Τηνελλα-Τηνελλα

Καληνύχτες, συντ-ροφοί!

2012-02-13T21:52:00.002+02:00

"ώστε φιλοσοφητέον και νέω και γέροντι"..

-ναι, στη φιλοσοφία..
στην ποίηση είναι διαφορετικά τα πράγματα, καθώς φαίνεται.

Μούνον

2012-02-13T15:47:00.003+02:00

Τέχνη είναι μια μορφή επικοινωνίας, ως εξής:
Απαγγέλεις στίχους ή παίζεις μουσική για τον εκ γεννετής κωφό/
ζωγραφίζεις ή σκηνοθετείς για τον εκ γεννετής τυφλό/
χορεύεις για απόντες..

~
Η διαδικασία ανάγνωσης ενός ποιήματος: ένας τούρκος διαβάζει γερμανικά. Ένας γερμανός ιταλικά. Ένας άραβας ελληνικά. Ένας κούρδος ρώσικα. Αυτό όταν μιλάμε για πρωτότυπο. --Είναι ήδη ξένη γλώσσα--. Αν μεταφραστεί τότε έχουμε: ένας τούρκος διαβάζει γερμανικά που μεταφράστηκαν σε ρώσικα. Ένας γερμανός ιταλικά μεταφρασμένα σε ισπανικά. Ένας άραβας ελληνικά μεταφρασμένα σε αγγλικά. Ένας κούρδος ρώσικα μεταφρασμένα σε αραβικά..

και όλοι αυτοί δεν γνωρίζουν παρά τη "δική" τους γλώσσα..

Πέρα/

2012-02-13T15:40:00.002+02:00

Οι "Πυρρώνειοι Υποτυπώσεις" είναι ένα εγχειρίδιο Ζεν.
πιο Ζεν απ' το Ζεν.
Το Ζεν, μάλλον, κερδίζει σε ποιητικότητα..

~

Οι Σκεπτικοί προσέκρουαν στα "όρια της γλώσσας"
πολύ πριν τους αναλυτικούς.

~
Το "Ου Μάλλον" -ας το ξαναπώ- είναι η μόνη δυνατή σοφία.

~
(Κάπως έτσι οδηγούμαστε...πέρα)

Χάρτινα (Σειρά Πρώτη/ Σειρά Δεύτερη, αποσπάσματα)- Γιάννης Ρίτσος

2012-02-12T15:41:00.004+02:00

Τούτο το φως
το μόνο
πάνω ψηλά στο βουνό,
το ανέβασαν οι σκοτωμένοι.
Δεν το θυμάσαι;

~

Το άσπρο πάνω στο άσπρο.
Τα πρόβατα πάνω στο χιόνι
δεν ξεχωρίζουν.
Το ίδιο κι οι πιο σωστές μας λέξεις
πάνω στο χαρτί.

~
Και το μάρμαρο
έτσι γυμνό
έτσι άσπρο
μην περιμένοντας το άγαλμα.

~
Οι λέξεις έχουν κι άλλο φλούδι
παρά μέσα
όπως τα μύδγαλα
κι η υπομονή.

~
Το ποίημα είναι
τ' αρνητικό της σιωπής.
Μια μέρα
μέσα στο οξύ των λέξεων εμφανίζεται
το πρόσωπό της.
Τα μάτια της διόλου κλαμένα.
Τα τρία διαμάντια
ασάλευτα απαστράπτοντα
καρφωμένα στο στήθος της.

~
Ω ανήμπορο ποίημα
ανήμπορο ανήμπορο
ατελέσφορο.
Οι νεκροί
δεν ανασταίνονται.
Υπάρχουν.

Who says??

2012-02-12T15:15:00.000+02:00

Θέατρον της Σιδώνος (400 Μ.Χ)

2012-02-11T14:54:00.001+02:00

Πολίτου εντίμου υιός- πρό πάντων, ευειδής
έφηβος του θεάτρου, ποικίλως αρεστός,
ενίοτε συνθέτω εν γλώσση ελληνική
λίαν ευτόλμους στίχους, που τους κυκλοφορώ
πολύ κρυφά, εννοείται- θεοί! να μην τους δουν
οι τα φαιά φορούντες, περί ηθικής λαλούντες-
στίχους της ηδονής της εκλεκτής, που πηαίνει
προς άγονην αγάπη κι αποδοκιμασμένη.

L'Angoisse

2012-02-10T19:38:00.002+02:00

Nature, rien de toi ne m' emeut, ni les champs
Nourriciers, ni l'echo vermeil des pastorales
Siciliennes, ni les pompes aurorales,
Ni la solennite dolente des couchants.

Je ris de l'Art, je ris de l'Homme aussi, des chants,
Des vers, des temples grecs et des tours en spirales
Qu' etirent dans le ciel vide les cathedrales,
Et je vois du meme oeil les bons et les mechants.

Je ne crois pas en Dieu, j' abjure et je renie
Toute pensee, et quant a la vielle ironie,
L' Amour, je voudrais bien qu' on ne m'en parlat plus.

Lasse de vivre, ayant peur de mourir, parielle
Au brick perdu jouet du flux et du reflux,
Mon ame pour d'affreux naufrages appareile.

Brahman <------> Atman

2012-02-10T14:59:00.003+02:00

Αυτός που δεν το σκέπτεται, το σκέπτεται.
Αυτός που το σκέφτεται, δεν το γνωρίζει.
Δεν γίνεται κατανοητό από εκείνους που το καταλαβαίνουν,
γίνεται κατανοητό από εκείνους που δεν το καταλαβαίνουν.

(Ταλαβακάρα- Κενά)

Πλεμπαρία

2012-02-10T14:08:00.002+02:00

τους φενάκησαν, τάχα, τους πασόκους.. δεν ξέρανε 20 χρόνια..

~

οι εκλογές είναι απάτη. επίφαση δημοκρατίας, με όλη αυτή η πράσινη, γαλάζια, κόκκινη πλεμπαρία/ ανδράποδα, πεινασμένα, εξαθλιωμένα, χειραγωγήσιμα..

~

Πραγματικά: τα καθήκοντα των υπηκόων τα ονομάσανε δικαιώματα. αν πριν σπάγαν πέτρες βλαστημώντας, τώρα φουσκώνουν από περηφάνεια...

~

Όλοι αυτοί είναι "πιστοί", άρρωστοι, κατεχόμενοι.. αγέλη.. θυσιάζονται στο "Πασόκ", στο "θεό", στην "ηθική", σε ιδανικά.. Σκεφτήκατε πως ακολουθώντας τα "ιδανικά" σας κάποιοι πλουτίζουν;

~

σκεφτήκατε πως όλος ο "ρομαντισμός" είναι Κεφάλαιο;

~

Την επόμενη φορά που θα ψηφίσεις πασόκ, θα νιώσεις μαλάκας.. αλλά θα το κάνεις.. δεν ξέρω τι σόι πρέζα είναι αυτό το πασόκ!

~

Ποιος ρυθμίζει το ηθικό αίσθημα αν όχι η οικονομία; ο καλύτερος στρατιώτης είναι ο φανατισμένος.. σας φενάκησαν..

~

Μια ηθική πραγματικά αντρεπτική δε θα την γνωρίζαμε.. θα είχα αφανιστεί, θα είχε καεί, πριν καν τυπωθεί.. Δεν θα επιτρεπόταν τέτοια έκδοση.. θα "τίναζε τον κόσμο στον αέρα". Οι διαθέσιμες "επαναστατικές" τακτικές είναι ακίνδυνες, άσφαιρες, μη επαναστατικές..

ΓΕλλας το ΜεΓελοίο σου

2012-02-09T22:07:00.002+02:00

γιατί να βάλεις μπόμπα στη βουλή; ο πασόκος θα ξαναψηφίσει νέους Βενιζέλους, νέους Καρατζαφύρερ, σε νέα Βουλή! Βάλτε μπόμπα στους Πασόκους!

Απ' την Khandogya Ουπανισάδ

2012-02-09T20:22:00.004+02:00

He is my self within the heart, smaller than a corn of rice,
smaller than a corn of barley, smaller than a mustard seed, smaller
than a canary seed or the kernel of a canary seed. He also is my
self within the heart, greater than the earth, greater than the sky,
greater than heaven, greater than all these worlds.
He from whom all works, all desires, all sweet odours and
tastes proceed, who embraces all this, who never speaks and who is
never surprised, he, my self within the heart, is that Brahman.

Καλημέρες, λέμε!!

2012-02-08T12:06:00.002+02:00

Τραυλοί, Κοινοί Τόποι..

"πόσους ήδη ο αιών Χρυσίππους,
πόσους Σωκράτεις,
πόσους Επικτήτους καταπέπωκεν!"

-καταλαβαίνετε, φιλόδοξοι Αρχίδες; :)

Όνειρο εν Ονείρω

2012-02-06T18:28:00.002+02:00

"Ο Νέρων κατά τας ώρας της νοσταλγίας του επεθύμει να είχε σύμπαν
το ανθρώπινο γένος μίαν μόνην κεφαλήν, ίνα την αποκόψη.
Δεν έτυχε ποτέ καθήμενος το έαρ υπό την σκιάν πίτυος ή ροιάς και συ,
αναγνώστα μου, να επιθυμήσης να έχουν αι γυναίκες πάσαι εν μόνον στόμα,
ίνα όλας ομού τας ασπασθής;"

Πυρ!

2012-02-06T00:12:00.002+02:00

Earl Brown

2012-02-05T15:41:00.000+02:00

nibbuta/

Purana Kassapa

2012-02-03T19:13:00.001+02:00

[I]n acting or getting others to act, in mutilating or getting others to mutilate, in torturing or getting others to torture, in inflicting sorrow or in getting others to inflict sorrow, in tormenting or getting others to torment, in intimidating or getting others to intimidate, in taking life, taking what is not given, breaking into houses, plundering wealth, committing burglary, ambushing highways, committing adultery, speaking falsehood — one does no evil. If with a razor-edged disk one were to turn all the living beings on this earth to a single heap of flesh, a single pile of flesh, there would be no evil from that cause, no coming of evil. Even if one were to go along the right bank of the Ganges, killing and getting others to kill, mutilating and getting others to mutilate, torturing and getting others to torture, there would be no evil from that cause, no coming of evil. Even if one were to go along the left bank of the Ganges, giving and getting others to give, making sacrifices and getting others to make sacrifices, there would be no merit from that cause, no coming of merit. Through generosity, self-control, restraint, and truthful speech there is no merit from that cause, no coming of merit.

Απολλιναίρ- 5 ποιήματα

2012-02-02T13:51:00.002+02:00

Η όμορφη κοκκινομάλλα
Νάμαι λοιπόν ενώπιον σας ένας άνθρωπος όλος αισθήσεις
Που ξέρει από την ζωή κι από το θάνατο ό,τι ένας
ζωντανός μπορεί σ' αυτόν τον κόσμο να γνωρίζει
Που έχει δοκιμάσει από τον έρωτα και πόνους και χαρές
Που τις ιδέες του ήξερε -αρκετές φορές- να επιβάλλει
Που γνώρισε γλώσσες πολλές
Και πούχει τόσο ταξιδέψει
Που έχει πολεμήσει στο Πυροβολικό στο Πεζικό
Που έχει στο κεφάλι πληγωθεί (κάτω από την επίδραση
του χλωροφόρμιου τού το τρύπησαν)
Που οι καλύτεροί του φίλοι στον φοβερό αυτόν αγώνα
έχουν χαθεί
Ξέρω για το παλιό και το καινούργιο όσα ένας
μονάχος άνθρωπος μπορεί γι' αυτά τα δυο να ξέρει
Και σήμερα χωρίς ν'ανησυχώ γι' αυτόν τον πόλεμο
Που ξέσπασε ανάμεσά μας και για μας ω φίλοι
Κρίνω αυτόν τον μεγάλο τσακωμό της Παραδόσεως
και της Εφεύρεσης
της Τάξεως και της Περιπέτειας
Εσείς που το στόμα σας κατ'εικόνα του Θεού έχει φτιαχτεί
Στόμα που η τάξη είναι η ίδια
Νάστε επιεικείς όταν συγκρίνετε εμάς
Με εκείνους που η τελειότητα της τάξεως υπήρξαν
Εμείς που περιπέτειες ψάχνουμε παντού
Δεν είμαστε εχθροί
Θέλουμε να σας δώσουμε τεράστιες παράξενες εκτάσεις
Όπου το μυστήριο εν είδει ανθών προσφέρεται σε όποιον
θέλει να το κόψει
Υπάρχουν εκεί καινούργια φώτα χρώματα που κανείς ποτέ δεν έχει δει
Χίλια φαντάσματα αβαρή
Που πρέπει κάποιος μιαν αλήθεια να τους δώσει
Θέλουμε να εξερευνήσουμε τον τόπο τον πλατύ της καλοσύνης
εκεί που όλα σιωπούν
Τον χρόνο που μπορούμε αφού αρπάζουμε να κάνουμε να επιστρέψει
Οίκτο για μας που πάντοτε στα σύνορα -ναι- πολεμούμε
για το απέραντο και για το μέλλον
Οίκτο για τα σφάλματα οίκτο για τ' αμαρτήματά μας
σας ζητούμε
Ιδού έρχεται το καλοκαίρι η βίαιη εποχή
Και η νιότη μου σαν άνοιξη είναι νεκρή
Ω ήλιε ήρθε ο καιρός του Λόγου του διάπυρου
Και περιμένω γω
Για να ακολουθήσω πάντοτε το σχήμα το ευγενικό και το
γλυκό
Που παίρνει- αφού εκείνον θέλει μονάχα να αγαπώ
Έρχεται με τραβά όπως ο μαγνήτης το σίδερο
Κι είναι χαριτωμένος
Σαν μια κοκκινομάλλα λατρευτή
Τα χρυσά της τα μαλλιά θαρρείς
Ότι είναι όμορφη αστραπή που διαρκεί
Κι οι φλόγες τους πούναι περήφανες κι ορθές
Μέσα στα ρόδα του τσαγιού έχουνε μαραθεί
Όμως γελάστε κοροϊδέψτε με εμένα
Άνθρωποι όλοι του κόσμου και σεις ιδίως συμπολίτες
Γιατί υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν τολμάω να σας πω
Τόσα πολλά που σεις δεν θα μ' αφήσετε να πω
Εμένα λυπηθείτε

(μτφ: Β. Δαλακούρα/ Calligrammes)

Τα παράθυρα
Από το κόκκινο στο πράσινο όλο το κίτρινο σβήνει
Την ώρα που φλυαρούν στα δάση τους οι παπαγάλοι
φτερά λαιμοί λοφία και πιί πιί
Ένα ποίημα μένει να γραφεί για το πουλί με τη μια μονάχα φτερούγα
Θα του το στείλουμε σαν τηλεφωνικό μήνυμα
Τούτη η βαρειά λαβωματιά
Να κλαις σε κάνει
Ανάμεσα στις κόρες από το Τουρίνο να κι ένα όμορφο κορίτσι
Το καϋμένο τ' αγόρι λέρωσε το ζωστήρα του
άσπρο
Έτσι κάνεις πως σηκώνεις την κουρτίνα
Εν τω άμα ανοίγει και το παράθυρο
Αράχνες εκεί που τα χέρια κλώθαν το φως
Ομορφιά χλωμάδα σκοτάδια αξεδιάλυτα
Του κάκου καρτερούμε να βρούμε ανάπαψη
Από τα μεσάνυχτα αρχινάμε
Τότε που υπ΄ρχει χρόνος και ελευθερία
Αμόνι Μύδι κάψες καμώματα και του ξαπλωμένου ο Αχινός
Ένα ζευγάρι κίτρινα παληά παπούτσια στο παράθυρο εμπρός
Ίλιγγος
Οι δρόμοι είναι ίλιγγος
Πηγάδια
Οι πλατείες γίναν πηγάδια
Πηγάδια
Στις κουφάλες των δέντρων φωλιάζουν πονηρές αλητόβιες
Τα πιτσούνια τραγουδάνε
Στις καστανές πιτσούνες τους σπαραχτικές άριες
Κι η χήνα ουά ουά τρομπέτα στο βορρά
Εκεί που οι κυνηγοί ασβών
Μαδάνε τις κυρίες με τις γούνες
Βανκούβερ
Διαμάντι αστραφτερό
Καθώς το τρένο λευκό από χιόνι και φώτα νυκτερινά
δραπετεύει απ' το χειμώνα
Ω Παρίσι
Απ' το κόκκινο στο πράσινο όλο το κίτρινο σβήνει
Παρίσι Βανκούβερ Ιέρ Νέα Υόρκη Μαιντενόν
και εσείς Αντίλλες
Σαν ένα πορτοκάλι φαντάζει στο παράθυρο
Ο Ωραίος καρπός του φωτός

(μτφ: Ν. Κοντομήτρος/ Calligrammes)

Το λευκό χιόνι
Οι άγγελοι, οι άγγελοι στον ουρανό
κάποιος είναι ντυμένος αξιωματικός
κάποιος είναι ντυμένος μάγειρας
και οι άλλοι τραγουδούν.

Ωραίε αξιωματικέ στο χρώμα τ'ουρανού
η γλυκειά άνοιξη για αρκετό καιρό μετά τα χριστούγεννα
θα σε βραβεύσει μ' ένα ωραίο ήλιο
μ' ένα ωραίο ήλιο

Ο μάγειρας μαδά τις χήνες
Ά!.. χιονίζει
Χιονίζει και να μην έχω
την πολυαγαπημένη μου στην αγκαλιά μου

(μτφ: Κ. Αρβανιτίδου/ Alcools)

Ίσκιος
Να σεις πάλι δίπλα μου
Μνήμες των νεκρών συντρόφων στον πόλεμο
Η ελιά του χρόνου
Μνήμες που δεν φτιάχνετε παρά μια μονάχα
Καθώς εκατό γούνες δεν φτιάχνουν παρά ένα μονάχα πανωφόρι
Καθώς αυτές οι χιλιάδες πληγές δεν φτιάχνουν παρά ένα μόνο άρθρο
στην εφημερίδα

Μορφή που πήρατε σκοτεινή κι αψηλάφητη
Το μεταβλητό σχήμα του ίσκιου μου
Ένας Ινδός παραμονεύει μες στην αιωνιότητα
Ίσκιε γλιστράτε δίπλα μου
Όμως δεν μ' ακούτε πια
Δεν θα γνωρίσετε ποτέ τα θεϊκά ποιήματα που τραγουδώ
Ενώ εγώ σας ακούω και σας βλέπω ακόμα
Μοίρες
Ίσκιε πολύμορφε που ο ήλιος σας προστατεύει
Εσείς που μ' αγαπάτε τόσο ώστε να μην μ' εγκαταλείψετε ποτέ
Και χορεύετε κάτω απ' τον ήλιο δίχως να σηκώνετε σκόνη
Ίσκιε μελάνι του ήλιου
Γραφή του φωτός μου
Κάσα των θλίψεων
Ένας θεός που ταπεινώνεται.

(Μτφ: Μ. Στεφανοπούλου/ Alcools)

Η φυγή
Και τα πρόσωπά τους ήσαν χλωμά
Και τους κόβονταν οι λυγμοί

Καθώς το χιόνι στα διάφανα πέταλα
Ή τα χέρια σου πάνω στα φιλιά μου
Έπεφταν τα φθινοπωρινά φύλλα.

(μτφ: Μ. Στεφανοπούλου/ Alcools)

γιαφ γιουφ για τις παραλογοτεχνίες- Καλημέρες!

2012-02-01T13:10:00.004+02:00

Parole, orage,
glace et sang finiront
par former
un givre commun.
(Rene Char)

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα- 4 ποιήματα

2012-02-01T11:28:00.002+02:00

Τραγούδι των σκούρων περιστεριών
Πάνω στα κλωνιά της δάφνης
είδα δυο σκούρα περιστέρια.
Το ένα ήταν ο ήλιος
το άλλο ήταν η σελήνη.
Γειτονόπουλα, τους είπα,
ο τάφος μου πού θα' ναι;
Στου μανδύα μου την ουρά, είπε ο ήλιος.
Μέσα στο στήθος μου, είπε η σελήνη.
Κι εγώ, κι εγώ που προχωρούσα,
με τη γη στο ζωνάρι μου,
είδα δυο αετούς χιονάτους
και μια ολόγυμνη κοπέλα.
Ο ένας ήταν ο άλλος
και η κοπέλα δεν ήταν καμιά.
Αετουδάκια μου, τους είπα,
ο τάφος μου πού θα' ναι;
Στου μανδύα μου την ουρά, είπε ο ήλιος.
Μέσα στο στήθος μου, είπε η σελήνη.
Πάνω στα κλωνιά της δάφνης
είδα τα δυο περιστέρια γυμνά.
Το ένα ήταν το άλλο
και τα δυο ήτανε κανένα.

μτφ: Πολίτη

Κασίντα για το κλάμα
Έκλεισα το μπαλκόνι μου
γιατί δε θέλω ν' ακούω το κλάμα,
όμως πίσω από τους γκρίζους τοίχους
τίποτ' άλλο δεν ακούγεται παρά το κλάμα.

Λιγοστοί άγγελοι τραγουδάνε,
λιγοστοί σκύλοι αλυχντούνε,
χίλια βιολιά μες στην παλάμη του χεριού μου χωρούνε.

Όμως το κλάμα είν' ένας σκύλος πελώριος
όμως το κλάμα είν' ένας άγγελος πελώριος,
το κλάμα είν' ένα πελώριο βιολί,
τα δάκρυα φιμώνουν τον άνεμο,
και τίποτ' άλλο δεν ακούγεται παρά το κλάμα.

μτφ: Βαρβιτσιώτης

Γκασέλα της φυγής
Έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα
με το αυτί γιομάτι νιόκοπα λουλούδια,
με τη γλώσσα γιομάτη έρωτα κι αγωνία.
Πολλές φορές έχω χαθεί στη θάλασσα,
έτσι όπως χάνομαι μες στην καρδιά κάποιων παιδιών.

Καθόλου νύχτα δεν υπάρχει που χαρίζοντας ένα φιλί,
το γέλιο να μη νιώθεις των απρόσωπων ανθρώπων,
μήτε κανένας που, χαϊδεύοντας ένα νιογέννητο,
να λησμονάει τ' ασάλευτα κρανία των πεθαμένων αλόγων.

Γιατί τα ρόδα αναζητούν στο μέτωπο
ένα σκληρό κοκάλινο τοπίο,
γιατί δεν έχουν του ανθρώπου τα χέρια άλλο σκοπό
απ' το να μιμηθούν τις υποχθόνιες ρίζες.

Έτσι όπως χάνομαι μες την καρδιά κάποιων παιδιών
έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα.
Αδιάφορος για το νερό, κινάω γυρεύοντας
έναν ολόφωτο θάνατο που να μ' αναλώνει.

μτφ: Βαρβιτσιώτης

Madrigal
Ήτανε το ρόδι το φιλί μου
βαθύ κι ανοιγμένο
το στόμα σου ήταν χάρτινο
τριαντάφυλλο.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Τα χέρια μου ήταν σίδερα
γι' αμόνια
δύση από αχούς καμπάνας
το κορμί σου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Μέσα στο τρύπιο
γαλάζιο κρανίο
έφτασαν σταλαχτίτες
τα "σ' αγαπώ" μου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Γέμισαν μούσκλα
τα παιδιά όνειρά μου,
και το φεγγάρι μου τρυπάνισε
τη σολομώντεια θλίψη μου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Και δασκαλεύω τώρα
μες στ' αψηλό σκολειό,
τον έρωτα και τα όνειρά μου
(τυφλά αλογάκια).

Κ' είναι το φόντο χιονισμένος κάμπος.΄

μτφ Πολίτης

Ursonate, Intro- Kurt Schwitters

2012-01-30T20:42:00.001+02:00

Fümms bö wö tää zää Uu,
pögiff,
kwii Ee. 1
Oooooooooooooooooooooooo, 6
dll rrrrr beeeee bö
dll rrrrr beeeee bö fümms bö, (A)
rrrrr beeeee bö fümms bö wö,
beeeee bö fümms bö wö tää,
bö fümms bö wö tää zää,
fümms bö wö tää zää Uu: 5

primera parte:
tema 1:
Fümms bö wö tää zää Uu,
pögiff,
Kwii Ee. 1
tema 2:
Dedesnn nn rrrrr,
Ii Ee,
mpiff tillff too,
tillll,
Jüü Kaa? 2
tema 3:
Rinnzekete bee bee nnz krr müü?
ziiuu ennze, ziiuu rinnzkrrmüü, 3
rakete bee bee, 3a
tema 4
Rrummpff tillff toooo? 4

exposición:
Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüü,
Ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüü ü3
rakete bee bee? rakete bee zee. ü3a

desarrollo:
Fümms bö wö tää zää Uu,
Uu zee tee wee bee fümms. ü1
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete (B)
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
Beeeee
bö ü3+
3a
fö
böwö
fümmsbö
böwörö
fümmsböwö
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
kwiiEe. 1
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete (C)
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
Beeeee
bö ü3+
3a
fö
böwö
fümmsbö
böwörö
fümmsböwö
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
kwiiEe. 1

rakete rinnzekete
rakete rinnzekete (C)
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
Beeeee
bö ü3+
3a
fö
böwö
fümmsbö
böwörö
fümmsböwö
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
kwiiEe. 1
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete (D)
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
rakete rinnzekete
Beeeee
bö ü3+
3a
bö
bö
bö
bö
bö
böwö
böwö
böwö
böwö
böwö
böwö
böwörö
böwörö
böwörö
böwörö
böwörö
böwörö
böwöböpö
böwöböpö
böwöböpö
böwöböpö
böwöböpö
böwöböpö
böwöröböpö
böwöröböpö
böwöröböpö
böwöröböpö
böwöröböpö
böwöröböpö
böwörötääböpö
böwörötääböpö
böwörötääböpö
böwörötääböpö
böwörötääböpö
böwörötääböpö
böwörötääböpö
böwörötääzääböpö
böwörötääzääböpö
böwörötääzääböpö
böwörötääzääböpö
böwörötääzääböpö
böwörötääzääböpö
böwörötääzääUu böpö
böwörötääzääUu böpö
böwörötääzääUu böpö
böwörötääzääUu böpö
böwörötääzääUu böpö
böwörötääzääUu böpö
böwörötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pöggiff
böwörötääzääUu pöggiff
böwörötääzääUu pöggiff
böwörötääzääUu pöggiff
böwörötääzääUu pöggiff
böwörötääzääUu pöggiff
fümmsböwötääzääUu pöggiff
fümmsböwötääzääUu pöggiff
fümmsböwötääzääUu pöggiff
fümmsböwötääzääUu pöggiff
fümmsböwötääzääUu pöggiff
fümmes bö wö tää zää Uu,
pöggiff,
kwiiee
kwiiee
kwiiee
kwiiee
kwiiee
kwiiee. 1
Dedesnn nn rrrrr, (E)
Ii Ee,
mpiff tillff toooo,
Dedesnn nn rrrrr,
desnn nn rrrrr
nn nn rrrrr
nn rrrrr
Iiiii
Eeeee
m
mpe
mpff
mpiffte
mpiff tilll
mpiff tillff
mpiff tillff toooo,
Dedesnn nn rrrrr, Ii Ee, mpiff tillff toooo,
Dedesnn nn rrrrr, Ii Ee, mpiff tillff toooo, tillll
Dedesnn nn rrrrr, Ii Ee, mpiff tillff toooo, tillll,Jüü-Kaa?llll,Jüü-Kaa?
(cantado) 2
Fümms bö wö tää zää Uu, pögiff, kwii Ee.
Dedesnn nn rrrrr, Ii Ee, mpiff tillff toooo, tillll, Jüü-Kaa?
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze ziiuu
rinnzkrrmüüüü,
Rakete bee bee. ü
1
2
3
Zikete bee bee (F)
Rinnzekete bee bee
Rakete bee bee
Zikete bee bee ennze
Rinnzekete bee bee ennze
Rakete bee bee ennze
Zikete bee bee nnz krr
Rinnzekete bee bee nnz krr
Rakete bee bee nnz krr
Zikete bee bee nnz krr müüüü
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü
Rakete bee bee nnz krr müüüü
Zikete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu
Rakete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu
Zikete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze
Rakete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze
Zikete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü
Rakete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü
Rakete bee bee
Rummpfftillfftoooo?
Ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü, ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü;
Rakete bee bee
Rakete bee zee 3
Fümms bö wö tää zää Uu, pögiff, kwii Ee.
Dedesnn nn rrrrr, Ii Ee, mpiff tillff toooo, tillll, Jüü-Kaa?
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze ziiuu
rinnzkrrmüüüü,
Rakete bee bee.
Rrummpff tillff toooo? ü

Rum!
Rrummpff? (G)
Rum!
Rrummpff t?
Rr rr rum!
Rrummpff tll?
Rr rr rr rr rum!
Rrummpff tillff?
Rr rr rr rr rr rum!
Rrummpff tillff toooo?
Rr rr rr rr rr rr rum!
Rrummpff tillff toooo? Ziiuu!
Rr rr rr rr rr rr rr rum!
Rrummpff tillff toooo? Ziiuu ennze!
Rr rr rr rr rr rr rr rr rum!
Rrummpff tillff toooo? Ziiuu ennze ziiuu!
Rr rr rr rr rr rr rr rr rr rum!
Rrummpff tillff toooo? Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüüüü!
Rr rr rr rr rr rr rr rr rr rr rum!
Rrummpff tillff toooo? Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüüü
ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü!
Rr rr rr rr rr rr rr rr rr rr rr rr rr rum!!!
Rrummpff tillff toooo? Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüüüü
ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü!
Rakete bee bee!
Rr rr rr rr rr rr
Rr rr rr rr rr rr
Rr rr rr rr rr rrumm!!!!!!!!!!
Rrummpff tillff toooo? Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüü
ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü!
Rakete bee bee
Rakete bee zee 4
Fümms bö wö tää zää Uu, pögiff, kwii Ee.
Dedesnn nn rrrrr, Ii Ee, mpiff tillff toooo, tillll, Jüü-Kaa?
(cantado)
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze ziiuu
rinnzkrrmüüüü,
Rakete bee bee.
Rrummpff tillff toooo? ü

Rum! (H)
RrRrRrRrummpff?
Rum!
RrRrRrRrummpff t?
Rum!
RrRrRrRrRrummpff tll?
Rum!
RrRrRrRrRrRrummpff tllff toooo?
Rum!
RrRrRrRrRrRrRrummpff tllff toooo ziiuu!
Rum!
RrRrRrRrRrRrRrRrummpff tllff toooo ziiuu ennze!
Rum!
RrRrRrRrRrRrRrRrRrummpff tllff toooo? Ziiuu ennze!
ziiuu nnzkrrmüüüü
Rum!
RrRrRrRrRrRrRrRrRrRrRrRrummpff tllff toooo? Ziiuu
ennze ziiuu nnzkrrmüüüü, ziiuu ennze ziiuu
rinnzkrrmüüüü!
Rum!
RrRrRrRrRrRrRrRrrRrRrRRrRrRrRrummpff tllff
toooo?
Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüüüü
Ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü
Rakete bee bee
Rrrrummmm!!!!(gritando)
RrRrRrRrRrRr
RrRrRrRrRrRr
RrRrRrRrRrRr
RrRrRrRrRrRr
Rrrrrrrrrrrrrrrrummmmmpffff tillffff tooooooo?
Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüüüü
Ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü
Rakete bee bee?
Rakete bee zee
1
Rakete rinnzekete
Rakete rinnzekete
Rakete rinnzekete
Rakete rinnzekete
Rakete rinnzekete
Rakete rinnzekete
Beeeee
x bö
ü3+
3a
fö
bö (I)
fö
bö
fö
bö
fö
bö
fö
bö
fö
böwö
fümmsbö
böwö
fümmsbö
böwö
fümmsbö
böwö
fümmsbö
böwö
fümmsbö
böwö
fümmsbö
böwörö
fümmsböwö
böwörö
fümmsböwö
böwörö
fümmsböwö
böwörö
fümmsböwö
böwörö
fümmsböwö
böwörö
fümmsböwö
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötää
fümmsböwötää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzää
fümmsböwötääzää
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu
fümmsböwötääzääUu
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pö
fümmsböwötääzääUu pö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögö
fümmsböwötääzääUu pögö
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
böwörötääzääUu pögiff
fümmsböwötääzääUu pögiff
kwiiee kwiiee
kwiiee kwiiee
kwiiee kwiiee
kwiiee kwiiee
kwiiee kwiiee
kwiiee kwiiee
Fümms bö wä tää zää Uu, pögiff, kwiiee.
Dedesnn nn rrrrr, Ii Ee, mpiff tillff toooo, tillll, Jüü-Kaa?
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü, ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü,
Rakete bee bee.
Rrummpff tillff toooo?
Ziiuu ennze ziiuu nnzkrrmüüüü, ziiuu ennze ziiuu rinnzkrrmüüüü,
Rakete bee bee.
Rakete bee zee.
Fümms bö wä tää zää Uu
Uu zee tee wee bee
zee tee wee bee
zee tee wee bee
zee tee wee bee
zee tee wee bee
zee tee wee bee Fümms

(final)
Fümms bö fümms bö wö Fumms bö wö tääää?
Fümms bö fümms bö wö Fumms bö wö tää zää Uuuu?
Rattatata tattatata tattatata
Rinnzekete bee bee nnz krr müüüü?
Fümms bö
Fümms böwö
Fümms bö wö täää????? (gritando) 1

Fragments of Eternity

2012-01-30T11:59:00.003+02:00

To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower,
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour..
(Auguries of Innocence)

Then Los took off his left sandal, placing
it on his head,
Signal of solemn mourning.
(Milton)

Grown old in Love from Seven till Seven times Seven,
I oft have wish'd for Hell for Ease from Heaven.
(from the note-book, 1808- 1811)

To God
if you have form'd a Circle to go into,
Go into it yourself & see how you would do.
(from the note-book, 1808-1811)

Berkeley- The principles of human knowledge 2

2012-01-29T20:22:00.002+02:00

To me, I say, it is evident that the being
of a spirit infinitely wise, good, and powerful is
abundantly sufficient to explain all the appearances
of nature. But, as for inert, senseless Matter,
nothing that I perceive has any the least connexion
with it, or leads to the thoughts of it.

~
From the principles we have laid down it
follows human knowledge may naturally be reduced
to two heads that of ideas and that of
spirits.

~
the very existence of an unthinking
being consists in being perceived.

~
Ideas imprinted on the senses are real things, or do really exist;
this we do not deny, but we deny they can subsist without the minds
which perceive them, or that they are resemblances of any archetypes existing without the mind; since the very being of a sensation or idea
consists in being perceived,
and an idea can be like nothing but an idea.

~
when I shut my eyes, the things I saw may
still exist, but it must be in another mind.

~
ETERNAL INVISIBLE MIND which
produces and sustains all things.

~
Time, place, and motion, taken in particular or concrete, are
what everybody knows, but, having passed
through the hands of a metaphysician, they become
too abstract and fine to be apprehended by men of ordinary sense.

~
Hence, it is a plain consequence that the soul always thinks;
and in truth whoever shall go about to divide in
his thoughts, or abstract the existence of a spirit from its
cogitation, will, I believe, find it no easy task.

~
What it is for a man to be happy, or an
object good, every one may think he knows. But
to frame an abstract idea of happiness, prescinded
from all particular pleasure, or of goodness
from everything that is good, this is what few can
pretend to.So likewise a man may be just and
virtuous without having precise ideas of justice
and virtue.

~
And in effect the doctrine of abstraction has not a little contributed
towards spoiling the most useful parts of knowledge.

~
There is nothing necessary or essential in the case,
but it depends entirely on the will of the Governing Spirit, who
causes certain bodies to cleave together or tend
towards each other according to various laws.

~
by a diligent observation of the phenomena
within our view, we may discover the
general laws of nature, and from them deduce
the other phenomena; I do not say demonstrate,
for all deductions of that kind depend on a supposition
that the Author of nature always operates
uniformly, and in a constant observance of
those rules we take for principles: which we cannot evidently know.

~
I must confess it does not appear to me that there
can be any motion other than relative; so that to
conceive motion there must be at least conceived
two bodies, whereof the distance or position in
regard to each other is varied. Hence, if there
was one only body in being it could not possibly
be moved. This seems evident, in that the idea I
have ofmotion doth necessarily include relation.

~
Nothing can be plainer to me than that the
extensions I have in view are no other than my
own ideas;

~
For, by the word spirit we mean
only that which thinks, wills, and perceives;
this, and this alone, constitutes the signification
of the term.

~
Which is neither an idea nor like an idea, but that which perceives
ideas, and wills, and reasons about them. What
I am myself, that which I denote by the term I,
is the same with what is meant by soul or spiritual
substance.

~
A soul or spirit is an active being, whose, existence
consists not in being perceived, but in
perceiving ideas and thinking.

~
Hence, the knowledge I have of other spirits is not immediate,
as is the knowledge of my ideas; but depending on the
intervention of ideas, by me referred to agents
or spirits distinct from myself, as effects or concomitant
signs.

~
Hence, it is evident that God is known as certainly and immediately as any other mind or spirit whatsoever distinct from ourselves. We
may even assert that the existence of God is far
more evidently perceived than the existence of
men; because the effects of nature are infinitely
more numerous and considerable than those
ascribed to human agents.

~
everything we see, hear, feel, or anywise
perceive by sense, being a sign or effect of
the power of God.

George Berkeley- The principles of human knowledge 1

2012-01-29T18:41:00.002+02:00

For the existence of an idea
consists in being perceived.

~
Their esse is percepi, nor is it possible they
should have any existence out of the minds or
thinking things which perceive them.

~
as it is impossible for me to see or
feel anything without an actual sensation of that
thing, so is it impossible for me to conceive in
my thoughts any sensible thing or object distinct
from the sensation or perception of it.

~
all those bodies which
compose the mighty frame of the world, have
not any subsistence without a mind, that their
being is to be perceived or known;

~
from what has been said it follows there is
not any other Substance than Spirit, or that which
perceives.

~
it is
clear there can be no unthinking substance or
substratum.

~
But it is evident from what -we have already shown, that
extension, figure, and motion are only ideas existing
in the mind, and that an idea can be like
nothing but another idea, and that consequently
neither they nor their archetypes can exist in
an unperceiving substance. Hence, it is plain that
that the very notion of what is called Matter or
corporeal substance, involves a contradiction in it.

~
The general idea of Being appeareth to
me the most abstract and incomprehensible of
all other;

~
Hence, it is evident the supposition of
external bodies is not necessary for the producing
our ideas; since it is granted they are produced
sometimes, and might possibly be produced
always in the same order, we see them
in at present, without their concurrence.

~
If therefore it were possible for bodies to exist
without the mind, yet to hold they do so, must
needs be a very precarious opinion; since it is to
suppose, without any reason at all, that God has
created innumerable beings that are entirely useless,
and serve to no manner of purpose.

~
I
think arguments a posteriori are unnecessary for
confirming what has been, if I mistake not, sufficiently
demonstrated a priori.

~
But the mind taking no notice of itself, is deluded to think it can
and does conceive bodies existing unthought of or without the mind,
though at the same time they are apprehended by or exist
in itself.

~
Alittle attention will discover to us that the very being of an idea
implies passiveness and inertness in it, insomuch that it
is impossible for an idea to do anything, or, strictly
speaking, to be the cause of anything.

~
the cause of ideas is an incorporeal active substance or Spirit.

~
A spirit is one simple, undivided, active being
as it perceives ideas it is called the understanding,
and as it produces or otherwise operates
about them it is called the will.

~
Such is the nature of spirit, or that which acts,
that it cannot be of itself perceived, but only by
the effects which it produceth.

~
the ideas imprinted
on them are not creatures of my will. There is
therefore some other Will or Spirit that produces
them.

~
The ideas imprinted on the Senses by the
Author of nature are called real things; and those
excited in the imagination being less regular,
vivid, and constant, are more properly termed
ideas, or images of'things, which they copy and represent.

~
certainly no idea, whether faint or strong, can exist
otherwise than in a mind perceiving it.

~
That the things I see with my eyes and touch with my hands do exist,
really exist, I make not the least question. The only thing
whose existence we deny is that which philosophers
call Matter or corporeal substance.

Καλημέρες!

2012-01-28T14:16:00.001+02:00

Η αλαζονεία της κυρίας Β.Μ.

2012-01-27T16:14:00.003+02:00

Αφού κατήγγειλα την αθλιότητα των στίχων της, στο facebook,
η κυρία μου απάντησε δεόντως..

Ορίστε, ένα δείγμα της καθημερινής μας ξιπασιάς:

""εχω βγαλει βιβλια και χιλιαδες βιντεο αρτ με συνεργασιες στο ιδρυμα κακογιαννη κ σε θεατρα κ ερχεσαι στον τοιχο μου να με προσβαλεις λεγοντας τα δυο λογια που εβαλα εκ του προχειρου-διοτι εχω γραψει κ υμνους που θαξερες αν ησουν ενημερος-με το ονομα του χυμαδιου ενος εμπορικου κ μονο στιχουργου?""

-έτσι μου απάντησε η κυρία αυτή.. με φοβερή αλαζονεία.

έπειτα
ο "εκδοτικός της οίκος" μου έστειλε το εξής:

""Ήλυσις Εκδόσεις" το υβριστικο μηνυμα υπο την εκδοθεισα σε εμας ποιητρια υποκειτε σε δυσφημιση και ο εκδοτικος θα λαβει μετρα-κατα τα αλλα εντολη της ιδιας να μεταφερθουν τα εξης-ουστ μωρη λουκρητια αγαμητη-χαχαχαχαχα""

-πράγματα που ουδέποτε είπα.

ένα μικρό δείγμα, λοιπόν, της γενικής μας ξιπασιάς!

Suzuki- Zen 3

2012-01-27T13:55:00.002+02:00

Whether you
practice zazen or not, you have Buddha nature.

~
So when
I sit, you sit; everything sits with me. That is our zazen.
When you sit, everything sits with you.

~
And at the
moment of enlightenment he exclaimed, "There is no body
and no mind!" When he said "no body and no mind," all his
being in that moment became a flashing into the vast phenomenal
world, a flashing which included everything, which
covered everything, and which had immense quality in it;
all the phenomenal world was included within it, an absolute
independent existence. That was his enlightenment.

~
To have
nothing in your mind is naturaliess.

~
So when you try hard to make your own way, you will
help others, and you will be helped by others. Before you
make your own way you cannot help anyone, and no one can
help you.

~
If you seek for freedom, you cannot find it. Absolute freedom
itself is necessary before you can acquire absolute freedom.

~
Sometimes we go east; sometimes we go west. To
go one mile to the west means to go back one mile to the
east. Usually if you go one mile to the east it is the opposite
of going one mile to the west. But if it is possible to go one
mile to the east, that means it is possible to go one mile to
the west. This is freedom.

~
So whatever you
do, or even though you do not do anything, enlightenment is
there, always. This is Bodhidharma's understanding of
enlightenment.

~
if you really understand that emptiness
means everything is always here.

~
So the point is to be ready for observing things,
and to be ready for thinking. This is called emptiness of
your mind. Emptiness is nothing but the practice of zazen.

~
There is something,
but that something is something which is always prepared
for taking some particular form, and it has some rules, or
theory, or truth in its activity. This is called Buddha nature,
or Buddha himself.

~
When this existence is personified we call
it Buddha;

~
By enlightenment I mean believing in nothing,
believing in something which has no form or no color,
which is ready to take form or color. This enlightenment is
the immutable truth.

~
We call zazen everyday life, and everyday life zazen.

~
Everything is Buddha's activity.

~
Buddha's teaching is everywhere. Today it is raining. This
is Buddha's teaching.

~
"Essence of mind," "original mind,"
"original face," "Buddha nature," "emptiness"—all these
words mean the absolute calmness of our mind.

~
Without trying to be Buddha you are Buddha. This is
how we attain enlightenment.

Suzuki- Zen 2

2012-01-26T18:07:00.002+02:00

So if you are attached to the teaching, or to
the teacher, that is a big mistake. The moment you meet a
teacher, you should leave the teacher, and you should be
independent. You need a teacher so that you can become
independent. If you are not attached to him, the teacher
will show you the way to yourself. You have a teacher for
yourself, not for the teacher.

~
Strictly
speaking, there is no need to teach the student, because the
student himself is Buddha, even though he may not be aware
of it.

~
Buddhism is not good
or bad. We are doing w^hat we should do. That is Buddhism.

~
Dogen-zenji said, "To study Buddhism is to study ourselves.
To study ourselves is to forget ourselves."

~
When
we forget ourselves, w^e actually are the true activity of the
big existence, or reality itself.

~
"Do you want
to attain Buddhahood ? There is no Buddhahood besides your
ordinary mind. When a cart does not go, which do you whip,
the cart or the horse?"

~
You should be like a frog always.
That is true zazen.

~
What is true zazen? When you
become you! When you are you, then no matter what you
do, that is zazen.

~
But the best way to communicate may
be just to sit without saying anything. Then you will have
the full meaning of Zen.

~

Venus in Furs

2012-01-26T17:55:00.000+02:00

Suzuki- Zen 1

2012-01-26T13:36:00.002+02:00

According to Dogen, one continuous mistake can also be
Zen.

~
Our "original mind" includes everything within
itself. It is always rich and sufficient within itself. You should
not lose your self-sufficient state of mind. This does not mean
a closed mind, but actually an empty mind and a ready mind.
If your mind is empty, it is always ready for anything; it is
open to everything. In the beginner's mind there are many
possibilities; in the expert's mind there are few.

~
That is why Buddha could not accept the religions existing
at his time. He studied many religions, but he was not satisfied
with their practices. He could not find the answer in
asceticism or in philosophies. He was not interested in some
metaphysical existence, but in his own body and mind, here
and now. And when he found himself, he found that everything
that exists has Buddha nature. That was his enlightenment.
Enlightenment is not some good feeling or some
particular state of mind. The state of mind that exists when
you sit in the right posture is, itself, enlightenment. If you
cannot be satisfied with the state of mind you have in zazen,
it means your mind is still wandering about. Our body and
mind should not be wobbling or wandering about. In this
posture there is no need to talk about the right state of
mind. You already have it. This is the conclusion of
Buddhism.

~
So in the realm of pure religion there is no confusion of time and
space, or good or bad. All that we should do is just do
something as it comes. Do something! Whatever it is, we
should do it, even if it is not-doing something.
We should live in this moment.

~
When you find it difficult to stop your mind while you are
sitting and when you are still trying to stop your mind, this
is the stage of "form is emptiness and emptiness is form."
But while you are practicing in this dualistic way, more and
more you will have oneness with your goal. And when your
practice becomes effortless, you can stop your mind. This is
the stage of "form is form and emptiness is emptiness.

~
Of course
whatever we do is zazen, but if so, there is no need to say it.

~
When you can do everything, whether it is good or bad,
without disturbance
or without being annoyed by the feeling, that is
actually what we mean by "form is form and emptiness is
emptiness."

~
When Buddha comes, you will welcome
him;
when the devil comes, you will welcome him.

~
But when you bow to Buddha you should have no idea of Buddha,
you just become one with Buddha, you are already Buddha himself.
When you become one with Buddha, one with everything that exists,
you find the true meaning of being.
When you forget all your dualistic ideas, everything
becomes your teacher, and everything can be the object
of worship.

~
In your big mind, everything has the same value. Everything
is Buddha himself.

~
When Zen is not Zen,
nothing exists.

~
There is no starting point
nor goal, nothing to attain.

~
But Buddha was not interested in the elements comprising
human beings, nor in metaphysical theories of
existence. He was more concerned about how he himself
existed in this moment. That was his point.

~
when your practice is calm and ordinary,
everyday life itself is enlightenment.

~
By purity we do not mean to polish
something, trying to make some impure thing pure. By
purity we just mean things as they are.

~
We say, "To hear the sound of one hand clapping."
Usually the sound of clapping is made with two hands, and
we think that clapping with one hand makes no sound at all.
But actually, one hand is sound. Even though you do not hear
it, there is sound. If you clap with two hands, you can hear
the sound. But if sound did not already exist before you
clapped, you could not make the sound. Before you make it
there is sound. Because there is sound, you can make it, and
you can hear it. Sound is everywhere. If you just practice
it, there is sound. Do not try to listen to it. If you do not
listen to it, the sound is all over. Because you try to hear it,
sometimes there is sound, and sometimes there is no sound.

~
When you practice Zen you become one with Zen. There
is no you and no zazen. When you bow, there is no Buddha
and no you. One complete bowing takes place, that is all.
This is Nirvana.

~
We should not attach
to some fancy ideas or to some beautiful things. We should
not seek for something good. The truth is always near at
hand, within your reach.

~
"Dana prajna paramita." "Dana"
means to give, "prajna" is wisdom, and "paramita" means
to cross over, or to reach the other shore. Our life can be
seen as a crossing of a river. The goal of our life's effort is to
reach the other shore, Nirvana.

μερικά Zen Koans/

2012-01-26T12:12:00.002+02:00

A monk asked: "How can one escape from birth, old age, sickness and death?"
Lingyun said: "The green mountain is fundamentally unmoving, but the floating
clouds pass back and forth".

~

Yangshan asked Guishan: "What is the true abode of Buddha?"
Guishan said: "think of the unfathomable mystery and return your thoughts
to the inexhaustable numinous light. When thoughts are exhausted you've
arrived at the source, where true nature is revealed as eternally abiding.
In that place there is no difference between affairs and principle, and the
true Buddha is manifested."
Upon hearing these words Yangshan experienced great enlightenment.

~

Liu Shiyu asked Yangshan: "May I hear the principle of attaining mind?"
Yangshan said: "If you want to attain mind, then there's no mind which
can be attained. It is this unattainable mind which is known as truth."

~

Far and wide, not a trace is left.
The great purpose lies beyond sound and form.
In every direction the realised Way.
Beyond all speech, the ultimate principle.

~
The chick pecks from within, the hen from without.
The chick breaks free through the shell.
When hen and chick are both gone,
The function has not gone astray.
Singing the same song,
The mystical voice goes on alone.

~
-What is Buddha?
-A clump of dirt.
-What is Dharma?
-The ground is moving.
-What is Sangha?
-Eating porridge and rice.

~
-What is "meeting a thing as it manifests"?
-Give me a meditation bench.

~
-What is the final word?
-The word you didnt understand at the beginning.

~
-The lion is the king of beasts. Why is it devoured by the six senses?
-Dont build yourself up. Don't believe in self and other.

~
-What is the Way?
-Emptiness is unobstructed. You can roam everywhere.
-I deeply thank the master for this instruction.
-What do you proclaim as the Way?
-(silent)
-You can ride the tiger, but you cant get off.

~
-What is the source of the great way?
-Digging in the earth to find the blue sky.
-What is attained by doing this?
-Not knowing the deep mystery.

~
-What is the essential flavor of the Buddhadharma?
-Exactly where one's body and life are liberated.

~
Water drips from the caves
So clearly,
Splitting open the Universe,
Here the mind is extinguished.

~
-What is a person who has 'completely arrived'?
-Throughout vast emptiness no such thing exists.
-What is the pure dharmakaya?
-A white ox spits up white silk. A black horse rides a crow.

~
-What is Buddha?
-When I tell you it becomes something else.

~
-What is Buddha?
-What is Buddha?
-What is Understanding?
-Understanding is not understanding.

~
-What is Buddha?
-Not pointing at heaven or earth.
-Why not point at heaven or earth?
-I alone am the honoured one.

~
-What is Buddha?
-The big ones are like elder brothers. The small ones are like
younger brothers.

~
-What is Buddha?
-A hot soup pot has no cool spot.

~
-What is the great meaning of Buddhism?
-Push the gournd beneath the water.

~
-Why did Bodhidharma come from the west?
-Birds fly, rabbits walk.

~
-What is Buddha?
-You' re not aware of the stink of your own shit.

Άννα Μπλούμε- Kurt Schwitters

2012-01-25T22:21:00.003+02:00

Ω πολυαγαπημένη των εικοσιεπτά μου αισθήσεων, εγώ
αγαπώ το δικό σου! - εσύ, συ, σεις, σου, εγώ σου, εσύ μου.
-Εμείς;
Αυτό είναι (επί τη ευκαιρία) από άλλο ανέκδοτο.
Ποιο είσαι, απροσμέτρητο θήλυ; Είσαι
-είσαι; Λένε πως είσαι- άστους
να λένε και να ξαναλένε, δε ξέρουν που πάνε τα τέσσερα.
Φοράς το καπέλο σου στα πόδια σου και τριγυρνάς
πάνω στα χέρια σου, πάνω στα χέρια σου περπατάς.
Χέι, το κόκκινο φόρεμά σου, ραμμένο με άσπρες πιέτες.
Κόκκινο αγαπώ Άννα Μπλούμε,
κόκκινο αγαπώ το δικό σου! Εσύ
συ, σεις, σου, εγώ σου, εσύ μου. -Εμείς;
Αυτό είναι (επί τη ευκαιρία) από την παγερή φωτιά.
Κόκκινη άνθιση, κόκκινη Άννα Μπλούμε τί λέει ο κόσμος;
Βρέστο και πάρτο: 1) Η Άννα Μπλούμε έχει ένα πουλί.
2) Η Άννα Μπλούμε είναι κόκκινη.
3) Τί χρώμα έχει το πουλί;
Γαλάζιο είναι το χρώμα των κίτρινων μαλλιών σου.
Κόκκινο είναι το γουργουρητό του πράσινου πουλιού σου.
Εσύ απλό κορίτσι σ' απλό φουστάνι, εσύ αγαπημένο
πράσινο κτήνος, αγαπώ το δικό σου! Εσύ, συ, σεις, σου,
Εγώ σου, εσύ μου.- Εμείς;
Αυτό είναι (επί τη ευκαιρία) από το ντουλάπι με τις φωτιές.
Άννα Μπλούμε! Άννα, α-ν-ν-α, γαργαλώ
το όνομά σου. Το όνομά σου στάζει σαν λιωμένο ξύγκι.
Ξέρεις, Άννα, ξέρεις κιόλας;
Μπορείς να διαβαστείς ακόμα και ανάποδα, και συ, συ
η πιο όμορφη απ' όλες, είσαι από πίσω, όπως είσαι από
πριν: "α-ν-ν-α".
Ξύγκι γαργαλάει χαϊδευτικά στάζοντας στην πλάτη μου
Άννα Μπλούμε, συ, γαργαλιστικό κτήνος,
αγαπώ το δικό σου!

Ludwig Wittgenstein- Φιλοσοφικές Έρευνες 1

2012-01-25T19:49:00.002+02:00

-Μπορούμε να φανταστούμε την όλη διαδικασία της χρήσης των λέξεων
σαν ένα από κείνα τα παιχνίδια με τα οποία τα παιδιά μαθαίνουν τη μητρική
τους γλώσσα. Αυτά τα παιχνίδια θα τα ονομάσω "γλωσσικά παιχνίδια"
και κάπου κάπου θα μιλώ για μια πρωτόγονη γλώσσα σα να ήταν ένα γλωσσικό
παιχνίδι.

-Θα ονομάσω επίσης "γλωσσικό παιχνίδι" το σύνολο που αποτελείται από
τη γλώσσα και τις δραστηριότητες με τις οποίες είναι συνυφασμένη.

-Συχνά, όταν φιλοσοφούμε, θα φανεί χρήσιμο να λέμε στον εαυτό μας:
το να ονομάζεις κάτι, μοιάζει σαν να κολλάς στο πράγμα μια επιγραφή με το όνομά του.

-Το να φανταζόμαστε μια γλώσσα σημαίνει να φανταζόμαστε μια μορφή ζωής.

-Το να μιλάμε μια γλώσσα είναι μέρος μιας δραστηριότητας, ή μιας μορφής ζωής.

-Το να προστάζουμε, το να ρωτάμε, το να αφηγούμαστε, το να φλυαρούμε
ανήκουν στη φυσική μας ιστορία τόσο όσο το να περπατούμε, να τρώμε, να πίνουμε,
να παίζουμε.

-Μήπως υπάρχει ένας και μόνο τρόπος να κατανοούμε τις λέξεις "χρώμα" και "μήκος";
-Αλλά αυτές πρέπει να ορίσουμε. - Να τις ορίσουμε λοιπόν με τη μεσολάβηση άλλων λέξεων!
Και τι γίνεται με τον τελευταίο ορισμό σ' αυτή την αλυσίδα; (Μη λες: "Δεν υπάρχει
"τελευταίος" ορισμός". Θα ήταν ακριβώς το ίδιο σα να ήθελες να πεις: "Σ' αυτό το δρόμο
δεν υπάρχει τελευταίο σπίτι' μπορεί κανείς πάντα να χτίσει άλλο ένα".)

-Και το πώς 'αντιλαμβάνομαι' τον ορισμό, φαίνεται από το πώς χρησιμοποιώ τη λέξη
που έχει οριστεί.

-Έχει νόημα να ρωτάει την ονομασία μονάχα εκείνος που ήδη ξέρει να κάνει
κάτι μ' αυτήν.

-Κι εδώ "σκέφτομαι" θα σήμαινε κάτι σαν: μιλώ στον εαυτό μου.

-Γιατί τα φιλοσοφικά προβλήματα γεννιούνται όταν η γλώσσα έχει σκόλη.

-Η σημασία μιας λέξης είναι η χρήση της μέσα στη γλώσσα. Και καμιά φορά
εξηγεί κανείς τη σημασία ενός ονόματος δείχνοντας τον φορέα του.

-Η ονομασία και η περιγραφή δεν βρίσκονται βέβαια στο ίδιο επίπεδο:
η ονομασία είναι μια προπαρασκευή για την περιγραφή. Το να ονομάζεις δεν
είναι ακόμα κίνηση στο γλωσσικό παιχνίδι- παρόμοια όπως η τοποθέτηση
ενός πιονιού στη θέση του δεν είναι κίνηση στο παιχνίδι του σκακιού.
Μπορούμε να πούμε: με το να ονομάσουμε ένα πράγμα, δεν κάνουμε ακόμη
τίποτε. Ούτε έχει όνομα έξω από το παιχνίδι. Αυτό εννοούσε και ο Frege όταν
έλεγε πως μια λέξη έχει σημασία μόνο στον συναπαρτισμό της πρότασης.

-"Όνομα' θα λέω μονάχα εκείνο που δεν μπορεί να στέκει στο συνδυασμό 'το Χ υπάρχει'.
- Έτσι λοιπόν δεν μπορούμε να πούμε 'το κόκκινο υπάρχει' επειδή αν δεν υπήρχε το
κόκκινο, δεν θα μπορούσαμε διόλου να μιλάμε γι' αυτό". -Πιο σωστά: Αν πρέπει "το Χ υπάρχει" να σημαίνει το ίδιο με: το "Χ" έχει σημασία, τότε αυτή δεν είναι μια πρόταση
που πραγματεύτεαι το Χ, αλλά μια πρόταση σχετική με τη χρήση που κάνουμε
της γλώσσας μας, δηλαδή τη χρήση της λέξης "Χ".

-Τα ΄παιχνίδια' αποτελούν μιαν οικογένεια.

-Δεν γνωρίζουμε τα όρια γιατί δεν έχουν χαραχτεί.

-Και έτσι μπορεί κανείς να εξηγήσει τι είναι ένα παιχνίδι. Δίνει κανείς παραδείγματα και
θέλει να τα καταλαβαίνουν μ' έναν ορισμένο τρόπο. (...) Εδώ, να δίνεις παραδείγματα
δεν είναι ένα πλάγιο μέσο εξήγησης,- γιατί τάχα λείπει καλύτερο. Γιατί κάθε γενικός
ορισμός μπορεί να παρανοηθεί. Έτσι ακριβώς παίζουμε το παιχνίδι. (εννοώ το γλωσσικό
παιχνίδι με τη λέξη "παιχνίδι".)

-"Όλα αυτά είναι σωστά και τίποτε δεν είναι σωστό". -Και σ' αυτή τη θέση βρίσκεται
όποιος λ.χ. γυρεύει στην αισθητική ή στην ηθική ορισμούς που να αντιστοιχούν
στις έννοιες μας.
Όταν έχεις αυτή τη δυσκολία, να αναρωτιέσαι πάντα: Πώς μάαμε τη σημασία αυτής
της λέξης (λ.χ. "καλό"); Από ποιά παραδείγματα; Σε ποια γλωσσικά παιχνίδια;
Τότε θα δεις ευκολότερα πως η λέξη πρέπει να έχει μια οικογένεια από σημασίες.

-Ένας κανόνας είναι σαν ένας οδοδείχτης. -Μήπως ο οδοδείχτης αποκλείει κάθε αμφιβολία
σχετικά με το δρόμο που πρέπει να πάρω;

-Δεν έχει καθοριστεί μια ιδανική ακρίβεια. Δεν ξέρουμε πώς πρέπει να τη
φανταζόμαστε- εκτός αν εσύ ο ίδιος καθορίσεις τι πρέπει να ονομάζουμε έτσι.

-Ουσιαστικό για την έρευνά μας είναι, μάλλον, πως μ' αυτή δεν θέλουμε να μάθουμε
τίποτα καινούριο. Θέλουμε να κατανοήσουμε κάτι που είναι κι όλας οφθαλμοφανές.
Αυτό φαίνεται, πως, κατά κάποια έννοια, δεν το καταλαβαίνουμε.

-Εκείνο που ξέρουμε όταν δεν μας ρωτούν, αλλά δεν το ξέρουμε πια όταν πρέπει
να το εξηγήσουμε, είναι κάτι που πρέπει κανείς να το αναλογιστεί.

-Η έρευνά μας είναι μια γραμματική έρευνα. Αυτή φωτίζει το πρόβλημά μας,
καθόσο παραμερίζει τις παρανοήσεις. Παρανοήσεις που αφορούν τη χρήση των λέξεων.

-Οι έννοιες: πρόταση, γλώσσα, σκέψη, κόσμος, στέκουν στη σειρά, η μία μετά την άλλη,
η μία ισοδύναμη προς την άλλη.

-Η σκέψη περιβάλλεται από μιαν αίγλη. Η ουσία της, η λογική, παρουσιάζει μια τάξη,
και μάλιστα την a priori τάξη του κόσμου, δηλαδή την τάξη των δυνατοτήτων που πρέπει
να είναι κοινές στον κόσμο και στη σκέψη..

-Αυτή η τάξη είναι μια υπέρ- τάξη, ανάμεσα, θα λέγαμε, σε υπερ-έννοιες.
Ενώ, βέβαια, αν οι λέξεις "γλώσσα", "εμπειρία", "κόσμος" έχουν μια χρήση
αυτή θα πρέπει να είναι τόσο ταπεινή όσο και η χρήση των λέξεων
"τραπέζι", "λάμπα", "πόρτα".

-Ένα ακαθόριστο νόημα, -αυτό, στην πραγματικότητα, δεν θα ήταν καν νόημα.

-Η ιδέα μοιάζει σαν τα γυαλιά πάνω στη μύτη μας, και ό,τι κοιτάξουμε το βλέπουμε
μέσα από αυτά. Δεν μας έρχεται ποτέ στο νου να τα βγάλουμε.

-Μιλάμε για το φαινόμενο της γλώσσας στο χώρο και στο χρόνο. Όχι για
ένα ανύπαρκτο κατασκεύασμα έξω από το χώρο και τον χρόνο.

-Το ερώτημα: "Τί είναι, στην πραγματικότητα, μια λέξη;" είναι ανάλογο
με το ερώτημα: "Τί είναι ένα πιόνι;"

-Η φιλοσοφία είναι ένας αγώνας ενάντια στη γοητεία που ασκεί το γλωσσικό
μέσο πάνω στη νόησή μας.

-Ας αναρωτηθούμε: γιατί μας φαίνεται βαθύ ένα γραμματικό ευτράπελο;
(και αυτό ακριβώς είναι το φιλοσοφικό βάθος.)

-Ένα φιλοσοφικό πρόβλημα έχει τη μορφή: "Δεν βγάζω άκρη."

-Αποτέλεσμα της φιλοσοφίας είναι το ξεσκέπασμα της μιας ή της άλλης καθαρής
α-νοησίας, και των καρούμπαλων που απόκτησε ο νους πέφτοντας πάνω στα όρια της γλώσσας. Αυτά, τα καρούμπαλα, μας φανερώνουν την αξία που έχει εκείνο το ξεσκέπασμα.

-Στη γραμματική μας λείπει η εποπτικότητα.

-Αυτό που εμείς κάνουμε είναι να οδηγούμε τις λέξεις πίσω, από τη μεταφυσική
στην καθημερινή τους χρήση.

-Η φιλοσοφία απλά και μόνο τα τοποθετεί όλα μπροστά μας και δεν εξηγεί τίποτε,
ούτε συνάγει τίποτε. (...) "Φιλοσοφία" θα μπορούσε κανείς να ονομάσει εκείνο
που είναι δυνατό πριν από κάθε καινούρια ανακάλυψη ή εφεύρεση.

-Ό,τι εμπλέκεται στην έννοια της αλήθειας (όπως σ' έναν οδοντωτό τροχό)
αυτό είναι μια πρόταση.

-Όταν φιλοσοφούμε, είμαστε σαν άγριοι, πρωτόγονοι άνθρωποι που ακούνε τις εκφράσεις
των πολιτισμένων ανθρώπων, τις παρερμηνεύουν και, από την ερμηνεία τους,
βγάζουν τα πιο περίεργα συμπεράσματα.

-Το να ακολουθείς έναν κανόνα, το να επικοινωνείς, το να δίνεις μια προσταγή,
το να παίζεις μια παρτίδα σκάκι είναι συνήθειες (χρήσεις, θεσμοί).
Το να καταλαβαίνεις μια πρόταση σημαίνει να καταλαβαίνεις μια γλώσσα.
Το να καταλαβαίνεις μια γλώσσα σημαίνει να είσαι κάτοχος μιας τεχνικής.

-Η γλώσσα είναι ένας λαβύρινθος από δρόμους. Έρχεσαι από μια μεριά
και ξέρεις να προσανατολιστείς. Έρχεσαι στην ίδια θέση από άλλη μεριά
και δεν μπορείς πια να προσανατολιστείς.

-Όταν εξαντλήσω τις αιτιολογήσεις, φτάνω στο υπόστρωμα βράχου
και η τσάπα μου κυρτώνει. Τότε έχω τη διάθεση να πω: "Να! έτσι ακριβώς ενεργώ".
(Θυμήσου πως κάποτε απαιτούμε ορισμούς όχι για το περιεχόμενό τους
αλλά για τη μορφή τους. Η απαίτησή μας είναι αρχιτεκτονική.
Ο ορισμός είναι σαν ψεύτικο γείσωμα που δεν στηρίζει τίποτε.)

-Σωστό και λάθος είναι αυτό που λένε οι άνθρωποι' και ομοφωνούν οι άνθρωποι μες στη γλώσσα. Αυτό δεν είναι ομοφωνία στις γνώμες αλλά στον τρόπο ζωής.

-Έτσι λοιπόν, όταν φιλοσοφεί κανείς, καταλήγει στο σημείο να μη μπορεί
να θέλει παρά να εκστομίσει έναν άναρθρο ήχο.

-Ποιός είναι ο σκοπός σου στη φιλοσοφία; -Να δείξω στη μύγα τη διέξοδο από την παγίδα.

-Η νοητική παράσταση είναι η εικόνα που περιγράφεται όταν
περιγράφει κανείς εκείνο που φαντάζεται.

-Την ουσία την εκφράζει η γραμματική.

-Τι είδους αντικείμενο είναι κάτι, αυτό το λέει η γραμματική.
(Θεολογία ως γραμματική.)

-Δες την πρόταση σαν ένα εργαλείο' και το νόημά της ως τη χρήση της.

Καλημέρες του Van Gogh

2012-01-24T13:19:00.006+02:00

Καλημέρες του Gauguin!

2012-01-24T13:12:00.003+02:00

Θεόδωρος Ντόρρος- 3 ποιήματα

2012-01-23T23:11:00.003+02:00

Είμαστε τα ζωνταντά του γλυτωμού
σε ξένες θετικότητες.
Κι ανύπαρχτο περνάει το διάστημα
απ' την υγεία ως την αρρώστεια.

Πιο άνθρωποι,
θα βλέπουμε, αγριεμένοι από ντροπή,
τα τωρινά μας.

Απίστευτη η τέχνη μας να κάνουμε
στιγμές κι αιωνιότητες.

Δεν είν' αυτά που θα' λεγα,
ούτε και κείνα που τα φέραν.

ΚΑΜΙΑ ΦΩΝΗ
Δε με χωρούν οι τόποι σας.
Ούτ' οι χαρές σας ούτ' ο πόνος μου.
Δεν είναι δυνατό μου να ζω κάθε στιγμή ο ίσιος σας.

Σας θάβω και με θάβετε.
Κι η ασχήμια του πεθαμού σας λυπητερότερη απ' το
θάνατο.

Κουβέντες μόνο
απ' τα ψηλώματα του νου.
Τέτοιες, που σβήνουν κάθε "πιο αληθινό"
με στεναγμούς υπομονής,
και μ' ομορφιές ελπίδας του αδύνατου.

Πάντα το άγνωστο, η μοίρα και το μέλλον.

Με διώχνει από παντού ο ξαφνιασμός μου:
Γιατί, δε φώναξα μονάχος, δυνατά, ποτές μου.
Και σε κανένα μπρος.
Κι ούτε ποτές μου θα φωνάξω,
σαν τρελός,
με φλέβες φουσκωμένες.
Κι άλλος κανείς.

Φωνή της ανθρωπιάς,
κείνης που βγαίνει καυτερή ως το πετσί,
και που παγώνει κάθε ψέμμα ζεστασιάς,
ακόμα δεν ακούστηκε.
Μόνο να πει:

"Σταθείτε και σωπάστε.
Ξεχάστε τις αντίζωες του πίθηκου αξίες.
Πάψτε ζητώντας τα μεγάλα της ζωής
και τα δικά σας
στων αλλονών το μικρανθρώπισμα,
στις κυριότητες του νυσταγμού σας.

Γινήτε λίγοι.

Πολύ λίγοι για να' στε ζωντανοί."

Κει που' στε μαζεμένοι, η ανθρωπιά ντροπή.
Και βάρβαρη η δική μου
όταν μου λείπει η συφορά σας.

Δε με χωρούν οι τόποι σας. Δεν ξέρω πού να ζήσω.

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΑ ΦΥΛΛΑ
Όλα καινούρια,
τόσο, που θα' ρθει κάτι κι άλλο
πιο καινούριο κι απ' αυτά.

Τα φύλλα, φρεσκοπράσινα, μιλάγανε πιο νοητά
από ανθρώπους διαβασμένους.

Προσπέρασα ένα γέρο.
Κατέβαζε σκουπίδια σε υπόγειο.
Δε φύσηξαν γι' αυτόνε.

Κατέβαινε βαριά μεσ' στο σκοτάδι.

Χαου

2012-01-22T13:03:00.001+02:00

Αν κρατούσατε τα μάτια σας ανοικτά για δύο δεύτερα ακόμη
θα διακρίνατε 4.000 είδη πτηνών ανάμεσα στις λέξεις.

Το θέλετε;

Χο

2012-01-22T12:57:00.004+02:00

Σκεφτείτε άλλο ένα σχήμα

Jules Laforgue- Thomas Eliot
Tristan Corbiere- Ezra Paound

Διαβάστε τα σημεία που οι δεύτεροι επαινούν τους πρώτους.
Σκεφτείτε τις ζωές των πρώτων.
Του Laforgue τη ζωή, του Corbiere.
Σκεφτείτε έπειτα τις ζωές των δεύτερων.

Τί συμπέρασμα βγαίνει;

Χα

2012-01-22T12:30:00.004+02:00

Και πραγματικά,
μπορούμε να φθάσουμε, με όλη μας τη σοβαρότητα (!), στο ακόλουθο σχήμα:
"γελάς με τον εαυτό σου; Έως που;"

(δεν είναι φιλολογία η ύπαρξη.
Η ηθική είναι η φιλολογία της ύπαρξης.
Να πάλι η συνήθης διάκριση της ποίησης, αλλά και της ζωής.)

Η δική μου "σοφία" είναι μια μωρία.
Είναι η α λα Blake βεβαιότητα, η σιγουριά
που είναι αυτάρκης.

Το "ου μάλλον" είναι η μόνη δυνατή σοφία.

Είναι αλήθεια, θα προτιμούσα έναν περιγελαστή, έναν χλευαστή..
Θα έπρεπε να καταλαβαίνετε τι σημαίνουν όλα αυτά.
Χίλιες φορές ένας "άμουσος" περιγελαστής, παρά ένας άκαμπτος
τάφος σεφερικός, ένας βόθρος φιλοδοξίας και μανιερισμού. (-να τον κάνουμε τι;)

(διαβάστε τον Βερλαίν, για να διδαχθείτε τις αποχρώσεις, και την
ευαισθησία)

Η οργή μου είναι πάντοτε ένα γέλιο.
Ο Αθανάσιος είναι Μειλίχιος.
Εκεί εντοπίζω τη διαφορά.
Ο Αθανάσιος είναι Μειλίχιος.
Πόσο παίρνουν στα σοβαρά τα πράγματα..

Αυτά που γράφω, αυτά που δεν γράφω, αυτά που οραματίζομαι,
ό,τι κι αν γράψω
είναι ένα μεγάλο γέλιο,
κι αυτό
είναι πάντοτε μια μεγάλη τέχνη.
Μα -προσέξτε!- ένα γέλιο σοβαρό, υπεύθυνο.

(Υπάρχουν αποχρώσεις. Μάθετε να διακρίνετε τις αποχρώσεις)

Κάπως βαριά και με στόμφο:
Το γέλιο είναι το πεπρωμένο μου.
(και το γέλιο σας είναι, επίσης, το πεπρωμένο μου)

(Μεταλάβατε σήμερα;)

Ο Bataille (και συνεπώς κι ο Νίτσε) για το γέλιο..

2012-01-22T12:24:00.004+02:00

-Το γέλιο που έχει αναμφίβολα ως αντικείμενό του την κορυφή, γεννιέται
από την ασυνειδησία που έχουμε γι' αυτήν.

-στο διάβολο ο Θεός, οι βλασφημίες ή οι υπερβατικότητες! Το σύμπαν
είναι ταπεινό: το γέλιο μου είναι η αθωότητά μου.

-Το γέλιο ευλογεί κι ο Θεός καταριέται. Ο άνθρωπος δεν είναι, όπως ο Θεός,
καταδικασμένος να καταδικάζει. Το γέλιο είναι, αν το θέλει,
θαύμα, μπορεί να είναι ελαφρύ, μπορεί να του είναι ευλογία. Αν γελώ με τον εαυτό μου..

-Αν ήθελα "όλα να είναι καλά", αν ζητούσα την ηθική εξασφάλιση, θα ένιωθα
τη χαζομάρα της χαράς μου. Αντίθετα, μεθάω με το να μην επιθυμώ τίποτε
και να μην είμαι εξασφαλισμένος. Δοκιμάζω μια αίσθηση ελευθερίας.

-Μεθάω μ' ένα τίποτε- ή δεν μεθάω με τίποτε. Αυτή η μέθη έχει ως όρο
το να γελάω, καταρχήν με τον εαυτό μου.

Ανδρέας Εμπειρίκος- 3 Ποιήματα

2012-01-22T12:09:00.003+02:00

ΤΑ ΒΕΛΗ
Ένα κορίτσι σ' ένα κήπο
Δύο γυναίκες σε μια γλάστρα
Τρία κορίτσια στην καρδιά μου
Άνευ ορίων άνευ όρων.

Μία παλάμη σ' ένα τζάμι
Μία παλάμη σ' ένα στήθος
Ένα κουμπί που ξεκουμπώνεται
Ένα βυζί που αποκαλύπτεται
Ενώ ο τοξότης με τα βέλη
Λάμπει ψηλά στον ουρανό
Άνευ ορίων άνευ όρων.

ΓΗ
Με ηδονή αναμοχλεύουμε τα χώματά μας
Σπέρνοντας στις γυναίκες και στη γη
Λέγοντας: Γη γη γηγενής, γη μάνα γη
Γη γη πατρίδα μας παντού στην οικουμένη
Γη της καρδιάς μας
Γη του πέους μας
Γη της ψυχής μας
Άνευ ολέθρων, δίχως μιάσματα και δίχως ζήλεια γη
Γη άνευ όφεων εδεμική
Γη αθωότητας και γη ευδαιμονίας
Γη γηγενής στο αίμα μας (δικαιοσύνη)
Άνευ ορίων άνευ όρων γη
Σφύζουσα γη του γίγνεσθαι (μεγαλωσύνη)
Γη γη του μέλλοντος υπάρχεις ήδη
Στο αίμα μας
Στο σπέρμα μας
Και στ' άσματά μας.

Η ΑΝΟΔΟΣ
Οι λέξεις όταν πέφτουν στο σώμα της νυκτός
Μοιάζουν με καράβια που τις θάλασσες οργώνουν
Με άνδρες που σπέρνουν και γυναίκες που μιλούν
Μέσα στους ποππυσμούς των φιλημάτων
Σαύρες περνούν μέσα στα ρίγη των ακτών
Πελάγους που απλώνεται μέχρι την άμμο
Με πλαταγίσματα με παφλασμούς
Ολίγον πριν ο ήλιος ανατείλη
Ενώ ακούονται φωνές των ραψωδών της ύλης
Και αλαλαγμοί αλέκτορος ορθίου
Επί μιας στήλης άλατος χωρών μεσημβρινών
Όταν ογκούνται οι πόθοι στους αιγιαλούς
Μυριάδων που πορεύονται μεσ' στις ριπές του ανέμου
Μπροστά στα μάτια των ολβίων κορασίδων
Που κύπτουν με τα στήθη των εγγίζοντα το ύδωρ
Το καθαρό νερό των ρυακιών
Ώσπου να βρουν και να αισθανθούν στα σώματα και στας
ψυχάς των
Άνευ ορίων άνευ όρων
Την κεκτημένη άνοδον της ηδονής.

(αν ψάξετε το μπλογκ, θα βρείτε πολύ υλικό του Εμπειρίκου. Εμπρός, λοιπόν,
διαβάστε!)

Σοδειά, #10

2012-01-21T13:07:00.002+02:00

Και στο 10ο τεύχος της Σοδειάς
το ποίημά μου
"Κι ο Warhol ήθελε να είναι μηχανή"..

Καυλωτικό! :)

Τεφλόν, #6

2012-01-21T13:00:00.001+02:00

ΤεφλΟν

Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο

Τεύχος # 6

Χειμώνας - Άνοιξη 2012

Θέματα:

Nanni Balestrini: Όμως Εμείς ας Φτιάξουμε μιαν Άλλη
Bert Papenfuß: Ενάντια στην Κομποστοποίηση της Ζωής
Το Ποιητικό Ελιξίριο του Khaled Mattawa: Αγγλόφωνη Αραβική Λογοτεχνία
«Τραγουδώ τις Ιστορίες της Φυλής μου»: Γυναικεία Ποίηση από τη Γαλλόφωνη Αφρική

Ποιήματα: Λαμπρινή Αιωροκλέους, Γιώργος Αναγνώστου, Γιώργος Γέργος, Θάνος Γώγος, Αγγελική Δημουλή, Ράνια Καραχάλιου, Shamshad Khan, Λεύκιος, Ιλάν Μανουάχ, Qooοnn, Hind Shoufani, Γιώργος Τζαβλάκης, Μάνος Π. Χουσάκος.

Διηγήματα: Μιχάλης Γεννάρης, Σωτήρης Κακάτσης, Not I, Γιάννης Μακριδάκης.

Κείμενα & μεταφράσεις: Θανάσης Αθανάσιος, Μαρία Γαργαρώνη, Ράνια Καραχάλιου, Jazra Khaleed, Kyoko Kishida, Σταύρος Μπουκουβαλέας, Θοδωρής Ρακόπουλος, Julia Sohn-Nekrasov.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Μπεντ

Κοπιάστε στα:
Βιβλοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28

Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37

Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22

Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας

Ludens Lab, Διδότου 34

Vinyl Microstore, Διδότου 34

Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18

Λίβελος/

2012-01-21T00:50:00.005+02:00

ω καθικάκια της ποιήσεως,
/αγαπητά μορμολύκεια,
βόθροι ανοιξιάτικοι!
σαπρά γερόντια!

Ξεμωραθήκατε!

Γιατί δεν το γυρνάτε στην πρέφα, ωρέ;

Ρε δε θα γαμήσετε,
όσες "κριτικές" κι αν κάνετε!

Πλεμπαρία Αντουανέτα

2012-01-20T18:08:00.005+02:00

"Η ιστορία, κυρίως η λογοτεχνική και καλλιτεχνική,
καθώς είναι μόνο η επανάληψη των ίδιων κρίσεων που κανένας
δεν επιχειρεί να ελέγξει, καθένας καταλήγει να επαναλαμβάνει
αυτά που μαθαίνει στο σχολείο. Υπάρχουν κάποια ονόματα και κάποια
πράγματα που κανένας δεν θα τολμούσε να τα θίξει.
Για έναν σύγχρονο αναγνώστη το έργο του Ομήρου αναδίδει μια
αδιαμφισβήτητη και τεράστια πλήξη. Όμως ποιος θα τολμούσε να το πει;
Ο Παρθενώνας, στην τωρινή του κατάσταση, είναι ένα ερείπιο
αρκετά στερημένο από ενδιαφέρον διαθέτει όμως ένα τέτοιο κύρος,
που δεν το αντικρίζουμε πια παρά μαζί με όλη του την ακολουθία
των ιστορικών αναμνήσεων. Το χαρακτηριστικό του κύρους είναι
να εμποδίζει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι και να παραλύει τις κρίσεις μας.
Οι μάζες πάντα, τα άτομα τις περισσότερες φορές, έχουν ανάγκη από απόψεις
απολύτως έτοιμες.."

(Le Bon)

Γιατί
αισθητική/
ηθική
είναι το ίδιο.. αέρας!

beef around moon

2012-01-19T19:41:00.002+02:00

"Because I seek an image, not a book.
Those men that in their writings are most wise
Own nothing but theri blind, stupefied hearts.
I call to the mysterious one who yet
Shall walk the wet sands by the edge of the stream
And look most like me, being indeed my double,
And prove of all imaginable things
The most unlike, being my anti-self,
And, standing by these characters, disclose
All that I seek; and whisper it as though
He were afraid the birds, who cry aloud
Their momentary cries before it is dawn,
Would carry it away to blasphemous men."

(W.B. Yeats- απ' το Ego Dominus Tuus)

Σχόλιο του Hobbes

2012-01-19T16:14:00.002+02:00

Γράφει ο Hobbes, στο κεφάλαιο περί εγκλημάτων, του Leviathan:

"Πράγματι, το να απολαμβάνεις με τη φαντασία κάτι που θα αποτελούσε
απόλαυση αν ήταν πραγματικό, είναι πάθος τόσο συνδεδεμένο με τη φύση
και του ανθρώπου και κάθε άλλου έμβιου πλάσματος, ώστε το να χαρακτηριστεί
ως αμάρτημα θα ισοδυναμούσε με το να χαρακτηρισθεί αμάρτημα το να είσαι
άνθρωπος. Αυτή η σκέψη με κάνει να θεωρώ πολύ αυστηρούς, και προς τους εαυτούς τους
και προς τους άλλους, όσους ισχυρίζονται ότι οι πρωταρχικές παρορμήσεις του νου,
αν και αναχαιτίζονται απ' το φόβο του Θεού, αποτελούν αμαρτήματα"

Διαβάζεται κι ανάποδα αυτό...

/

2012-01-16T23:38:00.001+02:00

Η Λευκότητα είναι το Ποίημα.

2012-01-16T10:08:00.003+02:00

Η Λευκότητα είναι το ποίημα.

Γράφοντας αδειάζουμε την ουσία.

Αλλά μόνο έτσι αναδεικνύουμε τη λευκότητα.

Σβήσε, σβήσε
ό,τι μείνει θα ναι το ποίημα.

Συνειδητοποιώ
τώρα
πως πιο πολύ σβήνω παρά γράφω.

θες να κάνεις δώρο σε έναν ποιητή;
πάρτου μια γομολάστιχα.

πύκνωση, αφαίρεση, πύκνωση, αφαίρεση/

Καλημέρες, συντ-ροφοί!

Ω

2012-01-15T12:55:00.002+02:00

Εχθές, στον ύπνο μου, είδα τις δυο κατηγορίες ποιητών, που υπάρχουν σήμερα.

Λοιπόν:

1) αυτοί που γράφουν ψυχολογικές- υπαρξιακές σάχλες.
Οι λεγόμενοι "σοβαροί".
Κοινώς: κλαψομούνηδες.

(Αλλά την ψυχολογία την έχουμε αποκηρύξει, θυμάστε;
Ο Κάφκα μάς το είπε. Ο Κάφκα κι ο Cage/)

2) οι "άνετοι", που εντελώς "αυθόρμητα" πετάνε ένα "ΙΚΑ",
ένα "άντε γαμήσου", για να δείξουν πόσο φυσικά κυλά ο ρυθμός..

Έτσι, αδρά, διαχωρισμένοι
δε μοιάζουν αστείοι;

Εμείς οφείλουμε να σταθούμε πέρα.
(Καταχρηστικό το "εμείς"..)

Μην είστε φτηνοί!

Καλημέρες!

2012-01-15T12:44:00.001+02:00

Σπέρα!

2012-01-14T22:06:00.001+02:00

ο καυλέουρας Οβίδιος έλεγε: με επιμονή και την Πηνελόπη θα γαμήσεις!

Bhagavad Gita- Θραύσματα

2012-01-11T10:03:00.003+02:00

-Μάθε πως ακατάστρεπτο είναι Εκείνο που διαχέει όλο τούτο.
Κι αυτού του άφθαρτου, κανείς δεν μπορεί να προκαλέσει την καταστροφή.

-Όποιος νομίζει πως αυτός* είναι ο φονιάς κι όποιος νομίζει πως αυτός είναι
ο σκοτωμένος, κι οι δυο τους τίποτε δεν ξέρουν. Αυτός ούτε σκοτώνει ούτε σκοτώνεται.
(* ο Άτμαν)

-Όπως πετάει κανείς τα ρούχα τα τριμμένα κι άλλα φοράει καινούργια, έτσι κι ο κάτοικος του σώματος, τα άχρηστα σώματα αφήνει και σ' άλλα, καινούργια, μπαίνει.

-Αυτόν ασύλληπτο, Αυτόν ακατάληπτο, Αυτόν αναλλοίωτο τον αποκαλούν.

-Τα όντα, Ω Μπάρατα, είναι αφανέρωτα στην αρχή τους, φανερά στο μέσον τους
και πάλι αφανέρωτα στο τέλος τους. Τι υπάρχει σ' αυτό για θρηνωδία;

-Αυτός ο Κάτοικος του σώματος που σ'όλα τα σώματα κατοικεί,
είναι παντοτινά άτρωτος. Για τούτο, δεν πρέπει να θρηνείς για κανένα πλάσμα.

-Ανώτερο δεν υπάρχει από έναν πόλεμο σύμφωνο προς τον Ντάρμα.

-Άκουσε τώρα και τη διδασκαλία του Γιόγκα που σαν την ακολουθήσεις, ω Γιε της
Πρίτχα, θα σπάσεις τα δεσμά του Κάρμα.

-Ελευθερώσου απ' των αντίθετων τα ζεύγη, μένα πάντα σε Σάττβα, χωρίς να νοιάζεσαι
γι' αποκτήματα και πώς να τα διατηρήσεις, κυρίως του εαυτού σου.

-Η αταραξία, Γιόγκα καλείται.

-Με το νου δαμασμένο, λευτερώνεται κανείς, εδώ κι όλας, κι απ' το καλό κι απ' το κακό.

-Εκτελώντας την εργασία χωρίς προσκόλληση, ο άνθρωπος φτάνει στον Υπέρτατο.

-Απ' της Πράκριτι τους Γκούνας γίνονται οι πράξεις όλες.
Ο πλανεμένος απ' το "εγώ" σκέφτεται: "Εγώ τις κάνω".

-Καλύτερος, του καθενός ο Ντάρμα ο δικός του έστω και χωρίς αξία,
παρά ο ξένος Ντάρμα, καλά εκπληρωμένος. Καλύτερος ο θάνατος ενός στον Ντάρμα
τον δικό του. Ο ξένος Ντάρμα κίνδυνο φέρει.

-Για την προστασία των καλών, για την καταστροφή των κακών, για τη στήριξη
του Ντάρμα, ενσαρκώνομαι από εποχή σε εποχή.

-Εγώ, ο αμετάβλητος μη-δημιουργός.

-Μπράμαν είν' η αφιέρωση, Μπράμαν το αφιέρωμα, Μπράμαν η φωτιά που σ' αυτήν
απ' το Μπράμαν προσφέρεται. Στο Μπράμαν θα πάει εκείνος, που στην κάθε
πράξη του το Μπράμαν μόνο βλέπει.

-Παντοτινός Σαννγιάσι (Sannyasi) πρέπει να θεωρείται όποιος ούτε μισεί ούτε επιθυμεί, γιατί χωρίς τα ζεύγη εύκολα λευτερώνεται απ' τη δουλεία.

-Έχοντας νοερά απαρνηθεί όλα τα έργα, ο Κάτοικος του Σώματος, γαλήνια κάθεται,
κυρίαρχος, στην εννιάπυλη πόλη, χωρίς ούτε ο ίδιος να δρα ούτε δράση να προκαλεί.

-Σ'ένα Βραχμάνο, προικισμένο με μάθηση και ταπεινοφροσύνη, σε μια γελάδα, σ' έναν ελέφαντα, σ' έναν σκύλο, ακόμα και σ' αυτόν που τρώει σκύλους, οι φωτισμένοι
το ίδιο βλέπουν.

-Ο Γιόγκα δεν είναι γι' αυτόν που τρώει πολύ, ούτε για εκείνον που δεν τρώει καθόλου. Δεν είναι γι' αυτόν που κοιμάται πάρα πολύ, ούτε και για εκείνον που μένει άγρυπνος.

-Όποιος στα πάντα βλέπει Εμένα και σ' Εμένα τα πάντα βλέπει, γι' αυτόν Εγώ
δεν χάνομαι κι αυτός δεν χάνεται για μένα.

-Κι όποιος, την ώρα του θανάτου, Εμένα μόνο θυμάται καθώς αφήνει το σώμα, αυτός
στη δική μου κατάσταση φτάνει. Γι' αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία.

-Για όποιον έρθει σ' Εμένα, δεν υπάρχει ξανά γέννηση.

William Blake- 1 (Milton, The Marriage of Heaven and Hell, Jerusalem, Visions of the Daughters of Albion, The Laocoon, Annotations)

2012-01-09T13:12:00.006+02:00

-Believe Christ & his Apostles that there is a Class of Men whose whole delight is in Destroying. We do not want either Greek or Roman Models if we are but just & true to our own Imaginations. (Milton)

-Displaying Naked Beauty, with Flute & Harp & Song. (Milton)

-Then Los took off his left sandal, placing it on his head,
Signal of solemn mourning. (Milton)

-Then Los & Enitharmon knew that Satan is Urizen. (Milton)

-"Our Virtues & Cruel Goodness have deserv'd Eternal Death". (Milton)

-The Bard replied: "I am Inspired! I know it is Truth! for i Sing
According to the inspiration of the Poetic Genius
Who is the eternal all-protecting Divine Humanity,
To whom be Glory & Power & Dominion Evermore. Amen" (Milton)

-Thus is the heaven a vortex pass'd already, and the earth
A vortex not yet pass'd by the traveller thro' Eternity. (Milton)

-For travellers from Eternity pass outward to Satan's seat,
But travellers to Eternity pass inward to Golgonooza.

-Four Universes round the Mundane Egg remain Chaotic,
One to the North, named Urthona: One to the South, named Urizen:
One to the East, named Luvah: One to the West, named Tharmas;
They are the Four Zoas that stood around the Throne Divine. (Milton)

-Every Time less than a pulsation of the artery
Is equal in its period & value to Six Thousand Years,
For in this Period the Poet's Work is Done: and all the Great
Events of Time start forth & are conciev'd in such a Period,
Within a Moment, a Pulsation of the Artery. (Milton)

-For every Space larger than a red Globule of Man's blood
Is visionary, and is created by the Hammer of Los. (Milton)

-The Imagination is not a State: it is the Human Existence itself. (Milton)

-Father & Mother, I return from flames of fire tried & pure & white. (Milton)

-Abstract Philosophy warring in enmity against Imagination
(Which is the Divine Body of the Lord Jesus, blessed for ever) (Jerusalem)

-"I must Create a System or be enslav'd by another Man's.
I will not Reason & Compare: my business is to Create" (Jerusalem)

-For every thing exists & not one sigh nor smile nor tear,
One hair nor particle of dust, not one can pass away. (Jerusalem)

-The veil of Moral Virtue, woven for Cruel Laws (Jerusalem)

-In every bosom a Universe expands as wings. (Jerusalem)

-Los built the stubborn structure of the Language, acting against
Albion's melancholy, who must else have been a Dumb despair. (Jerusalem)

-A pretence of Art to destroy Art; a pretence of Liberty
To destroy Liberty; a pretence of Religion to destroy Religion. (Jerusalem)

-For All Things Exist in the Human Imagination. (Jerusalem)

-All Genius varies Thus. Devils are
various. Angels are all alike. (Note on a Pencil Drawning of Nine Grotesque Heads)

-If Morality was Christianity, Socrates was the Saviour. (The Laocoon)

-Art Degraded, Imagination Denied, War Governed the Nations (The Laocoon)

-Art can never exist without Naked Beauty displayed. (The Laocoon)

-Art is the Tree of Life. God is Jesus.
Science is the Tree of Death. (The Laocoon)

-For every Pleasure Money is Useless. (The Laocoon)

-A Poet, a Painter, a Musician, an Architect: the Man or Woman who is not one of these is not a Christian. (The Laocoon)

-One Power alone makes a Poet: Imagination, The Divine Vision. (Annotations to "Poems" by William Wordsworth)

-"Art thou a flower? art thou a nymph? I see thee now a flower,
Now a nymph! I dare not pluck thee from thy dewy bed!" (Visions of the Daughters of Albion)

-"I pluck thee from thy bed, Sweet flower, and put thee here to glow between my breasts." (Visions of the Daughters of Albion)

-Love! Love! Love! happy happy Love! free as the mountain wind! (Visions of the Daughters of Albion)

-Arise, and drink your bliss, for every thing that lives is holy! (Visions of the Daughters of Albion)

-How do you know but ev'ry Bird that cuts the airy way,
Is an immense world of delight, clos'd by your senses five? (The Marriage of Heaven and Hell)

-The road of excess leads to the palace of wisdom. (The Marriage of Heaven and Hell)

-Prudence is a rich, ugly old maid courted by Incapacity. (The Marriage of Heaven and Hell)

-He who desires but acts not, breeds pestilence. (The Marriage of Heaven and Hell)

-If the fool would persist in his folly he would become wise. (The Marriage of Heaven and Hell)

-The pride of the peacock is the glory of God.
The lust of the goat is the bounty of God.
The wrath of the lion is the wisdom of God.
The nakedness of woman is the work of God. (The Marriage of Heaven and Hell)

-Excess of sorrow laughs. Excess of joy weeps. (The Marriage of Heaven and Hell)

-What is now proved was once only imagin'd. (The Marriage of Heaven and Hell)

-One thought fills immensity. (The Marriage of Heaven and Hell)

-When thou seest and Eagle, thou seest a portion of Genius; lift up
thy head! (The Marriage of Heaven and Hell)

-The tygers of wrath are wiser than the horses of instruction. (The Marriage of Heaven and Hell)

-Prayers plown not! Praises reap not!
Joys laugh not! Sorrows weep not! (The Marriage of Heaven and Hell)

-The head Sublime, the heart Pathos, the genitals Beauty, the hands & feet Proportion. (The Marriage of Heaven and Hell)

-"All poets believe it does & in ages of imagination this firm perswasion removed mountains; but many are not capable of a firm perwasion of any thing". (The Marriage of Heaven and Hell)

-Opposition is true Friendship. (The Marriage of Heaven and Hell)

-I tell, no virtue can exist without breaking these ten commandments. Jesus was all virtue, and acted from impulse, nor from rules. (The Marriage of Heaven and Hell)

-One Law for the Lion & Ox is Oppression. (The Marriage of Heaven and Hell)

G.E. Moore- Principia Ethica, Αποσπάσματα 1

2012-01-08T18:04:00.006+02:00

I have distinguished two kinds of ethical questions, which are far too commonly confused with one another. Ethics, as commonly understood, has to answer both the question “What ought to be?” and the question “What ought we to do?”

#
As for the second question, it becomes equally plain, that any answer to it is capable of proof or disproof—that, indeed, so many different considerations are relevant to its truth or falsehood, as to make the attainment of probability very difficult, and the attainment of certainty impossible. Nevertheless the kind of evidence, which is both necessary and alone relevant to such proof and disproof, is capable of exact definition. Such evidence must contain propositions of two kinds and of two kinds only: it must consist, in the first place, of truths with regard to the results of the action in question—of causal truths—but it must also contain ethical truths of our first or self-evident class

#
In order to express the fact that ethical propositions of my first class are incapable of proof or disproof, I have sometimes followed Sidgwick's usage in calling them “Intuitions.” But I beg that it may be noticed that I am not an “Intuitionist,” in the ordinary sense of the term.

#
Again, I would wish it observed that, when I call such propositions “Intuitions,” I mean merely to assert that they are incapable of proof;

#
in every way in which it is possible to cognise a true proposition, it is also possible to cognise a false one.

#
In the vast majority of cases, where we make statements involving any of the terms
“virtue,” “vice,” “duty,” “right,” “ought,” “good,” “bad,” we are making ethical judgments; and if we wish to discuss their truth, we shall be discussing a point of Ethics

#
And hence I shall try to avoid it by considering first what is good in general; hoping, that if we can arrive at any certainty about this, it will be much easier to settle the question of good conduct; for we all know pretty well what “conduct” is. This, then, is our first question: What is good? and What is bad?

#
Ethics, therefore, does not deal at all with facts of this nature, facts that are
unique, individual, absolutely particular; facts with which such studies as history, geography, astronomy are compelled, in part at least, to deal. And, for this reason, it is not the business of the ethical philosopher to give personal advice or exhortation

#
I shall presently try to shew that the gravest errors have been largely due to beliefs in a false answer.

#
My point is that “good” is a simple notion, just as “yellow” is a simple notion; that, just as you cannot, by any manner of means, explain to anyone who does not already know it, what yellow is, so you cannot explain what good is.

#
You can give a definition of a horse, because a horse has many different properties and qualities, all of which you can enumerate. But when you have enumerated them all, when you have reduced a horse to his simplest terms, you can no longer define those terms. They are simply something which you think of or perceive, and to anyone who cannot think of or perceive them, you can never, by any definition, make their nature known

#
For it is certainly possible to discover how people use a word: otherwise, we could never have known that “good” may be translated by “gut” in German and by “bon” in French.

#
But there is nothing whatsoever which we could substitute for good; and that is what I mean, when I say that good is indefinable.

#
As it is, I believe the good to be definable; and yet I still say that good itself is indefinable

#
And in this sense “good” has no definition because it is simple and has no parts. It is one of those innumerable objects of thought which are themselves incapable of definition, because they are the ultimate terms of reference to which whatever is capable of definition must be defined.

#
But far too many philosophers have thought that when they named those other properties they were actually defining good; that these properties, in fact, were simply not “other,” but absolutely and entirely the same with goodness. This view I propose to call the “naturalistic fallacy”

#
If good is defined as something else, then it is impossible either to prove that any other definition is wrong or even to deny such definition

#
My dear sirs, what we want to know from you as ethical teachers, is not how people use a word; it is not even, what kind of actions they approve, which the use of this word “good” may certainly imply: what we want to know is simply what is good.

#
we do not care whether they call that thing “horse” or “table” or “chair,” “gut” or “bon” or “______”; we want to know what it is that they so call. When they say “Pleasure is good,” we cannot believe that they merely mean “Pleasure is pleasure” and nothing more than that.

#
We can, I say, describe its relations to other things, but define it we can not. And if anybody tried to define pleasure for us as being any other natural object; if anybody were to say, for instance, that pleasure means the sensation of red, and were to proceed to deduce from that that pleasure is a colour, we should be entitled to laugh at him and to distrust his future statements about pleasure.

#
When we say that an orange is yellow, we do not think our statement binds us to hold that “orange” means nothing else than “yellow,” or that nothing can be yellow but an orange. Supposing the orange is also sweet! Does that bind us to say that “sweet” is exactly the same thing as “yellow,” that “sweet” must be defined as “yellow”?

#
In fact, if it is not the case that “good” denotes something simple and indefinable, only two alternatives are possible: either it is a complex, a given whole, about the correct analysis of which there could be disagreement; or else it means nothing at all, and there is no such subject as Ethics.

#
Every one does in fact understand the question “Is this good?” When he thinks of it,
his state of mind is different from what it would be, were he asked “Is this pleasant, or
desired, or approved?” It has a distinct meaning for him, even though he may not recognise in what respect it is distinct.

#
(Για τον BENTHAM)
in this case the statement that “general happiness is the right end of human action” is not an ethical principle at all, but either, as we have seen, a proposition about the meaning of words, or else a proposition about the nature of general happiness, not about its rightness or its goodness. What I am maintaining is that the reasons which he actually gives for his ethical proposition are fallacious ones so far as they consist in a definition of right. What I suggest is that he did not perceive them to be fallacious;

#
For it is the business of Ethics, I must insist, not only to obtain true results, but also to find valid reasons for them.

#
The direct object of Ethics is knowledge and not practice; and any one who uses the naturalistic fallacy has certainly not fulfilled this first object, however correct his practical principles may be.

#
My objections to Naturalism are then, in the first place, that it offers no reason at all, far less any valid reason, for any ethical principle whatever; and in this it already fails to satisfy the requirements of Ethics, as a scientific study. But in the second place I contend that, though it gives a reason for no ethical principle, it is the cause of the acceptance of false principles—it deludes the mind into accepting ethical principles, which are false; and in this it is contrary to every aim of Ethics.

#
If, on the other hand, we once recognise that we must start our Ethics without a
definition, we shall be much more apt to look about us, before we adopt any ethical principle whatever, and the more we look about us, the less likely we are to adopt a false one.

#
Moreover, apart from the fact that, when we think we have a definition, we cannot
logically defend our ethical principles in any way whatever, we shall also be much less apt to defend them well, even if illogically.

#
Our first conclusion as to the subject-matter of Ethics is, then, that there is a simple, indefinable, unanalysable object of thought by reference to which it must be defined.

#
The nature of these two species of universal ethical judgments is extremely different; and a great part of the difficulties, which are met with in ordinary ethical speculation, are due to the failure to distinguish them clearly. Their difference has, indeed,
received expression in ordinary language by the contrast between the terms “good as means” and “good in itself,” “value as a means” and “intrinsic value.”

#
We require to know that a given action will produce a certain effect, under whatever circumstances it occurs. But this is certainly impossible. It is certain that in different
circumstances the same action may produce effects that are utterly different in all respects upon which the value of the effects depends. Hence we can never be entitled to more than a generalisation—to a proposition of the form “This result generally follows this kind of action”;

#
In other words, to judge that an action is generally a means to good is to judge not only that it generally does some good, but that it generally does the greatest good of which the circumstances admit. In this respect ethical judgments about the effects of action involve a difficulty and a complication far greater than that involved in the establishment of scientific laws.

Henri Bergson- Αποσπάσματα

2012-01-07T15:33:00.003+02:00

-Η αλήθεια είναι ότι μεταβαλλόμαστε ακατάπαυστα και ότι η ίδια η κατάσταση
είναι ήδη μεταβολή.

-Κάθε συμβάν δεν είναι παρά το πιο φωτισμένο σημείο μιας κινούμενης ζώνης
που περιλαμβάνει όλα όσα νιώθουμε, σκεφτόμαστε, θέλουμε, όλα όσα είμαστε τέλος
πάντων σε μια δεδομένη στιγμή. (..) Οπότε οι καταστάσεις μας, με βάση αυτόν τον
ορισμό, δεν είναι ξεχωριστά στοιχεία. Συνεχίζουν η μία την άλλη με μια ατέρμονη ροή.

-Η διάρκεια είναι η συνεχής πρόοδος του παρελθόντος που ροκανίζει το μέλλον και
ογκούται προελαύνουσα. Από τη στιγμή που το παρελθόν αυξάνεται αδιάκοπα
διατηρείται επίσης απεριόριστα.

-Το παρελθόν μας εκδηλώνεται συνολικά σ' εμάς με την ώθησή του και υπό μορφή
τάσεως, αδιάφορο αν μόνο ένα μικρό τμήμα του αποβαίνει παράσταση.

-Διότι η πρόβλεψη συνίσταται στο να προβάλλουμε στο μέλλον ό,τι αντιληφθήκαμε
κατά το παρελθόν ή στο να φανταζόμαστε για αργότερα μια νέα συνάρθρωση ήδη αντιληπτών
στοιχείων σε άλλη διάταξη. Ωστόσο, κάτι που ουδέποτε υπέπεσε σε αντίληψη
και συνάμα είναι απλό, αναγκαστικά είναι και απρόβλεπτο.

-Είμαστε αυτό που κάνουμε και δημιουργούμε διαρκώς τον εαυτό μας.

-Αν θέλω να σερβίρω ένα ποτήρι ζαχαρωμένο νερό, οφείλω να περιμένω μέχρι να λιώσει
η ζάχαρη. Αυτό το μικρογεγονός είναι διδακτικότατο. Διότι ο χρόνος που χρειάζεται
να περιμένω δεν είναι πια αυτός ο μαθηματικός χρόνος που θα αφορούσε και ολόκληρη
την ιστορία του υλικού κόσμου, έστω κι αν απλωνόταν διαμιάς στον χώρο.
Συμπίπτει με την αδημονία μου, δηλαδή με ένα ορισμένο διάστημα της δικής μου
διάρκειας, η οποία αδυνατεί να παραταθεί ή να συντομευθεί κατά βούληση.
Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με σκέψη, αλλά με βίωμα. Δεν είναι πλέον μια σχέση,
είναι κάτι απόλυτο.

-Ένας εντελής ορισμός εφαρμόζεται μόνο σε μια τετελεσμένη πραγματικότητα.

-Στο πεδίο της ζωής σημειώνεται αμοιβαία περιπλοκή ανταγωνιστικών τάσεων.

-Άρα η ατομικότητα φιλοξενεί εντός της τον εχθρό της.

-Παντού όπου ζει κάτι, υπάρχει κάπου ένα ανοιχτό κατάστιχο όπου εγγράφεται ο χρόνος.

-Δεν θα πρέπει να μιλάμε για τη ζωή εν γένει σάμπως να είναι μια αφαίρεση
ή μια απλή κατηγορία στην οποία εντάσσουμε όλα τα έμβια όντα. Σε κάποια στιγμή,
σε κάποια σημεία του χώρου, γεννήθηκε ένα ολοφάνερο ρεύμα. Αυτό το ρεύμα ζωής,
διατρέχοντας τα σώματα που οργάνωσε εκ περιτροπής, μεταβαίνοντας από γενεά
σε γενεά, διακλαδώθηκε μεταξύ των ειδών και διασκορπίστηκε μεταξύ των ατόμων, και όχι
μόνο δεν απώλεσε κάτι από τη δύναμή του, αλλά αντίθετα εντάθηκε καθόσον προχωρούσε.

-Η ζωή, όπως και η συνείδηση, κάθε στιγμή δημιουργεί κάτι.

-Νιώθουμε ότι, αν το σύμπαν πραγματώνει συνολικά ένα σχέδιο, τούτο δεν θα μπορούσαμε
να το δείξουμε εμπειρικά.

-Το άτομο παραμένει ενωμένο με την ολότητα των έμβιων όντων με αόρατους δεσμούς.

-Η θεωρία είναι πολυτέλεια, ενώ η δράση είναι αναγκαιότητα.

-Αλλά η ανιδιοτελής τέχνη είναι πολυτέλεια, όπως και η καθαρή ενατένιση.
Είμαστε τεχνίτες πολύ προτού γίνουμε καλλιτέχνες.

-Δεν σκεφτόμαστε τον πραγματικό χρόνο. Αλλά τον βιώνουμε, επειδή η ζωή
υπερβαίνει τη διάνοια.

-Αλλά η δράση μας αρκεί να αφορά, έστω κατ' ελάχιστον, το σύνολο της προσωπικότητάς μας και να είναι αληθινά δική μας, δεν θα μπορούσε να προβλεφθεί, έστω και αν
ό,τι προηγήθηκε την εξηγεί άπαξ και συντελεστεί.

-Η αρμονία δεν υφίσταται εμπράκτως' υφίσταται μάλλον δικαίω.

-Κυρίως η αρμονία βρίσκεται μάλλον πίσω παρά μπροστά. Οφείλεται σε μια ταυτότητα ώθησης και όχι σε μια κοινή ροπή. Μάται θα επιδιώκαμε να ορίσουμε στη ζωή ένα σκοπό, με την ανθρώπινη σημασία της λέξης. Το να μιλά κανείς για έναν σκοπό σημαίνει ότι
έχει κατά νου ένα προϋπάρχον πρότυπο, το οποίο πρέπει απλώς να πραγματωθεί.
Κατά βάθος, θα ήταν σα να υποθέταμε ότι τα πάντα είναι δεδομένα και ότι θα
μπορούσαμε να διαβάσουμε το μέλλον στο παρόν.

-Η τελεολογική ερμηνεία, όπως θα την προτείνουμε, δεν θα πρέπει να εκληφθεί ποτέ ως
προεξόφληση του μέλλοντος. Είναι μια ορισμένη θέαση του παρελθόντος υπό το φως του παρόντος.

-Η ζωή, εξ υπαρχής, είναι η συνέχιση μιας και της αυτής ορμής, η οποία επιμερίστηκε σε αποκλίνουσες γραμμές εξέλιξης.

-Ακόμα και στο παραμικρό ρυάκι θα οφείλαμε να ανεύρουμε κάτι από την αρχική
ορμή της πηγής.

-Η ζωή εξελίσσεται. Δεν προχωρά με τη συνένωση και την άθροιση στοιχείων
αλλά με τον διαχωρισμό και την διχοτόμηση.

-Η ζωή είναι προπάντων μια τάση επενέργειας στην ακατέργαστη ύλη.

-Αν η ζωή ακολουθούσε μία και μοναδική τροχιά, η οποία θα μπορούσε να παραβληθεί με την τροχιά μιας οβίδας που εξαπολύεται από ένα κανόνι, τότε η εξελικτική κίνηση θα ήταν κάτι απλό και θα μπορούσαμε τάχιστα να καθορίσουμε την κατεύθυνσή της. Μόνο που εδώ έχουμε να κάνουμε με μιαν οβίδα που εξερράγη παρευθύς σε βλήματα, τα οποία, όντας και αυτά είδη οβίδας, εξερράγησαν με τη σειρά τους σε άλλα βλήματα προορισμένα να εκραγούν, και ούτω καθεξής επί μακρόν.

-Η εξέλιξη δεν χαράζει έναν μοναδικό δρόμο, αλλά ακολουθεί κατευθύνσεις, δίχως όμως να αποβλέπει σε σκοπούς και παραμένει εφευριτική ακόμη και στις προσαρμογές της.

-Δεν σημαίνει ότι είναι η πραγμάτωση ενός σχεδίου. Ένα σχέδιο είναι δεδομένο εκ των προτέρων.

-Αν η εξέλιξη είναι δημιουργία που ανανεώνεται ακαταπαύστα, δημιουργεί βαθμηδόν
όχι μόνο τις μορφές της ζωής, αλλά και τις ιδέες που θα επέτρεπαν σε μια διάνοια να την κατανοήσει, τους όρους που θα χρησίμευαν για να την εκφράσει. Πράγμα που θα σήμαινε ότι το μέλλον της υπερβαίνει το παρόν της και δεν θα μπορούσε να παρασταθεί σ' αυτό σαν ιδέα.

-Η ενότητα εκπηγάζει από μια vis a tergo: δίδεται αρχικά ως ώθηση, δεν τίθεται στο τέρμα ως δέλεαρ.

- Η εξέλιξη δεν είναι μόνο μια κίνηση προς τα εμπρός. Σε πολλές περιπτώσεις παρατηρούμε άν σημειωτόν και, ακόμα πιο συχνά, μια εκτροπή ή μια επιστροφή προς τα πίσω.

-Ένα σχέδιο είναι ένα τέρμα για μιαν εργασία. Κλείνει το μέλλον σχεδιάζοντας τη μορφή του. Μπροστά στην εξέλιξη της ζωής, αντίθετα, οι θύρες του μέλλοντος παραμένουν ορθάνοιχτες.

-Η αρμονία είναι πλήρης μόνο στην αφετηρία.

-Τα ζώα και τα φυτά πορεύτηκαν με ορμή προς ανώτερα πεπρωμένα.

-Ο ρόλος της ζωής είναι να εμβάλλει απροσδιοριστία στην ύλη. Απροσδιόριστες,
δηλαδή απρόβλεπτες, είναι οι μορφές που δημιουργεί η ζωή καθώς εξελίσσεται.

-Κάθε ειδική εξέλιξη συνιστά μια κυκλική διαδικασία. Όπως οι στρόβιλοι της σκόνης που σηκώνει ο αέρας, τα έμβια στρέφονται περί τον εαυτό τους, εξαρτημένα από τη μεγάλη πνοή της ζωής.

-Το έμβιο ον είναι κατά κύριο λόγο μια δίοδος και η ουσία της ζωής έγκειται στην κίνηση την οποία μεταδίδει.

-Η ελευθερία μας, στις ίδιες τις κινήσεις δια των οποίων καταφάσκει τον εαυτό της, δημιουργεί τις γεννώμενες έξεις που θα την πνίξουν, αν δεν ανανεώνεται με μια σταθερή προσπάθεια. Ο αυτοματισμός την παραμονεύει. Η πιο ζωηρή σκέψη θα παγώσει στη διατύπωση που την εκφράζει. Η λέξη στρέφεται κατά της ιδέας.

-Ούτε η διάνοια ούτε το ένστικτο επιδέχονται αυστηρούς ορισμούς. Είναι τάσεις, δεν είναι τετελεσμένα πράγματα.

-Η δράση φράζει την παράσταση. Απόδειξη ότι, αν η επιτέλεση της πράξης σταματήσει ή παρακωλυθεί από ένα εμπόδιο, η συνείδηση μπορεί να προβάλει. Άρα ήταν εκεί, αλλά εξουδετερωμένη από την πράξη η οποία πληρούσε την παράσταση. (..) Αυτήν ακριβώς την αναντιστοιχία της πράξης με την παράσταση αποκαλούμε, εν προκειμένω, συνείδηση.

-Η συνείδηση είναι το εμμενές φως στη ζώνη των πιθανών πράξεων ή της δυνητικής δραστηριότητας, η οποία περιβάλλει την πράξη που έχει όντως συντελεστεί απο το έμβιο ον. Δηλώνει δισταγμό ή επιλογή.

-Το έλλειμα είναι η κανονική κατάσταση της διάνοιας. Ουσία της είναι να υφίσταται αντιξοότητες.

-Ένα νοήμον ον φέρει μέσα του τη δυνατότητα να υπερβεί τον εαυτό του.

-όσο για την καθαυτό επινόηση, η οποία παραταύτα είναι το αφετηριακό σημείο της ίδιας της επινοητικότητας, η διάνοιά μας δεν κατορθώνει να τη συλλάβει στο ανάβλυσμά της, δηλαδή σε ό,τι το μη διαιρετό διαθέτει ούτε στην ιδιοφυΐα της, δηλαδή σε ό,τι δημιουργικό διαθέτει. Η εξήγησή της συνίσταται πάντα στην ανάλυσή της, μολονότι είναι απρόβλεπτη και καινοφανής σε γνωστά ή παλαιά στοιχεία, διατεταγμένα σε διαφορετική τάξη. Η διάνοια, με άλλα λόγοα, δεν αποδέχεται τον πλήρη νεωτερισμό αλλά ούτε και το ριζικό γίγνεσθαι. Δηλαδή και εδώ ακόμη αφήνει να της διαφεύγει μια ουσιώδης έποψη της ζωής, σάμπως να μην ήταν ούτε στο ελάχιστο καμωμένη για να σκέφεται ένα παρόμοιο αντικείμενο.

-Η διάνοια χαρακτηρίζεται από μια φυσική ακατανοησία της ζωής.

-Ό,τι το ουσιώδες ενυπάρχει στο ένστικτο δεν θα μπορούσε να εκφραστεί με νοητικούς όρους, ούτε, κατά συνέπεια, να αναλυθεί.

-Το ένστικτο είναι συμπάθεια.

-Η διάνοια και το ένστικτο, δύο αντίθετες κατευθύνσεις, η πρώτη προς την αδρανή ύλη, ενώ το δεύτερο προς τη ζωή.

-Στο εσωτερικό της ζωής θα μας οδηγούσε μόνο η ενόραση, δηλαδή το ένστικτο που έγινε ανιδιοτελές, έχει αυτοσυνείδηση και είναι ικανό να αναστοχάζεται το αντικείμενό του και να το διερευνεί απεριόριστα. Η ύπαρξη στον άνθρωπο μιας αισθητικής ικανότητας (faculte esthetique) πλάι στην κανονική αντίληψη αποδεικνύει ήδη ότι μια παρόμοια προσπάθεια δεν είναι αδύνατη.

-Έτσι, η ενόραση θα μπορέσει να οδηγήσει τη διάνοια να ανγνωρίσει ότι η ζωή δεν υπάγεται εντελώς ούτε στην κατηγορία του πολλαπλού ούτε σε εκείνη του ενίς, ότι ούτε η μηχανική αιτιότητα ούτε η τελικότητα μεταφράζουν επαρκώς τη ζωτική διαδικασία. Κατόπιν, μέσω της συμπαθητικής επικοινωνίας την οποία θα εδραιώσει ανάμεσα στα υπόλοιπα έμβια, με τη διαστολή της συνείδησης, θα μας εισαγάγει στο καθαυτό πεδίο της ζωής, η οποία είναι αλληλοδιείσδυση και απεριόριστα συνεχιζόμενη δημιουργία.

-Στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ένα ορισμένο ρεύμα ύπαρξης και το ανταγωνιστικό ρεύμα. Έτσι εξηγείται όλη η εξέλιξη της ζωής.

-Η διάνοια που αναρροφάται στην αρχή της, θα ξαναζήσει αντίστροφα τη γένεσή της.

-Οι εντυπώσεις θα καταλήξουν να διευρύνουν μέσα μας την ανθρωπότητα, ώστε να υπερβεί τον εαυτό της.

-Πρέπει να βιάσετε τα πράγματα και, με ένα βουλητικό ενέργημα, να ωθήσετε τη διάνοαι εκτός εαυτής.

-Όσο περισσότερο συνειδητοποιούμε την πρόοδό μας στην καθαρή διάρκεια, τόσο περισσότερο νιώθουμε τα διάφορα μέρη του είναι μας να αλληλοδιεισδύουν και σύνολη η προσωπικότητά μας να συγκεντρώνεται σε ένα σημείο ή μάλλον σε μια αιχμή, η οποία εισδύει στο μέλλον διαπερνώντας το ακατάπαυστα.

-Όλα τα άτομα αλληλοδιεισδύουν και καθένα τους πληροί τον κόσμο.

-Αλλά το καθαυτό αξιοθαύμαστο, που θα άξιζε να προκαλέσει έκπληξη, είναι η αδιαλείπτως ανανεούμενη δημιουργία που η ολότητα του πραγματικού, αδιαίρετη, επιτελεί προχωρώντας, καθότι ουδεμία περιπλοκή της μαθηματικής τάξης με τον εαυτό της, όσο σοφή κι αν υποθέσουμε ότι είναι, δεν θα εισαγάγει ένα μόριο καινοτομίας στον κόσμο, ενώ άπαξ και τεθεί αυτή η δύναμη δημιουργίας (και υπάρχει, καθότι τη συνειδητοποιούμε μέσα μας, τουλάχιστον όταν δρούμε ελεύθερα), δεν έχει παρά να αφαιρεθεί για να χαλαρώσει.

-Μιαν εξίσου θαυμάσια τάξη θα βρούμε σε μια συμφωνία του Μπετόβεν, η οποία είναι η μεγαλοφυΐα, η πρωτοτυπία, και συνεπώς αυτό τούτο το απρόβλεπτο.

-Δεν υπάρχουν πράγματα, υπάρχουν μονάχα δράσεις.

-Ο θεός, ορισμένος με αυτόν τον τρόπο, δεν έπραξε τίποτα. Είναι ακατάπαυστη ζωή, δράση, ελευθερία. Οπότε, εάν συλλάβουμε έτσι τη δημιουργία, δεν είναι μυστήριο,
διότι τη βιώνουμε μέσα μας, από τη στιγμή που δρούμε ελεύθερα.

-Στην πραγματικότητα η ζωή είναι ψυχολογικής τάξεως και ανήκει στην ουσία του ψυχικού να εμπεριέχει μια συγκεχυμένη πολλαπλότητα αλληλοεισχωρούντων όρων.

-Η συνείδηση ή η υπερσυνείδηση είναι η φωτοβολίδα που τα αποκαΐδια της ξαναπέφτουν ως ύλη.

-Η συνείδηση είναι συνώνυμη της επινόησης καιτης ελευθερίας.

-Τα πάντα αλληλοδιεισδύουν.

-πράγματι, στην ανθρωπότητα στην οποία μετέχουμε, η ενόραση έχει θυσιαστεί σχεδόν ολοκληρωτικά στη διάνοια.

-Η ενόραση, αυτούσια η ζωή.

-Τελικά η συνείδηση είναι ουσιαστικά ελεύθερη. Είναι αυτή τούτη η ελευθερία.

μτφ: Κ. Παπαγιώργης/ Γ. Πρελορέντζος

Ζακ Ντεριντά

2012-01-05T21:42:00.004+02:00

-Η σκέψη προσπίπτει στην μεταφορά ή η μεταφορά εμπίπτει στην σκέψη
την στιγμή που το νόημα επιδιώκει να βγει από τον εαυτό του
για να λεχθεί, να εκφερθεί, να φέρει τον εαυτό του στο φως της γλώσσας.

-Η μονοσημαντότητα είναι η ουσία ή μάλλον το τέλος της γλώσσας.

-Η αμφιβολία πάντα φέρει τον θάνατό της μέσα της.
Αναμφίβολα αυτός είναι και ο θάνατος της φιλοσοφίας.
Αλλά η γενική είναι διττή. Άλλοτε είναι της φιλοσοφίας ο θάνατος,
θάνατος ενός είδους ανήκοντος στην φιλοσοφία, που η ίδια νοείται και
συνοψίζεται σ' αυτόν, αναγνωρίζεται με το να εκπληρώνεται σ' αυτόν.
Άλλοτε ο θάνατος μιας φιλοσοφίας που δεν οράται θνήσκουσα και χάνει
τον εαυτό της ανεπιστρεπτί.

-Μεταφορά θα πει ηλιοτρόπιο, κίνηση στραμμένη προς τον ήλιο
και συνάμα περιστροφική κίνηση του ηλίου.

(σχόλιο: η "άβυσσος της μεταφοράς" δεν μας παραπέμπει ευθέως στον τρόπο της
αλληλοαναφόράς των Σκεπτικών, και στη λήψη του ζητούμενου;)

3 σκέψεις/ φσστ!

2012-01-02T14:12:00.000+02:00

1
Η Αιώνια Καταφυγή μου είναι ο Εαυτός, για να ξεφύγω απ' τον Εαυτό.
Παντού Εαυτός, όπως παντού γλώσσα. Όπου γλώσσα και Εαυτός. Δ
εν υπάρχει μέρος που να μην είμαι. Σήμερα, ένεκα της μέρας,
η γλώσσα μου μάκρυνε κατά 1 ίντσα. Κάποτε η γλώσσα μου θα τυλίγει την κοιλιά
της γης 3 φορές, καθώς τα έντερα το κοκορέτσι. Η γλώσσα κινδυνεύει.
Η γλώσσα ρισκάρει τον εαυτό της μιλώντας.

2
Υπάρχουν μόνο υποκείμενα, παραταγμένα στη σειρά. Μουγκά, τυφλά, ανυποψίαστα. Η "επικοινωνία" είναι αδύνατη. Ο καθένας μιλάει τη δική του γλώσσα, ή δε μιλάει καθόλου.

3
Ίσως μόνο η σιωπή διατηρεί μια κάποια ικμάδα..

Tractatus Logico Philosophicus- Wittgenstein, αποσπάσματα

2012-01-02T11:01:00.003+02:00

-Ό,τι μπορεί γενικά να ειπωθεί, μπορεί να ειπωθεί με σαφήνεια και για όσα δε μπορεί να μιλάει κανείς, για αυτά πρέπει να σωπαίνει.

-Το βιβλίο θέλει λοιπόν να βάλει ένα όριο στη σκέψη, ή μάλλον - όχι στη σκέψη,
αλλά στην έκφραση των σκέψεων: Γιατί για να βάλουμε στη σκέψη ένα όριο,
θα έπρεπε να μπορούμε να σκεφτόμαστε και τις δύο πλευρές αυτού του ορίου
(θα έπρεπε δηλαδή να μπορούμε να σκεφτόμαστε αυτό που δε μπορεί να σκεφτεί κανείς).

-Έτσι το όριο δε θα μπορεί να μπει παρά μόνο μέσα στη γλώσσα και ό,τι βρίσκεται
πέρα από το όριο θα είναι απλώς α-νοησία.

1 Ο κόσμος είναι όλα όσα συμβαίνουν.

1.1 Ο κόσμος είναι η ολότητα των γεγονότων, όχι των πραγμάτων.

1.13 Τα γεγονότα στο λογικό χώρο είναι ο κόσμος.

1.2 Ο κόσμος τεμαχίζεται σε γεγονότα.

2. Αυτό που συμβαίνει, το γεγονός, είναι η ύπαρξη καταστάσεων πραγμάτων.

2.01 Η κατάσταση πραγμάτων είναι μια σύνδεση αντικειμένων (πραγμάτων).

2.022 Είναι φανερό πως ένας φανταστικός κόσμος, όσο διαφορετικός και αν
είναι από τον πραγματικό, πρέπει να έχει κάτι- μια μορφή- από κοινού
με τον πραγματικό.

2.024 Η ουσία είναι αυτό που υπάρχει ανεξάρτητα από αυτό που συμβαίνει.

2.025 Η ουσία είναι μορφή και περιεχόμενο.

2.027 Το σταθερό, το υπάρχον και το αντικείμενο είναι ένα.

2.04 Η ολότητα των υπαρχουσών καταστάσεων πραγμάτων είναι ο κόσμος.

3.02 Ό,τι είναι νοητό είναι και δυνατό.

3.221 Τα αντικείμενα μπορώ μόνο να τα ονομάζω. Τα υποκαθιστούν σημεία.
Μπορώ να μιλάω για αυτά. Τα ίδια δεν μπορώ να τα μιλήσω. Μια πρόταση μπορεί
μόνο να πει πώς είναι, όχι τι είναι ένα πράγμα.

3.26 Το όνομα δεν μπορεί να αναλυθεί παραπέρα με έναν ορισμό: είναι ένα πρωτοσημείο.

4.001 Η γλώσσα είναι η ολότητα των προτάσεων.

4.002 Είναι αδύνατον για τον άνθρωπο να αντλήσει τη λογική της γλώσσας
άμεσα από αυτή.

4.003 Τα περισσότερα ρωτήματα και οι προτάσεις των φιλοσόφων στηρίζονται
στο πως δεν καταλαβαίνουμε τη λογική της γλώσσας μας.

4.01 Η πρόταση είναι ένα μοντέλο της πραγματικότητας όπως τη φανταζόμαστε.

4.112 Η φιλοσοφία δεν είναι διδασκαλία, αλλά δραστηριότητα.

4.121 Αυτό που καθρεφτίζεται στη γλώσσα, η γλώσσα δεν μπορεί να το παριστάνει.
Αυτό που εκφράζεται από μόνο του μέσα στη γλώσσα, δεν μπορούμε εμείς να το εκφράσουμε
με τη γλώσσα.

4.1212 Αυτό που μπορεί να δείχνεται δεν μπορεί να λέγεται.

5.133 Κάθε λογική συναγωγή γίνεται a priori.

5.1361 Τα γεγονότα του μέλλοντος δεν μπορούμε να τα συμπεράνουμε από τα γεγονότα
του παρόντος.

Η πίστη στην αιτιακή πλοκή είναι δεισιδαιμονία.

5.153 Μια πρόταση δεν είναι από μόνη της ούτε πιθανή ούτε απίθανη. Ένα
γεγονός συμβαίνει ή δε συμβαίνει, μέση κατάσταση δεν υπάρχει.

5.473 Η λογική πρέπει να φροντίζει η ίδια για τον εαυτό της.

Όλα όσα είναι δυνατά στη λογική, είναι και επιτρεπτά.

5.4731 Το πως η λογική είναι a priori συνίσταται στο πως δεν μπορεί κανείς
να σκεφτεί μη λογικά.

5.552 Η λογική είναι πριν από κάθε εμπειρία -πως κάτι είναι έτσι.

Είναι πριν από το πως, όχι πριν από το τι.

5.6 Τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου.

5.61 Η λογική γεμίζει τον κόσμο. Τα όρια του κόσμου είναι και δικά της όρια.

Έτσι στη λογική δεν μπορούμε να πούμε: Αυτό και αυτό υπάρχει στον κόσμο,
εκείνο δεν υπάρχει.

Μ' αυτό δηλαδή φανερά θα προϋποθέταμε πως αποκλείουμε ορισμένες δυνατότητες, πράγμα
που δεν μπορεί να συμβαίνει, επειδή διαφορετικά η λογική θα έπρεπε να βγει έξω από τα
όρια του κόσμου. Θα έπρεπε τότε δηλαδή να μπορεί να θεωρεί τα όρια αυτά
και από την άλλη πλευρά.

Αυτό που δεν μπορούμε να σκεφτούμε, αυτό δεν μπορούμε να το σκεφτούμε.
Και δεν μπορούμε να πούμε αυτό που δεν μπορούμε να σκεφτούμε.

5.62 Αυτή η παρατήρηση δίνει το κλειδή για τη λύση του ζητήματος ως ποιο σημείο
ο solipsismus είναι μια αλήθεια.

Αυτό δηλαδή που ο solipsismus εννοεί είναι ολότελα σωστό, μόνο που δε λέγεται,
αλλά φανερώνεται.

Πως ο κόσμος είναι ο κόσμος μου, αυτό φανερώνεται στο πως τα όρια της γλώσσας
(της γλώσσας που μόνος εγώ καταλαβαίνω) σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου.

5.63 Είμαι ο κόσμος μου. (Ο μικρόκοσμος.)

5.631 Το σκεφτόμενο υποκείμενο, το υποκείμενο που έχει παραστάσεις, δεν υπάρχει.

5.632 Το υποκείμενο δεν ανήκει στον κόσμο, αλλά είναι ένα όριο του κόσμου.

5.633 Πού μέσα στον κόσμο μπορεί να βρεθεί ένα μεταφυσικό υποκείμενο;
Θα μου πεις πως εδώ συμβαίνει ακριβώς όπως με το μάτι και το οπτικό πεδίο.
Αλλά το μάτι πραγματικά δεν το βλέπεις.

5.64 Βλέπουμε εδώ πως ο solipsismus, αν τον τηρήσουμε αυστηρά, συμπίπτει με τον
καθαρό realismus. Το εγώ του solipsismus ρικνώνεται σε ένα μη εκτατό σημείο
και απομένει η πραγματικότητα που είναι συντεταγμένη στο σημείο αυτό.

5.641 Το φιλοσοφικό εγώ δεν είναι ο άνθρωπος, δεν είναι το ανθρώπινο σώμα ή η ανθρώπινη ψυχή, που πραγματεύεται η ψυχολογία, αλλά το μεταφυσικό υποκείμενο, το όριο -όχι ένα μέρος- του κόσμου.

6.1 Οι προτάσεις της λογικής είναι ταυτολογίες.

6.11 Οι προτάσεις της λογικής, λοιπόν, δεν λένε τίποτα. (είναι οι αναλυτικές προτάσεις.)

6.12 Το πως οι προτάσεις της λογικής είναι ταυτολογίες, τούτο δείχνει τις τυπικές
-λογικές- ιδιότητες της γλώσσας και του κόσμου.

6.13 Η λογική δεν είναι θεωρία, αλλά ένας κατοπτρισμός του κόσμου.

Η λογική είναι υπερβατική.

6.3 Η διερεύνηση της λογικής σημαίνει διερεύνηση κάθε νομοτέλειας.
Και έξω από τη λογική καθετί είναι τυχαίο.

6.32 Ο νόμος της αιτιότητας δεν είναι νόμος, αλλά η μορφή του νόμου.

6.36 Αν υπήρε νόμος της αιτιότητας, θα έλεγε: "Υπάρχουν φυσικοί νόμοι".

Αλλά βέβαια αυτό δε λέγεται: δείχνεται.

6.36311 Πως αύριο θα βγει ο ήλιος, είναι μια υπόθεση. Και αυτό σημαίνει: Δεν ξέρουμε
αν θα βγει.

6.373 Ο κόσμος είναι ανεξάρτητος από τη θέλησή μου.

6.375 Όπως υπάρχει μόνο λογική αναγκαιότητα, το ίδιο υπάρχει μόνο λογική
αδυνατότητα.

6.41 Το νόημα του κόσμου πρέπει να βρίσκεται έξω από τον κόσμο.
Στον κόσμο όλα είναι όπως είναι, και όλα συμβαίνουν όπως συμβαίνουν.
Μέσα στον κόσμο δεν υπάρχει καμιά αξία -και αν υπήρχε, δε θα είχε καμιά αξία.

6.421 Είναι φανερό πως την ηθική δεν μπορούμε να την εκφράσουμε με λέξεις.

Η ηθική είναι υπερβατική.

(Ηθική και αισθητική είναι ένα)

6.43 Ο κόσμος του ευτυχισμένου ανθρώπου είναι άλλος από τον κόσμο του δυστυχισμένου
ανθρώπου.

6.431 Το ίδιο και με το θάνατο, ο κόσμος δεν αλλάζει αλλά σταματάει.

6.4311 Ο θάνατος δεν είναι συμβάν της ζωής. Το θάνατο δεν τον ζούμε.

Αν με την αιωνιότητα δεν εννοούμε άπειρη χρονική διάρκεια αλλά αχρονικότητα,
τότε αιώνια ζει αυτός που ζει στο παρόν.

Η ζωή μας είναι το ίδιο δίχως τέρμα, όπως το οπτικό μας πεδίο είναι δίχως όρια.

6.4312 Η λύση του αινίγματος της ζωής στο χώρο και στο χρόνο βρίσκεται έξω από
το χώρο και το χρόνο.

6.4321 Τα γεγονότα ανήκουν όλα μόνο στο πρόβλημα, όχι στη λύση.

6.44 Το μυστικό στοιχείο δεν είναι πώς ο κόσμος, αλλά πως είναι.

6.5 Το αίνιγμα δεν υπάρχει.

Αν γενικά μπορεί να τεθεί μια ερώτηση, τότε μπορεί να λάβει και απάντηση.

6.51 Γιατί αμφιβολία μπορεί να υπάρχει μόνο εκεί που υπάρχει ερώτηση.
Ερώτηση μόνο εκεί όπου υπάρχει απάντηση. Και απάντηση μόνο εκεί όπου
μπορεί να λέγεται κάτι.

6.522 Χωρίς άλλο υπάρχει αυτό που δε λέγεται με λόγια. Αυτό δείχνεται,
είναι το μυστικό στοιχείο.

6.54 Οι προτάσεις μου αποτελούν διευκρινίσεις όταν αυτός που με καταλαβαίνει,
αφού με τη βοήθειά τους -πατώντας πάνω τους- τις υπερπηδήσει και προχωρήσει
πέρα από αυτές, τελικά τις αναγνωρίσει ως στερημένες από νόημα. (Πρέπει, θα λέγαμε,
να πετάξει μακριά την ανεμόσκαλα, αφού ανέβει πρώτα με αυτή.)

Πρέπει να ξεπεράσει τις προτάσεις αυτές και τότε θα δει τον κόσμο σωστά.

7. Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, για αυτά πρέπει να σωπαίνει.

Ζωρζ Μπατάιγ- Αποσπάσματα

2011-12-31T19:16:00.003+02:00

-η αναζήτηση του Δισκοπότηρου, που είναι η Τύχη.

-Η ζωή παραμένει ολοκληρωμένη με το να μην είναι υποταγμένη σε κάποιον
ορισμένο σκοπό που την ξεπερνά.

-Καθένας από εμάς μαθαίνει πικρά πως το να παλεύει για την ελευθερία του
σημαίνει καταρχήν να την αλλοτριώνει.

-Η ολότητα είναι μέσα μου αυτή η πληθωρικότητα: δεν είναι παρά μια κενή
προσδοκία, μια δυστυχής επιθυμία να κατασωτεύεσαι χωρίς άλλο λόγο
από την ίδια την επιθυμία να φλέγεσαι (..) Αυτή η πληθωρικότητα είναι η όρεξη για
γέλιο, αυτό το άχτι για ηδονή, για αγιοσύνη, για θάνατο...

-Κατά βάθος, ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν είναι παρά ένα ον όπου
καταλύεται η υπερβατικότητα, το οποίο δεν απέχει από τίποτε πια:
λιγάκι καραγκιόζης, λιγάκι Θεός, λιγάκι τρελός... είναι η διαφάνεια.

-Μια πρώτη κίνηση προς τον ολοκληρωμένο άνθρωπο είναι το ισοδύναμο της τρέλας.

-Αν εγκαταλείψω τις προοπτικές της δράσης, μου φανερώνεται η τέλεια γύμνια.
Βρίσκομαι μες στον κόσμο χωρίς καταφύγιο, χωρίς έρεισμα, κατακρημνίζομαι.

-Ορισμός του ολοκληρωμένου ανθρώπου: ο άνθρωπος που η ζωή του είναι μια γιορτή
"δίχως κίνητρο" και γιορτή με όλες τις έννοιες της λέξης- γέλιο, χορός, όργιο που
δεν υποτάσσονται ποτέ, μια θυσία που χλευάζει σκοπούς και υλικούς και ηθικούς.

-Όμως η απουσία σκοπού ρίχνει στη μοναξιά: πρόκειται για την αρρώστια της ερήμου,
για μια κραυγή που χάνεται σε μια μεγάλη σιωπή..

-(περί της αιώνιας επιστροφής:) δεν πρόκειται για τη σπαρακτική υπόσχεση άπειρων
επαναλήψεων μα για τούτο: ότι οι στιγμές που συλλαμβάνονται μες στην εμμένεια
της επιστροφής εμφανίζονται ξαφνικά ως σκοποί.

-Η κορυφή αντιστοιχεί στην υπερβολή, την πληθωρικότητα των δυνάμεων.
Φέρει στο μέγιστο την τραγική ένταση. Συνδέεται με τις άμετρες δαπάνες ενέργειας,
με την παραβίαση της ακεραιότητας των όντων. Γειτνιάζει λοιπόν περισσότερο
με το κακό παρά με το καλό.
Ο ξεπεσμός -αντιστοιχώντας στις στιγμές εξάντλησης, κόπωσης- προσδίδει
όλη την αξία στη μέριμνα για τη συντήρηση και τον εμπλουτισμό του όντος.
Απ' αυτήν πηγάζουν οι ηθικοί κανόνες.

-Η "επικοινωνία" δεν μπορεί να λάβει χώρα από ένα πλήρες και άθικτο ον στο άλλο:
θέλει όντα που διακυβεύουν μέσα τους το είναι, το θέτουν στο όριο του θανάτου,
του μηδενός. Η ηθική κορυφή είναι μια στιγμή διακύβευσης, αιώρησης του όντος
πέρα από τον εαυτό του, στο όριο του μηδενός.

-Η "επικοινωνία" δεν λαμβάνει χώρα παρά ανάμεσα σε δύο διακυβευόμενα όντα-
σπαραγμένα, μετέωρα, που κρέμονται το ένα και τ' άλλο πάνω απ' το μηδέν τους.

-Ο άνθρωπος, κατά τη σαρκική πράξη, διαβαίνει μιαίνοντας -και μιαινόμενος-
το όριο των όντων.

-Δεν επικοινωνώ παρά έξω από μένα, παρά αφήνοντας ή πετώντας τον εαυτό μου έξω.
Όμως, έξω από μένα, εγώ δεν είμαι πια.

-Το ον σε πειρασμό βρίσκεται, τολμώ να πω, συντετριμμένο από τη διχαλωτή τανάλια
του μηδενός. Αν δεν επικοινωνήσει, εκμηδενίζεται μέσα σ' αυτό το κενό που είναι η
ζωή απομονωμένη. Αν θελήσει να επικοινωνήσει, κινδυνεύει εξίσου να χάσει τον εαυτό του.

-Όλοι οι άνθρωποι, πάνω κάτω, καυλώνουν για τους ίδιους λόγους.

-Κάθε "επικοινωνία" μετέχει της αυτοκτονίας και του εγκλήματος.

-Οι πνευματικές κορυφές είναι η άρνηση αυτού που θα μπορούσε να παραδοθεί
ως ηθική της κορυφής. Έχουν να κάνουν με μια ηθικού του ξεπεσμού.

-Ο ακόλαστος δεν έχει καμιά τύχη να αποκτήσει πρόσβαση στην κορυφή, παρά μόνο
αν δεν έχει τέτοια πρόθεση.

-Η κορυφή δεν είναι "αυτό που πρέπει να κατακτήσουμε". Ο ξεπεσμός "αυτό που πρέπει
να εξαλείψουμε". Όπως και η κορυφή δεν είναι εντέλει παρά το απρόσιτο,
ο ξεπεσμός είναι εξαρχής το αναπόφευκτο.

-Η κορυφή, κατ' ουσίαν, είναι ο τόπος όπου η ζωή είναι οριακά αδύνατη.

-Δεν ονειρεύομαι να καταργήσω τους ηθικούς κανόνες. Απορρέουν από τον
αναπόφευκτο ξεπεσμό.

-Όμως το δυσκολότερο είναι να φτάσει στην κορυφή χωρίς λόγο, χωρίς πρόσχημα.
Το είπα: αερολογούμε περί αναζήτησης της κορυφής. Δεν μπορούμε παρά να τη βρούμε
μιλώντας για άλλο πράγμα.

-Μπροστά σε αυτούς που διαθέτουν ένα κίνητρο, ένα λόγο, δεν μετανιώνω για τίποτε,
δεν ζηλεύω κανέναν. Τους πιέζω, αντίθετα, να μοιραστούν την τύχη μου. Νιώθω ευτυχισμένο
το μίσος μου για τα κίνητρα και ευτυχισμένη την εύθραυστη φύση μου. Η ακραία δυσκολία
της κατάστασής μου είναι η τύχη μου. Μεθώ μ' αυτήν.

-Ζω στο έλεος γέλιων που με τέρπουν, σεξουαλικών διεγέρσεων που με κάνουν να αγωνιώ.

-Η ύπαρξη δεν μπορεί να είναι συγχρόνως αυτόνομη και βιώσιμη.

-Είναι αλήθεια πως κατά μία έννοια οι λυγμοί του ανθρώπου αφήνουν μια γεύση αιωνιότητας.

-Πρέπει να συντρίψουμε την υπερβατικότητα γελώντας.

-Το σκοτάδι έγινε μια άπειρη και μαύρη γενειάδα, βγαλμένη απ' τα βάθη της γης
και τη βδελυρότητα του αίματος.

-Είναι δυνατόν να αντιδιαστέλλουμε παράλληλα τον Θεό και μια Ερωμένη.
Απ' την άλλη, το Μηδέν και τη Γυναικεία Γύμνια (ανεξάρτητη από ένα συγκεκριμένο ον).

-Το γέλιο που αναμφίβολα ως αντικείμενό του την κορυφή, γεννιέται από την ασυνειδησία που έχουμε γι' αυτήν.

-Στο διάβολο ο Θεός, οι βλασφημίες ή οι υπερβατικότητες! Το σύμπαν είναι ταπεινό:
το γέλιο μου είναι η αθωότητά μου.

-Το γέλιο ευλογεί κι ο Θεός καταριέται. Ο άνθρωπος δεν είναι, όπως ο Θεός, καταδικασμένος
να καταδικάζει. Το γέλιο είναι, αν το θέλει, θαύμα, μπορεί να είναι ελαφρύ, μπορεί να του
είναι ευλογία. Αν γελώ με τον εαυτό μου..

-Μεθάω με το να μην επιθυμώ τίποτε και να μην είμαι εξασφαλισμένος. Δοκιμάζω μια αίσθηση ελευθερίας.

-Μεθάω με ένα τίποτε- ή δεν μεθάω με τίποτε. Αυτή η μέθη έχει ως όριο το να γελάω,
καταρχήν με τον εαυτό μου.

-Η ερωτική μου μανία έχει μια τέτοια θέα προς το θάνατο, όπως ένα παράθυρο προς την αυλή.

-Αυτό που αγαπούσα παράφορα είναι η ανοιχτωσιά, η ανοιχτή πόρτα.

-Διττός χαρακτήρας της κορυφής (φρίκη και τέρψη, αγωνία και έκσταση)

-Κοινώς, ξεσπάω σε γέλια και καυλώνω.

-Και γελούσα που μάντευα πόσο, σ' αυτή την ηλιόλουστη χώρα, η ζωή έπαιζε
με το χριστιανισμό, μεταβάλλοντας τον αναιμικό μοναχό σε πριγκίπισσα από
τις Χίλιες και μια νύχτες.

-Το σύμπαν, συγκρινόμενο με το ερωμένο ον, μοιάζει φτωχό και κενό: δεν είναι στο
"παιχνίδι", καθώς δεν είναι "φθαρτό".

-Δεν είναι πια ο άνθρωπος αυτός που εκπίπτει και χωρίζεται απ' τον Θεό,
είναι ο ίδιος ο Θεός (αν το θέλετε, η ολότητα).

-Ο έρωτας είναι απλός και απερίφραστος.

-Ο ρομαντισμός αντιπαραβάλλει στην αγιοσύνη του ασκητή μιαν αγιοσύνη
του παιχνιδιού, που κάνει τους μοναχούς και τους εγκρατείς άνοστους.

-Όποιος κι αν είσαι εσύ που με διαβάζεις: παίξε με την τύχη σου.

-Όπως το κάνω εγώ, αβίαστα, όπως και την ίδια τη στιγμή που σου γράφω,
παίζω μαζί σου.

-Η σεξουαλική ηδονή έχει να κάνει με την ίδια την ουσία του μεγαλείου.
Το ίδιο και η απελπισία.

-Το υποκείμενο άπειρων βασάνων, κενών από νόημα.

Vers dores- Paul Verlaine

2011-12-29T12:02:00.002+02:00

L' art ne veut de pleurs et ne transige pas,
Voila ma poetique en deux mots: elle est faite
De beaucoup de mepris pour l' homme et de combats
Contre l'amour criard et contre l'ennui bete.

Je sais qu'il faut souffrir pour monter a ce faite
Et que la cote est rude a regarder d'en bas.
Je le sais, et je sais aussi que maint poete
A trop etroits les reins ou les poumons trop gras.

Aussi ceux- la sont grands, en depit de l'envie,
Qui, dans l'apre bataille ayant vaincu la vie
Et s'etant affranchis du joug des passions,

Trandis que le reveur vegete comme un arbre
Et que s'agitent, -tas plaintif,- les nations,
Se recuiellent dans un egoϊsme de marbre.

(1866- Premiers vers)

Καλημέρες στις Παραλογοτεχνίες!

2011-12-27T09:05:00.001+02:00

Σας είπα: μη γράφετε μαλακίες γιατί θα'ρθούν οι Μούσες και θα σας σοδομίσουν!

Ποίηση προ-οντολογικώς/

2011-12-22T16:47:00.003+02:00

-Την βασκανίαν αναιρεί ο βασκάνας αν πτύση τρις εις το στόμα τού βασκανθέντος.

-Θεωρείται ακάθαρτος πάσα εργασία προερχόμενη εκ γυναικός εχούσης τα έμμηνά της.
Ειδικώς δε γυνή έχουσα τα έμμηνά της δεν πρέπει να εισέλθη εις μελισσότοπον,
διότι αι μέλισσαι "θα ψοφήσουν".

-Δεν πρέπει να ράπτη τις εν πλω ευρισκόμενος, διότι δήθεν ράβει τον αέρα και επέρχεται
νηνεμία, ήτις είνε κακή διά τους πλέοντας δι' ιστιοφόρου.

-Ο ωτακουστών και μανθάνων ούτω κρυφίως τα μυστικά των άλλων
πιστεύεται ότι θα τιμωρηθή εις τον άλλον κόσμον με λόγχας σιδηράς
τιθεμένας εντός των ώτων του.

-Ο συκοφάντης τιμωρείται εις τον άλλον κόσμον με διαρκή καύσιν
του λάρυγγός του.

-Η επίτοκος απαλλάσσεται ευκόλως του τοκετού, αν ζωσθή διά ζώνης ανθρώπου,
όστις ηλευθεύρωσε βάτραχον από στόματος όφεως.

-Ιδίως δε πιστεύεται ότι, αν η λεχώ μείνη μόνη την νύκτα, υπάρχει κίνδυνος
να έλθωσιν αι Νεράιδες και να κλέψωσι το βρέφος της.

-Αν εν τη εκκλησία συναντηθή προς άλλην ομοίαν γυναίκα, ασπάζεται ταύτην
και προς αποφυγήν αμοιβαίας βασκανίας εκάστη θηλάζει το τέκνο της άλλης.

-Προσέχουσι να μη εγγίση το βρέφος εις την γην μέχρι της βαπτίσεώς του, διότι
η γη συμβολίζει την ταφήν του.

-Αν βρέφος κοιμώμενον γελά, πρέπει να αφυπνισθή, διότι πιστεύεται διά το
ομόηχον ότι τον γέλωτά του προξενεί η κακοποιός Νύμφη Γελλώ, ήτις υπάρχει φόβος
άλλως να το πνίξη.

-Το βρέφος προ της βαπτίσεως καλείται δράκος ή παπάς ή χατζής.

-Προς θεραπείαν λυσσοδήκτου κατασκευάζεται ειδικός τις πλακούς (λυσσόπιττα),
τον οποίον τρώγει ο λυσσόδηκτος μετά μαγικής τινός επωδού.

-Αν αμυγδαλή παραμένη άκαρπος, πιστεύεται ότι το κακόν διορθούται
διά της εξής συμβολικής πράξης: ο ιδιοκτήτης λαμβάνων πέλεκυν απειλεί
τρις ότι θα την κόψη, αν παραμείνη και πάλιν άκαρπος, άλλος δε τις ιστάμενος
όπισθεν του δένδρου αποκρίνεται τρις δήθεν εκ μέρους ταύτης ότι θα καρποφορήση.

(Προλήψεις του Ελληνικού Λαού, Α.Χ., Μπουτουρα)

Blake- 3 ποιήματα απ' τα σημειωματάρια.

2011-12-19T14:36:00.003+02:00

"Madman" I have been call'd: "Fool" they call thee.

I wonder which they Envy, Thee or Me?

To F[laxman]

I mock thee not, tho' I by thee am Mocked.

Thou call'st me Madman, but I call thee Blockhead.

To F[laxman]

You call me Mad: 'tis Folly to do so-

To seek to turn a Madman to o Foe.

If you think as you speak, you are an Ass.

If you do noy, you are but what you was.

The Garden of Love- William Blake

2011-12-17T22:21:00.002+02:00

I went to the Garden of Love,

And saw what I never had seen:

A Chapel was built in the midst,

Where I used to play on the green.

And the gates of this Chapel were shut,

And "Thou shalt not" writ over the door;

So I turn'd to the Garden of Love

That so many sweet flowers bore;

And I saw it was filled with graves,

And tomb-stones where flowers should be;

And Priests in black gowns were walking their rounds,

And binding with briars my joys & desires.

Καλημέρα, όλη μέρα/

2011-12-16T15:24:00.003+02:00

το κρυφό μου δημιούργημα,
θα μπορούσε να το αρπάξει στην αγκαλιά του ο γκαίτε
και να στριφογυρίζει, ευγνώμων, σε χορό διηνεκή, μέχρι θανάτου।

είναι το πιο χαριτωμένο και λιγερό βιβλίο που έχετε διαβάσει।

Διευκρίνιση..

2011-12-14T13:11:00.002+02:00

"και γαρ καταπαίζειν των δογματικών τετυφωμένων και περιαυτολογούντων ουκ αποδοκιμάζομεν μετά τους πρακτικούς των λόγων"- Σέξτος Εμπειρικός

Καλημέρες!

2011-12-11T14:49:00.010+02:00

Συντ-ροφοί,
δέχομαι ηλεκτρονική επίθεση!
Διαδικτυακό αντάρτικο!!

Όσοι μπαίνετε σε αυτή τη σελίδα
πρέπει, πρώτα, να κατεβάζετε τις φούστες σας
και να επιδεικνύεται πιστοποιητικό φρονημάτων.
--Ω τι ποδόγυρος!--

ετοιμάζω 2 βιβλία, τα οποία, όπως δείχνουν οι έρευνες
του Σκάι και της Καθημερινής, θα αναποδογυρίσουν τον κόσμο, αφού:
βάζω τη μέγγενη στο κεφάλι του σεφέρη.
βάζω το πιστόλι στον κρόταφο του μαγιακόφσκι.
βάζω την ομπρέλα στο μέτωπο του λωτρεαμόν.
βάζω το κουκούτσι στη χούφτα του λαφόργκ.
έχω σχέδιο...

(Περ)Υστερόγραφο
Δεν έχεις ποιητικό ταλέντο;
σου έχω τη λύση..
μελέτησε την ψυχανάλυση, τον αυστηρό γερμανικό ιδεαλισμό (γρρ),
γλωσσολογία, θρησκειολογία κτλ
Θα καταφέρεις να σε θαυμάζουν για τις ιδέες σου..
θα σε περνάνε για γκουρού, σού λέω!
-Αλλά ένα ποίημα γράφεται με λέξεις, όχι με ιδέες.
Γι' αυτό μελέτησε την ύπαρξη.
Υλικό της ποίησης η ζωή/
αλλιώς είναι αποτυχημένη, παρωχυμένη, ανερμάτιστη,
όπως εσείς, συντ-ροφοί/

Ο Κόσμος ως ιδιοτροπία (αλλιώς: καπρίτσιο) της γλώσσας.
Η γλώσσα ως παίγνιον του Τυχαίου,
Το τυχαίο ως παρατσούκλι του άρρητου,
Το άρρητο ως..

Η μεγαλύτερη Τέχνη θα ήταν η Αθωότητα του Γίγνεσθαι
εφαρμοσμένη στη ζωή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται..

Μικρός που πέθανε στ' αλήθεια- Τριστάν Κορμπιέρ

2011-12-09T22:29:00.001+02:00

Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
Χόρτα στον άνεμο και τα μαλλιά σου.
Φωσφορισμούς θ' αφήνουν τα βαθιά σου
άδεια μάτια, φωλιές των ερπετών.

Κρίνοι, μυοσωτίδες, άνθη των
τάφων, θα γίνουνε μειδίαμα σου.
Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
Δοξάρια σιωπηλά τα κόκαλά σου.

Το βαρύ πια μην κάνεις. Των ποιητών
τα φέρετρα παιχνιδάκια, στοχάσου,
είναι κι αθύρματα νεκροθαπτών.
Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!

μτφ Κώστας Καρυωτάκης

Ο Αντρέ Μπρετόν Φτερνίζεται

2011-12-08T19:25:00.001+02:00

Η λαμπρή εικονογράφηση των λαϊκών έργων και των παιδικών βιβλίων, ο Ροκαμβόλ
ή ο Κοστάλ ο Ινδός, αφιερωμένη σε όσους ξέρουν μόλις να διαβάζουν,
θα ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που θα μπορούσαν να συγκινήσουν μέχρι δακρύων
εκείνους που διατείνονται πως έχουν διαβάσει τα πάντα.

Paul Valery- Αφορισμοί

2011-12-07T19:08:00.002+02:00

Ο κυκλώνας μπορεί να ισοπεδώσει μια πόλη, αλλά δεν μπορεί καν
ν' ανοίξει ένα γράμμα ή να λύσει τον κόμπο αυτόν.

~

Τίποτα ωραίο δεν μπορεί να συνοψισθεί.

~

Ο μάρτυρας: προτιμώ να πεθάνω παρά... να σκεφτώ.

~

Το Κράτος, φίλος όλων, εχρός του καθενός.

~

Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδά,
γιατί το τραγουδά, και τι είναι αυτό που τραγουδά μέσα του,
δεν θα τραγουδούσε.

~

Για να αρέσκεται κανείς στη δόξα, πρέπει να αποδίδει
μεγάλη σημασία στους ανθρώπους. Πρέπει να πιστεύει σ' αυτούς.

~

Η "ιδιοφυία" είναι μια συνήθεια που αποκτούν κάποιοι.

~

Ό,τι κάνεις καλύτερα είναι μια αναπόφευκτη παγίδα.

~

Πόσα πράγματα πρέπει να αγνοείς για να "δράσεις".

~

Η ανία δεν έχει μορφή.

~

Το ιδανικό είναι ένα είδος πείσματος.

~

Η ηθική είναι πληκτική, γιατί επιβάλλει τη μονοτονία.

~

Είναι αδύνατο να κατανοείς και να τιμωρείς ταυτόχρονα.

~

Ο κόσμος αξίζει μόνο διά των ακροτήτων και διαρκεί μόνο
διά των μετριοτήτων.
Παίρνει αξία μόνο από τους ακραίους και διάρκεια μόνο
από τους μετριοπαθείς.

~

Ο άνθρωπος ακουμπά στο θάνατό του όπως ο συζητητής στο τζάκι.

~

Αν το εγώ είναι μισητό, το ν' αγαπάς τον πλησίον σου
ως σεαυτόν καταντά μια φριχτή ειρωνία.

~

Η τέχνη είναι εξίσου κακή με τον έρωτα. Τέχνη και έρωτας
είναι εν δυνάμει εγκληματικές καταστάσεις- αλλιώς δεν είναι
ούτε τέχνη ούτε έρωτας.

~

Μέσω του ανθρώπου το ακατόρθωτο ασκεί πίεση στο πραγματικό.

~

Το πραγματικό δεν μπορεί να εκφραστεί παρά μόνο
διά μέσου του παράλογου. Αυτό που μόλις έγραψα δεν είναι, άραγε,
ολόκληρος ο μυστικισμός και το ήμισυ της μεταφυσικής;

μτφ: Α. Βέλιος

Τήνελλα-Τήνελλα/ Δελτίο Κτύπου

2011-12-04T18:18:00.002+02:00

Τήνελλα-Τήνελλα!
το νέο βιβλίο, από το νέο έτος σε όλους τους κινηματογράφους!

Νέα Λακανική Μέθοδος Επιμήκυνσης Πέους?

2011-12-01T01:46:00.003+02:00

ο Ταθαγκάτα θα σας κουτσουλίσει/

Καλημέρες, Συντ-ροφοί!

2011-11-30T14:35:00.003+02:00

Φίλε ροφέ, ανυποψίαστε αναγνώστη, κοιμισμένε χάφτη,
για σε οι Καλημέρες μου!

Πώς και δεν έχεις αηδιάσει με τόση αλλοτρίωση;
Τόση βλακεία κι έπαρση;
Κι έπειτα μου ζητάς να ηρεμήσω;
Είπαμε: Θα ιαμβίζω ρε μουνιά, και τέρμα.

Να ανησυχείτε, ρε μουνιά (είναι τιμητικός ο τίτλος, και δεν σας αξίζει)
γιατί δεν καταλαβαίνω ούτε από παρέες, ούτε από συνδικάτα
κι "κοινωφελείς" οργανώσεις.. Ούτε από καλούς ούτε από κακούς.

Η πλεμπαρία Αντουανέτα, φαντασμένη, εργάζεται για την υστεροφημία της.
(Δηλ: έχει εξασφαλίσει την εδώ δόξα (!), και δουλεύει για το επέκεινα!)
Πόσο νυχτωμένοι είναι οι άνθρωποι!
Κάτι τέτοια βλέπω και δίνω δίκιο στις θεωρίες περί Παράλληλου Σύμπαντου (σικ)!

Πρέπει, ανοιχτά, να χαράξω τη γραμμή μου (η οποία δεν είναι καν γραμμή, θυμίζει,μάλλον, αυλακιές σε παχιά σκόνη, όπως έκαναν οι περίφημοι Ray & Duchamp,
αν θυμάστε..)!
Σας περιφρονώ κατάφορα και αδιακρίτως.
Με κανένα ίχνος υπεροψίας, αλλά με τόνους αρχιδιών κι αξιοπρέπειας.
Δεν έχουμε τίποτε κοινό, κύριοι.

Δόξα να περιμένετε στους ιδεαλιστικούς σας Παραδείσους.
εδώ έχει μόνο λάσπη και σκατά.
βολευτείτε.
αλλά, μόνο, μη γλείφετε τα αρχίδια ο ένας του άλλου, σε κοινή θέα
γιατί ξεπερνάτε το μέτρο, και θα κατέβουν οι ερινύες, με ήλιου αμιχές (με εννοείτε..)
και θα σας σοδομίσουν.

Αλίμονο! Alas, Alas, Alas x 100!
"Εμείς" οι εξωκοινοβουλευτικοί θα σώσουμε τη λέξη, αν σωθεί!
Κάποτε στις Λισσίδες θα ανταλλάξουμε μια λύρα για ένα βόδι.

дорогой друг, простите! девушка! я знаю...

2011-11-28T18:33:00.003+02:00

Πώς να ελκύσετε την προσοχή μιας γυναίκας που περνά στον δρόμο

. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . .

(Απ'το πρώτο μανιφέστο του Μπρετόν..)

мы будем говорить по-русски! всего хорошего, товарищ!

Οβίδιος- Αμούρ Αμούρ/

2011-11-26T17:26:00.005+02:00

"Τί έχω με τη μεριά μου,λοιπόν; Ποιητική ιδιοφυία, γλύκα, θεϊκή έμπνευση.
Κι αγάπη"

"Η τέχνη μου θα αρθεί στο θέμα και θα σε κάνει αιώνια"

"Όταν σκέφετσαι την τελευταία φορά που κάναμε έρωτα,
άγγιξε το ρόδινο μάγουλό σου, με ένα κομψό αντίχειρα"

"Κουρασμένοι, επιτέλους, ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε.
Είθε οι μεσημεριανοί μου ύπνοι συχνά να παίρνουν τέτοια κατάληξη"

"Το σκοτάδι, η επιθυμία και το ποτό δεν κάνουν για μετριασμό,
Η νύχτα απωθεί την αυτοσυγκράτηση, τα άλλα το φόβο"

"Η οργή μου ήταν τόση, ώστε θα μπορούσα να χτυπήσω τους ίδιους μου
τους γονείς, να μαστιγώσω τους ευλογημένους θεούς"

"Έχω γνωρίσει εποχές (είτε το πιστεύετε είτε όχι) όταν το φεγγάρι
γινόταν αιμάτινο, και αίμα έσταζε από τα αστέρια"

"Αλλά η μέθοδος της Φύσης είναι τόσο απρόβλεπτη. Ασφαλέστερο να
ασχοληθείς με τη Τέχνη"

"Η μάχη κι ο έρωτας ανήκουν στην ίδια ηλικιακή ομάδα"

"Οι νυκτερινές επιθέσεις είναι σπουδαίο πράγμα. Πιάσε τους εχθρούς
σου στον ύπνο κι άοπλους. Απλώς σφάγιασέ τους επί τόπου"

"Ο έρωτας, όπως ο πόλεμος, είναι ρίσκο"

"Αν θες ένα γιατρικό για την οκνηρία, ερωτεύσου!"

"Ο έρωτας είναι ένα παιδί, και μάλιστα γυμνό"

"Όταν το σεξ δίνει ίση ευχαρίστηση και στους δύο
γιατί θα πρεπε αυτή να το πουλήσει, κι εκείνος να το πληρώσει;"

"Το δικό μου δώρο η Ποίηση, η εξύμνηση των ωραίων κοριτσιών.
Μπορώ να τις κάνω αιώνιες. Όμορφα φορέματα, κοσμήματα, χρυσαφικά, όλα φθαρτά.
Αλλά η δόξα στους στίχους μου είναι για πάντα"

"Υπάρχει μαγεία στην ποίηση, η δύναμή της μπορεί
να σύρει κάτω το ματωμένο φεγγάρι, να γυρίσει τον ήλιο,
να κάνει τα φίδια να εκραγούν διάπλατα, ή να κινήσει
τους ποταμούς κόντρα στο ρεύμα"

"Ένα σμήνος από ομορφιές, να αιωρούνται πάνω απ' τα ερωτικά
τραγούδια μου- Αυτό μόνο θέλω"

"Μία έχει επιδέξιο περπάτημα: αυτό με κερδίζει. Άλλη νευρικό-
αυτή μπορεί να μαλακώσει με λίγο σεξ"

"Πώς να αποτύχεις να ερωτευτείς αυτά τα τόσο έξυπνα χέρια;"

"Τα γούστα μου τις αγκαλιάζουν όλες εξίσου: Οι νεαρές κοπέλες έχουν
την εμφάνιση- αλλά όταν είναι για τεχνική δώστε μου μια μεγαλύτερη γυναίκα.
Εν συντομία: υπάρχει τεράστια γκάμα επιθυμητών καλλονών στη Ρώμη -και τις θέλω όλες"

"Ο πόλεμος, όπως ο έρωτας, είναι ένα ρίσκο"

"Ζωή αγάμητη θα ευχόμουν μόνο στους χειρότερους εχθρούς μου.
Για φανταστείτε να κοιμάστε στη μέση ενός διπλού κρεββατιού"

"Τι μακαριότητα να εκπνέεις στου Έρωτα τη μονομαχία-
αυτός, θεού θέλοντος, είναι ο τρόπος που θα επέλεγα να πεθάνω"

"Αλλά θα ήθελα να φτάσω στη διάλυση, εν μέσω της πράξης, να πεθάνω
απάνω στη δουλειά. Εύκολα να μαντέψει κανείς τι θα πει
κάποιος στην κηδεία μου: 'ο θάνατός του ήταν ταιριαστός με τη ζωή του'"

"Θα πιστέψω ό,τι μου πεις, δε με νοιάζει αν είναι παραμύθια-
Γιατί δε θα πρεπε να ικανοποιώ τις ίδιες μου τις επιθυμίες;"

"Αν μου προσέφεραν μια θέση στον ουρανό ανάμεσα στον Κάστωρα και τον
Πολυδεύκη, εγώ ακόμη θα έλεγα Όχι. Τι αξίζουν τα ουράνια χωρίς εσένα;"

"Σεξο-πόλεμος"

"Εμείς οι εραστές χρειαζόμαστε ελπίδα κι απόγνωση σε εναλλασόμενες δόσεις"

"Να ξελογιάζεις τη σύζυγο ενός βλάκα είναι σα να κλέβεις άμμο
απ' την παραλία"

"Το υποσυνειδητό μου φτιάχνει ένα αριστούργημα"

"Οι κανονισμού του Ιππόδρου για τις θέσεις έχουν ένα πλεονέκτημα-
μας φέρνουν κοντά"

"Ξέρετε: κάντε έρωτα, όχι πόλεμο"

"Ή ο Θεός είναι μια λέξη χωρίς υπόσταση, ένα κούφιο φάντασμα
για να παίζει η ηλίθια ευπιστία του όχλου,
ή αν υπάρχει είναι ξεμωραμένος με τα κορίτσια,
τους επιτρέπει αποκλειστικά προνόμια, carte blance"

"Πιστέψτε με, οι απαγορεύσεις σας αυξάνουν τα βίτσια"

"Αιωνίως μας ερεθίζουν οι περιορισμοί, εποφθαλμιούμε ό,τι είναι απαγορευμένο"

"Η Επιθυμία υψώνεται για ό,τι βρίσκεται πιο μακριά"

"Το παράνομο πάθος -σας αρέσει ή όχι- είναι γλυκύτερο"

"Υπήρχε εποχή που το ποιητικό ταλέντο ήταν πιο ευχάριστο απ' το χρυσάφι,
αλλά σήμερα το να μην έχεις λεφτά είναι καταφανής προστυχιά.
Όταν τα ποιήματά μου ευχαιστούν την ερωμένη μου φτάνουν εκεί
που εγώ αδυνατώ"

"Αυτό είναι: εκπορνεύτηκε από την τέχνη μου, και μου άξιζε αφού διατυμπάνιζω
την ομορφιά της εκτενώς! Αν η γλυκιά μου είναι στο κλαρί είναι δικό μου σφάλμα"

"Ω, η παραγωγική ποιητική άδεια είναι χωρίς όρια, κι ασυγκράτητη από ιστορικά γεγονότα. Θα έπρεπε να έχετε εκλάβει την εξύμνηση της Κορίννας για λογοτεχνία.
Τώρα η ευπιστία σας μου έκανε κακό"

"Το έργο γεννιέται για να συνεχίσει να ζει όταν ο δημιουργός του πεθάνει"

Απόδοση: Θανάσης Αθανάσιος

Ερώτηση

2011-11-26T13:52:00.001+02:00

Από τύφο ή από μοραλίνη πέθανε ο Μπαζάροφ;

Bhagavad Gita- θραύσματα/

2011-11-26T00:41:00.002+02:00

το Brahman/ Bhagavad Gita

"Κι όποιος την ώρα του θανάτου, Εμένα μόνο θυμάται, καθώς αφήνει το σώμα,
αυτός στη δική μου κατάσταση φτάνει. Γι΄αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία"

"Από Εμένα ανώτερο, τίποτε δεν υπάρχει. Όλα τούτα είναι αρμαθιασμένα
πάνω μου σαν τα μαργαριτάρια στην κλωστή"

"Με το νου δαμασμένο, λευτερώνεται κανείς, εδώ κι όλας, κι απ΄το καλό κι απ' το κακό"

"ανώτερο δεν υπάρχει από έναν πόλεμο σύμφωνο προς το Ντάρμα"

"Αυτός ποτέ δε γεννιέται ούτε ποτέ πεθαίνει ούτε και, αφού υπάρξει, παύει να υπάρχει. Αγέννητος, διηνεκής, αιώνιος, αρχέγονος, αυτός δεν θανατώνεται σαν θανατώνεται το σώμα"

"Όποιος νομίζει πως αυτός (ο Άτμαν) είναι ο φονιάς και όποιος νομίζει πως αυτός είναι ο σκοτωμένος, κι οι δυο τους τίποτε δεν ξέρουν. Αυτός ούτε σκοτώνει ούτε σκοτώνεται"

"εκτελώντας την εργασία χωρίς προσκόλληση, ο άνθρωπος φτάνει στον Υπέρτατο"

"Για μένα τίποτε στους τρεις κόσμους δεν υπάρχει που πρέπει να κάνω. Τίποτε που δεν έχω επιτύχει και που πρέπει να επιτύχω. Κι όμως, ακόμα βρίσκομαι σε δράση"

"Ο πλανώμενος απ' το 'εγώ' σκέφτεται 'εγώ τα κάνω'"

"Καλύτερος, του καθενός ο Ντάρμα ο δικός του έστω και χωρίς αξία, παρά ο ξένος Ντάρμα καλά εκπληρωμένος. Καλύτερος ο θάνατος ενός στον Ντάρμα τον δικό του. Ο ξένος Ντάρμα κίνδυνο φέρνει"

слушаешь товарищ? только по-русски!

2011-11-24T15:40:00.001+02:00

Πέννυ Μηλιά- 3 ποιήματα/

2011-11-24T02:11:00.003+02:00

-κι αν με ρωτούσαν ποια είναι η μεγαλύτερη ποιήτρια σήμερα,
με σιγουριά θα έλεγα: Η Πέννυ Μηλιά!

ΓΕΦΥΡΑ
Μέσα στ' απαλά σου χέρια
φυτρώνουν μικρά δέντρα

Η ιστορία δεν χρειάζεται
διυλιστήρια και ναυπηγεία

Δεν ξέρω τι να κάνω
όλα τούτα τα σκουπίδια και τα κοιμητήρια

Τα κάδρα δεν με αφορούν
Το νερό είναι τέχνη
Το αίσθημα τελειώνει κάποια στιγμή
Τα καύσιμα

Πετρέλαια, Ηλεκτρισμός, Εκπομπές, Όζον

Θέλω να βρω μια γέφυρα προς τα κάτω

~
ΧΡΥΣΟΜΥΓΑ
Πάλι έδεσα τα πόδια μου
Στην κλωστή σου

Δεν θα κάνω παιδιά
Υπνωτίζουν

Δεν θα έχω χαλιά
Καταπίνουν τις σκέψεις

Τα κρεβάτια αιχμαλωτίζουν το σώμα
Αιώνια θα ξαπλώνω

Η τηλεόραση επιπλέει
Δίχως να γεννά
Καμία ανάγκη για αγάπη

Δεν θα έχω βιβλία
Ξεραίνεται μέσα τους η αλήθεια
Όπως στα φυτολόγια

Θα έχω μόνο πόδια
Να τρέχω μακριά
Από όσα χρειάζομαι

~
ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ
Το άδειο λεωφορείο
Το μοντέρνο σκουπιδιάρικο
Τα κορίτσια με τα άσπρα παλτό
Με τ' άσπρο δέρμα
Με τ' άσπρο τους γέλιο
Με τ' άσπρα τους χέρια
Πιασμένα στη μαύρη κατηφόρα της Σίνα।

Στο λόφο υψώνεται
Ψεύτικος ήλιος
Μα κυβερνά μονάχα τους στρατιώτες।
Ποια Αθηνά, ποια ελαιούσα, αττική κοιλιά, λεκάνη;
Τρίαινες, χαντάκια, αλμυρά νερά, σκληρός καπνός: να ο
νικητής σου।

Εκείνες
Πέταξαν τα ασπρόρουχα και προχωρούν μέσα στα γέλια
και τα θρύψαλα।

"Άϊ στο καλό με τα φουστάνια, τα φουρό"
"Θα σου φυτέψω το τακούνι στην κοιλιά"
"Πρόσεχε! μην και πατήσεις τον φαλλό"

Έτσι μιλούν
Έτσι κρύβονται
στη φωλιά του όπλου, του αυγού τους।

Πήραν απόφαση
να μην γεννήσουν πια.

Είσαι Πέρα; Πόσο Πέρα Είσαι; Τήνελλα-Τήνελλα/

2011-11-24T00:48:00.002+02:00

"και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως"

κι ο Francis Bacon ήτο Κονιορτοποιητής!

"i think of myself as a kind of pulverizing machine into which everything

I look at and feel is fed"

Λίγος Rauschenberg/

2011-11-24T00:25:00.003+02:00

“It is neither Art for Art, nor Art against Art. I am for Art, but for Art that has nothing to do with Art. Art has everything to do with life, but it has nothing to do with Art"

игрущка, πάντα игрущка

2011-11-23T22:17:00.003+02:00

Νομίζω έχει γίνει μια τρομερή παρεξήγηση/

друг и товарищ,
дорогой друг, νομίζω παρεξήγησες।

το νόημα είναι απλό: игрущка

Τρώγω τα Μουστάκια μου

2011-11-22T00:22:00.001+02:00

Κι ο Νίτσε, λοιπόν, είχε κάνει την τρομερή παρατήρηση, σε κάποιο έργο του:
Οι ιερές γραφές του χριστιανισμού δεν έχουν ούτε ίχνος χιούμορ.
Αυτό και μόνο αρκεί για να τις καταδικάσουμε δια παντός.
Το αυτό ισχύει και στη λογοτεχνία.
Πόσο λίγη ακεραιότητα προδίδει το ατσαλάκωτο..

Το δίλημμα τέθηκε από μένα: Hume or Humor?
-γιατί πέρα από άφταστο λογοπαίγνιο (3 διαφορετικές λέξεις ακούγονται σαν
μία που επαναλαμβάνεται δυο φορές) είναι το κατεξοχήν φιλοσοφικό ερώτημα.
Και το ερωτάν είναι η αρχή και το τέλος.
Και το Ου Μάλλον είναι η μόνη δυνατή σοφία..

Υαλοκαμβάς/ Η Ελονοσία του Μύδρου

2011-11-21T19:30:00.002+02:00

Ο Υαλοκαμβάς κι η Ελονοσία διακινούνται ελεύθερα
και στα 24γράμματα।κομ!

Ένα ακόμη σχόλιο..

2011-11-20T22:58:00.003+02:00

Εγώ είμαι το κατεστημένο που πολεμάω।

(Με κάθε ειλικρίνεια)

(Από λεπτότητα δεν το φωνάζω)

Κάποτε στις Λισσίδες

θα ανταλλάξω μία λύρα για ένα βόδι..

Ένα σχόλιο/

2011-11-20T22:36:00.003+02:00

Η σύγκρουση πρέπει να είναι σφοδρή।
Και μέχρις εσχάτων।
Μέση οδός δεν υπάρχει।

Το κατεστημένο είμαστε εμείς।

Ο Θανάσης Αθανάσιος ανακρίνεται απ' τον Σωτήρη Παστάκα

2011-11-20T20:55:00.004+02:00

τελικά ομολόγησα॥

http://www.poiein.gr/archives/15454/index.html

Ο Σπύρος Αραβανής αποδείχθηκε ο Κακός Μπάτσος της υπόθεσης :)

Martin Heidegger- Είναι και Χρόνος, αποσπάσματα

2011-11-18T22:58:00.001+02:00

Είναι και Χρόνος
-Αποσπάσματα
(μετάφραση Γιάννη Τζαβάρα)

• Αυτό μπρος στο οποίο αγωνιούμε είναι αυτό τούτο το μες-στον-κόσμον-Είναι.
• Αυτό, για το οποίο αγωνιούμε, διανοίγει το εδωνά-Είναι ως δυνατότητα.
• Η αγωνία φανερώνει στο εδωνά-Είναι, το Είναι προς τη δυνατότητα για το πιο δικό του Είναι, δηλαδή ότι είναι ελεύθερο για την ελευθερία να εκλέξει και να αδράξει τον εαυτό του.
• Μπρος στην αυθεντικότητα του Είναι ως δυνατότητα.
• Η αγωνία εξατομικεύει κι έτσι διανοίγει το εδωνά-Είναι ως solus ipse.
• Όταν αγωνιώ, είμαι ανέστιος.
• Με την αγωνία το Ενείναι εισδύει στον υπαρκτικό «τρόπο» της ανοικειότητας.
• Αγωνιούμε για τη δυνατότητα για μες-στον-κόσμον-Είναι.
• Το εδωνά-Είναι προηγείται του εαυτού του, ήδη πέρα κι έξω απ’ τον εαυτό του

.
• Το υπάρχειν είναι πάντα γεγονικό.
• Αρχέγονη και γνήσια αλήθεια έγκειται στην καθαρή εποπτεία.
• Η διανοικτότητα του μες-στον-κόσμον-Είναι, δηλαδή το «εδωνά», συγκροτείται απ’ τους τρόπους της καθημερινότητας: αερολογία, περιέργεια, αμφισημαντότητα, κατάπτωση.
• Η κατάπτωση μέσα στην κοινή γνώμη των πολλών.
• Αναυθεντικότητα: μες-στον-κόσμον-Είναι που έχει θελχτεί ολοκληρωτικά απ’ τον κόσμο και από το εδωνά-Συνείναι Άλλων.
• Ενείναι: βιομέριμνα/ανθρωπομέριμνα.
• Το καταπτωτικό καθησυχάζει τον εαυτό του.
• Το εδωνά-Είναι υπάρχει γεγονικά.
• Εύρεση και γεγονότητα- αναυθεντικότητα. Κατανόηση και υπαρκτικότητα-αυθεντικότητα/ συνυπάρχουν.
• Η αγωνία, ρίζα της κατάπτωσης.
• Αγωνιούμε μπρος στο ακαθόριστο.
• Αγωνιούμε μπρος στον ίδιο τον κόσμο και τη δυνατότητα πρόχειρων όντων.

• Η ομιλία οντολογικά ισαρχέγονη με την εύρεση και την κατανόηση.
• Η ομιλία είναι ομιλία για κάτι.
• Το συνείναι κοινωνάται ρητά με την ομιλία.
• Η διάνοιξη της ύπαρξης μπορεί να γίνει αυτούσιος σκοπός του ποιητικού λόγου.
• Το εδωνά-Είναι δεσποτεύεται απ’ τους πολλούς.
• Το ανεδαφικό διαστρέφει τη διάνοιξη σε εγκλεισμό.
• Οι πολλοί προσχεδιάζουν την εύρεση.
• Η αερολογία αποκόβει το εδωνά-Είναι απ’ το ίδιο το Ενείναι.
• Η αποκοπή αυτή δεν εκμηδενίζει το εδωνά-Είναι, είναι η πραγματικότητά του.
• Βιομέριμνα: Παρείναι-στον-κόσμο
• Ανθρωπομέριμνα: Συνείναι
• Ποιος;: Εαυτότητα
• Η μέριμνα για τον μέσον όρο αποκαλύπτει την τάση του εδωνά-Είναι για ισοπέδωση όλων των δυνατοτήτων του Είναι.
• Το αφίστασθαι, ο μέσος όρος, η ισοπέδωση συγκροτούν την κοινή γνώμη.
• Καθένας είναι ο Άλλος και κανένας δεν είναι αυτός τούτος. Οι πολλοί (Das Man), το καθημερινό εδωνά-Είναι, είναι ο κανένας (Das Niemand).
• «Είμαι» οι Άλλοι.
• Το Αρχέγονο Είναι του εδωνά-Είναι, η μέριμνα.
• Ο Άλλος έχει αρχικά διανοιγή μες στην κατά τη βιομέριμνα ανθρωπομέριμνα.
• Το κοινό περιβάλλον της βιομέριμνας όπου συναντώνται το εδωνά-Είναι και το εδωνά-Συνείναι.
• Οι Άλλοι είναι αυτό που κάνουν.
• Η συναλληλία είναι όλο ανησυχία και μέριμνα για την υπόσταση.
• Υποτέλεια των Άλλων.
• Οι πολλοί εγκαθιδρύουν τη δικτατορία τους.
• Η τάση για Συνείναι- αφίστασθαι.
• Οι πολλοί νοιάζονται μες στο Είναι τους για το μέσον όρο.
• Η μέριμνα βρίσκεται απριορικά ήδη μέσα σε κάθε γεγονικό σχετισμό και κατάσταση του εδωνά-Είναι.
• Η μέριμνα είναι πάντα βιομέριμνα κι ανθρωπομέριμνα.
• Δεν μπορεί το Είναι να εξηγηθεί με βάση τα όντα.
• Όσο το εδωνά-Είναι είναι, υπάρχει Είναι.
• Η υπόσταση του ανθρώπου είναι η ύπαρξη.
• Η υπαρκτικότητα του εδωνά-Είναι είναι το σύνολο όσων συγκροτούν την ύπαρξη.
• Οντικά εγγύτατο- οντολογικά έσχατα μακρινό- προοντολογικά οικείο.
• Κάθε προοντολογική κατανόηση, περίπου κατανόηση εν προκειμένω, επιτυγχάνεται μέσω του χρόνου- χρονικότητα- το νόημα του Είναι του εδωνά-Είναι/ ιστορικότητα.
• Η αναζήτηση του Είναι χαρακτηρίζεται ως ιστορικότητα.
• Στην Αρχαία Οντολογία το Είναι των όντων ως παρουσία, ορισμένος τρόπος του χρόνου, το παρόν.
• Μόνο ως φαινομενολογία είναι μπορετή η Οντολογία.
• Αυθεντικός- έχοντας ιδιοποιηθεί τον εαυτό του
• Αναυθεντικός- μη έχοντας ιδιοποιηθεί τον εαυτό του (χωρίς ηθική ή ιεραρχική αξία)
• Όσο περισσότερη επίφαση (Schein) τόσο περισσότερο «Είναι» (Sein).

• Το εδωνά-Είναι κατανοεί τον εαυτό του βάσει δυνατοτήτων.
• Το είναι του εδωνά είναι ό, τι γίνεται ή δεν γίνεται. ΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ.
• Η ουσία μου είναι η ύπαρξη.
• Είμαι οι δυνατότητές μου όχι επειδή τις πραγματοποιώ αλλά επειδή τις φορτώνομαι σαν τέτοιες/ ΚΑΤΑΝΟΩ
• Δεν υπάρχει εύρεση χωρίς κατανόηση και κατανόηση χωρίς εύρεση.
• Ο κόσμος έχει ως είναι το εδωνά-Είναι.
• Κατανόηση: πρωταρχικά δύνασθαι.
• Το «εδωνά» εκφράζει την διανοικτότητα.
• Το είναι του εδωνά: εύρεση και κατανόηση.
• Εύρεση ως διάθεση.
• Με το «είμαι έτσι» η διάθεση οδηγεί το Είναι στο «εδωνά» του.
• Ρίξιμο: η γεγονότητα του ότι το εδωνά-Είναι έχει παραδοθεί.
• Η διάθεση αρχέγονο είδος του Είναι του εδωνά-Είναι, πριν από γνωρίζειν και θέλειν.
• Εύρεση: διάνοιξη ότι είμαστε ριγμένοι, κι εκάστοτε διάνοιξη του μες-στον-κόσμον-Είναι.
• Με την εύρεση το εδωνά-Είναι είναι το εδωνά του.

• Η ουσία του εδωνά-Είναι θεμελιώνεται στην ύπαρξή του. Ο εαυτός- μια δυνατότητα του εδωνά-Είναι.
• Η υπόσταση (ουσία) του εδωνά-Είναι δεν είναι το πνεύμα, ως σύνθεση ψυχής και σώματος, παρά η ύπαρξη.
• Οι άλλοι είναι εκείνοι στους οποίους ανήκουμε κι εμείς.
• Ο κόσμος του εδωνά-Είναι είναι κοινός κόσμος.
• Το Ενείναι είναι Συνείναι με Άλλους.
• Το ενδόκοσμο καθ’ εαυτό-Είναι των Άλλων είναι εδωνά-συνείναι.
• Το «εδώ», το «εκεί» και το «εδωνά» δεν είναι προσδιορισμοί τόπου ενδόκοσμων παρευρισκομένων όντων, αλλά χαρακτήρες της αρχέγονης χωρικότητας του εδωνά-Είναι.
• Μες στα πρόχειρα συναντούμε τους Άλλους.
• Καθ’ εαυτό το εδωνά-Είναι είναι ουσιαστικά Συνείναι.
• Το Συνείναι καθορίζει υπαρκτικά το εδωνά-Είναι ακόμα και όταν γεγονικά κανένας άλλος δεν είναι παρευρισκόμενος ή αντιληπτός.
• Ακόμα κι όταν ένα εδωνά-Είναι είναι μόνο του είναι Συνείναι μες στον κόσμο.
• Η μοναχικότητα- ελλειπτικός τρόπος του Συνείναι.
• Κάθε πιθανή σχέση με τον άλλον είναι τρόπος της ανθρωπομέριμνας.
• Θετική- αρνητική ανθρωπομέριμνα.
• Περίσκεψη- βιομέριμνα.
• Διακριτικότητα, ανοχή- ανθρωπομέριμνα.
• Κοσμικότητα- το σύνολο των παραπομπών της σημαντικότητας.
• Ως συν-Είναι το εδωνά-Είναι είναι Ένεκα των Άλλων.
• Οι Άλλοι φανερώνονται βάσει τω προχείρων όντων.
• Το παρείναι θεμελιώνεται στο ενείναι.
• Το εδωνά-Είναι υπάρχει ως γεγονός, γεγονότητα.
• Το είναι του εδωνά-Είναι είναι μέριμνα.
• Το είναι του εδωνά-Είναι προς τον κόσμο είναι βιομέριμνα.
• Το νοείν και ο λόγος τρόποι του μες-στον-κόσμον-Είναι.
• Γνωρίζειν- υπαρκτική τροπικότητα του Ενείναι.
• Ακόμα και η λησμοσύνη, η πλάνη, η ψευδαίσθηση είναι παραλλαγές του αρχέγονου Ενείναι.
• Ο κόσμος είναι χαρακτηριστικό του εδωνά-Είναι.
• Στη βιομέριμνα- όργανα, εργαλεία.
• Το είναι των πρόχειρων όντων συγκροτείται από μη-παρεύρεση.
• Το όργανο είναι ‘για να..’.
• Η θεωρητική ενατένιση μάς στερεί την κατανόηση της προχειρότητας.
• Η εγγενής κοσμικότητα των πρόχειρων όντων.
• Διανοικτότητα: άμεση αποκάλυψη, χωρίς μεσολάβηση λογικού συμπερασμού.
• Ο κόσμος είναι κάτι «μες στο οποίο» το εδωνά-Είναι πάντα ήταν.
• Το μες-στον-κόσμο-Είναι—απορρόφηση στις παραπομπές των προχείρων όντων.
• Τα πρόχειρα ενδόκοσμα όντα είναι καθ’ εαυτά και δεν κινούν την προσοχή.
• Η παραπομπή συγκροτεί την προχειρότητα.
• Το Ένεκα αφορά πάντα το Είναι του εδωνά-Είναι. Το μόνο και αυθεντικό ου ένεκα.
• ΑΠΡΙΟΡΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ του μες-στον-κόσμον-Είναι του εδωνά-Είναι.

• Αλήθεια υπάρχει μόνο στο μέτρο που υπάρχει εδωνά-Είναι, και όσο υπάρχει εδωνά-Είναι.
• Με το αποκαλύπτεσθαι των όντων, αυτά φανερώνονται ίσα-ίσα ως τα όντα που ήσαν ήδη από πριν.
• Αιώνιες αλήθειες προϋποθέτουν αιώνια ύπαρξη του εδωνά-Είναι.
• Μόνο με βάση την αλήθεια καθίσταται μπορετή κάθε προϋπόθεση.
• Το εδωνά-Είναι δι’ εαυτό δεν μπορεί να στυλωθεί με αποδείξεις.
• Είναι υπάρχει στο μέτρο που υπάρχει αλήθεια και η αλήθεια υπάρχει μόνο στο μέτρο που υπάρχει και όσο υπάρχει εδωνά-Είναι.
• Το Είναι και η Αλήθεια είναι ισαρχέγονα.

Κώστας Ρεούσης- 3 Ποιήματα

2011-11-17T22:49:00.003+02:00

Η Γυναίκα Χαρτοκόπτης

ένας ιδιόρρυθμα δύσκολος άνθρωπος στο δευτερόλεπτο

της σύγκρουσης το κουκούτσι ξεράθηκε το

φλοιό του μέσ' του νεκρού τη δαιμονική γνώση ή

απιστία η ανοπνοή ανεβαίνει κραυγή που πνίγεται

τη ρευστότητα των αισθήσεων αφηρημένα υπάρχεις

διαλύοντας την ανάσταση στα ρουθούνια είναι η

μνήμη μακελάρισσα περιστρέφονται τα γράμματα τεθλασμένα

στριφογυρίζοντας σπειροειδώς ο άξονας εξαφανίζεται στην

έκσταση του δερβίση ο μαχαραγιάς στην Περσία δύοντας

η Μεσόγειος το νησί ανατέλλει τη χάλκινη αυτοκτονία

ένα τεράστιο καρπούζι κομμένο άτσαλα απ' το αγόρι που

κάθε καλοκαίρι χάριζε σε θερμόπληκτους πιστούς

πληροφορίες

Ξυράφι

ανέκδοτος αδιάβαστος ατάλαντος εν τέλει ποιητής

τρύπια διαβόλου κάλτσα θεού αλάτρευτου γυναίκας

νεύρο οργασμικό θανάτου μυημένος αναγνώστης

του εφιάλτη αρωγός όνειρα όνειρα όνειρα

χρώματα χρώματα χρώματα που δακρύζουν πόσο

νερό τόσο νερό στο χώμα χώμα να σκορπίζει μετέχοντας

κατέχοντας διασπάζοντας το μυστικό το

μυστικό αν δεν κοπείς ως την ανάσα άψυχε

Η Στρατιά του Αρχιλόχου

στη μυρωδιά της χολής γονάτισα ό,τι ανθρώπινο

επιστρέφει ρευστός λόγος πέρασμα του σκοτεινού

ή φως του κόσμου τ' απ' εκεί ταιριάζοντας ο

τρόμος ξημερώνει ηλιόλουστη τη φρίκη βρόμικα

περάσματα παράνομα ερωτικά αφηνιασμένα

φιγούρες του δίπλα δωματίου με ποτιστήρια νεκρικά

ξεδιψώντας άναρχα την άγρια βλάστηση ερμαφρόδιτοι

κηπουροί με την ευθύνη ενός καρπού χαρακωμένου

πίστη κυνηγώντας μ' οπλισμένο μολύβι

εικάζοντας προχωρούν σ' αθέατα χαρακώματα

βιασμένων ψυχών έτσι οι ανατρεπτικές χειρονομίες

στα μπουντρούμια των προγόνων τους τσακίζουν

τον αναπόφευκτο χαμό τους η αποκτήνωση που

ζητάτε καίει τον άνθρωπο στη μοναξιά ένα τεθλασμένο

επίπεδο καιροφυλακτεί την από γνώση τρέλα

συνήθως επιστρέφω αγέλαστος ή προσποιούμενος

φοράω γκριμάτσες δεν κρύφτηκα ποτέ κι από

κανέναν στο ληστρικό σας θέατρο αντιστέκομαι

ξεστομίζοντας αρλούμπες

(Ο Κρατήρας του Γέλιου Μου, 2009)

Γιώργος Πρίμπας- Δύο Άνθη

2011-11-17T00:20:00.002+02:00

Αν-ανθολογήσεις
θυμαρίσιο
πορτοκαλιάς
καστανιάς
πεύκου
από βαμβάκι
πολύκομβου
ελάτης
ηλίανθου
ρείκης
ως και μέλι από ακακία
κάποιος ετοιμάζει ανθολογίες ποιητών

Σ’ ένα φίλο...
Καΐκι πλέει βύθιση
Και μια φούχτα σανίδες
Από ήλιο δαρμένες
Κι απ’ αλάτι

Σφουγγαράδες σε ώρες
Απουσίας σκάφανδρου

Σε 3Χ3 χώρους
Με διεσταλμένες μοναξιές
Ανέκαθεν

Ο ίδιος
Οριστικά δεμένος χρόνια
Ο αυτός και άλλος
Στη θάλασσα αυτή

Damien Hirst εν Αθήναις, λέμε! τήνελλλλα!

2011-11-16T22:42:00.002+02:00

Ο "δικός μας" τσαρλατάνος, μαγκίτης Damien Hirst και στην Αθήνα।
New religion!!

Διάρκεια: 21/09/2011 - 27/11/2011
Χώρος: Μουσείο Μπενάκη, Κτήριο Οδού Πειραιώς
Διοργάνωση: Μουσείο Μπενάκη σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο και την Paul Stolper Gallery του Λονδίνου

здравствуйте

2011-11-15T23:06:00.001+02:00

Στα ρώσικα το είμαι παραλείπεται στον ενεστώτα σε όλα τα πρόσωπα
στη θέση του συναντάμε μια παύλα..

Τί θα έλεγε ο Heidegger; Αν το ελληνικό Είναι είναι ως παρόν,
το Ρώσικο είναι απόν...

Γιατί ο Γιάννης Υφαντής είναι Προσωκρατικός!

2011-11-15T00:48:00.001+02:00

"Κόκκορα το λειρί σου μοιάζει με τ’ αρχίδια του Θεού και
με τα γένια του διαβόλου"- Γ. Υφαντής

Edith Sitwell- τήνελλα

2011-11-14T20:43:00.002+02:00

/sailor come
to the drum
out of Babylon/

Charles Mingus- Τήνελλα

2011-11-13T21:12:00.001+02:00

Yves Klein- Μεταφυσική

2011-11-11T22:33:00.012+02:00

Cream- Disraeli Gears

2011-11-09T19:06:00.004+02:00

Κ.Π. Καβάφης- Δύο Ποιήματα

2011-11-09T17:38:00.003+02:00

ΟΤΑΝ ΔΙΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ
Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,
όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.
Του ερωτισμού σου τα οράματα.
Βάλ' τα, μισοκρυμένα, μες στες φράσεις σου.
Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή,
όταν διεγείρονται μες στο μυαλό σου,
την νύχτα ή μες στην λάμψι του μεσημεριού.

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 1903
Τουλάχιστον με πλάναις ας γελιούμαι τώρα'
την άδεια την ζωή μου να μη νοιώθω.

Και ήμουνα τόσαις φοραίς τόσο κοντά.
Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα'
γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη'
και μέσα μου να κλαίη η άδεια μου ζωή,
και να μαυροφορούν η επιθυμίαις μου.

Τόσαις φορές τόσο κοντά να είμαι
στα μάτια, και στα χείλη τα ερωτικά,
στ' ονειρεμένο, το αγαπημένο σώμα.
Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι.

Ο Σοπενάουερ για την Τέχνη και την Ποίηση

2011-11-07T20:29:00.002+02:00

Αποσπάσματα απ' τον Κόσμο σαν Βούληση και σαν Παράσταση

Ωστόσο, στη λυρική ποίηση ένας αληθινός ποιητής, εκφράζει στο έργο του
την εσωτερική φύση ολόκληρης της ανθρωπότητας

~

Γι' αυτό κανένας δε μπορεί να τον (τον ποιητή) διατάξει να είναι ευγενής ή ανώτερος, ηθικός, ευσεβής, χριστιανός, ή τούτο και όχι εκείνο.
Είναι ο καθρέφτης
της ανθρωπότητας, και της βάζει μπροστά στα μάτια της όλα τα αισθήματα
με τα οποία είναι γεμάτη κι εμψυχωμένη.

~

Ωστόσο ένας άνθρωπος ακόμα και μέσος σε όλα, αν είναι, πραγματικά, ενθουσιασμένος
από μια δυνατή εντύπωση, ή κάποια ξαφνική έμπνευση του πνεύματός του,
θα μπορέσει να συνθέσει μια ωραία ωδή, γιατί γι' αυτό
δεν του χρειάζεται παρά μια ζωηρή εναίσθηση των δικών του αισθημάτων
σε μια στιγμή έξαρσης.

~

Η ζωγραφική ως την παραμικρή λεπτομέρεια είναι αληθινή
σαν την ίδια τη ζωή.

~

Γιατί η Ιδέα δεν μπορεί να γίνει γνωστή παρά με την εναίσθηση:
και η γνώση της Ιδέας είναι ο σκοπός κάθε μορφής τέχνης.

~

Ας υποθέσουμε, λόγου χάρη, έναν άνθρωπο που κατέχεται από μια σταθερή
κι επίμνονη επιθυμία να φτάσει στη φήμη. (...) Νάτος που περνά μπροστά
απ' τον πίνακα του Καρράσιε, βλέπει το πνεύμα της δόξας στεφανωμένο
με δάφνη. Η θέα αυτή ξυπνά όλα την ψυχή του, προτρέπει όλη τη δύναμη
της δραστηριότητάς του: αλλά το ίδιο πράγμα δεν θα δημιουργούνταν
αν άξαφνα είχε διαβάσει ξεχωριστά τη λέξη "δόξα" γραμμένη με μεγάλα
γράμματα στον τοίχο.

~

Απ' όλα αυτά βγαίνει πως για να έχουμε την επιδοκιμασία των απογόνων μας,
πρέπει να παραιτηθούμε από κείνη των συγχρόνων μας και αμοιβαία.

~

Όπως η Ιδέα είναι και παραμένει εναισθητική, ο καλλιτέχνης δεν έχει
καμμιά συνείδηση in abstracto της πρόθεσης, ούτε του σκοπού του έργου του.
Δεν είναι καθόλου μια αντίληψη, είναι μια Ιδέα που πετά μπροστά του:
γι' αυτό δε μπορεί να δώσει κανένα λογαριασμό αυτού που έκανε.
Δουλεύει, όπως λένε κοινά, ασύνειδα, ενστικτωδώς. Ολότελα αντίστροφα,
οι μιμητές, οι μανιερίστες, περνούν απ' την αντίληψη στην τέχνη: σημειώνουν
αυτό που αρέσει κι αυτό που κάνει εντύπωση στα αληθινά αριστουργήματα.

~

Το άτομο, σαν άτομο, δεν μπορεί ποτέ να τη γνωρίσει (Την ιδέα). πρέπει
για να την καταλάβει να απογυμνωθεί από κάθε βούληση, από κάθε ατομικότητα,
και να υψωθεί στην κατάσταση του καθαρού γνωρίζοντος υποκειμένου.

~

Ορίσαμε το ανθρώπινο κάλλος σαν την τελειότερη αντικειμενοποίηση της βούλησης,
στους πιο ανώτερους βαθμούς.

~

Η συμμετρία δεν είναι το πολύ πολύ ένας απαραίτητος όρος, αφού
και τα ερείπια ακόμα διατηρούν μια ομορφιά.

~

Η τέχνη, το άνθος της ζωής.

~

Η μουσική είναι έξω απ΄την ιεραρχία των άλλων τεχνών: δεν εκφράζει Ιδέες,
είναι παράλληλα προς τις Ιδέες, μια έκφραση της βούλησης καθεαυτής.

~

Η επίδραση της μουσικής είναι πιο ισχυρή και πιο διεισδυτική από κείνη
των άλλων τεχνών: αυτές δεν εκφράζουν παρά τη σκιά, ενώ αυτή
μιλάει για το Είναι.

~

(Η μουσική) δεν εκφράζει τέτοια ή τέτοια χαρά, τέτοια ή τέτοια θλίψη,
τέτοια ή τέτοια οδύνη, φόβο, γοητεία, χαρά ή ηρεμία πνευματική.
Ζωγραφίζει την ίδια τη χαρά, την ίδια τη θλίψη, κι όλα αυτά τα αισθήματα.

~

Η μουσική, θεωρούμενη σαν έκφραση του κόσμου, είναι λοιπόν στο
ανώτατο σημείο μια παγκόσμια γλώσσα που είναι στη γενικότητα των
αντιλήψεων σχεδόν αυτό που οι ιδέες είναι καθεαυτές στα ιδιαίτερα πράγματα.

~

Υπάρχει στη μουσική κάτι το ανέκφραστο και το εσωτερικό.
Γι' αυτό περνάει από κοντά μας όμοια με την εικόνα ενός οικείου
παραδείσου αν και αιώνια απρόσιτου.

~

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΘΕΙ ΜΙΑ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΜΙΑ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ.

Πουλιά του Προύθου- Ανδρέας Εμπειρίκος

2011-11-07T14:12:00.002+02:00

1
Η κράση τής λυσίκομου παιδίσκης
Μεταβιβάζει την αιθρία
Στο πλήρωμα του ταξειδιού।

2
Το βλύσμα της εποχής
Το ράπισμα του περασμένου
Αλληλουχία ποδισμένων καραβιών
Μέσα σε φωτεινές λεκάνες με ανεμώνες।

3
Της φύσεως τα δόρατα
Μπροστά στην σάρκα των ιππέων
Κλώθουν κατάστηθα το μέγα
Βιβλίο της ακηλίδωτης μανίας।

4
Η λήξις είναι μια εσπέρα
Στα χόρτα της το διάστημα στενεύει।

5
Μετά την ομορφιά της
Στέκει και παρατηρεί τους θαυμαστάς।

6
Έμφυτη η κλίσις των γυμνών ανθρώπων
Η οπτασία της σιγής μοιάζει με κάκτους
Που στέκουν εμπρός σε κύπελλο γιομάτο।

7
Χάρτης αμέριμνος
Και σπόγγος εορτής
Πηγαίνουν κ' έρχονται με τεντομένα τόξα।

8
Φεύγουν οι νουνεχείς δρομάδες
Τα βήματά τους είναι πολίχνες ανομβρίας।

9
Ο σπίνος που μας περιμένει
Είναι συνάμα τρυγητής।

10
Θα πάρω μεσ' στα δίχτυα μου τη βάρκα
Που θα με φέρει σήμερα κοντά σου।

11
Η θερμή λειτουργεία
Τώρα εκπέμπει τολύπες।

12
Του φλοίσβου τα ψηλά βουνά
Κεχριμπαρένια αλόγατα
Στο βάθος μιας σακκούλας।

13
Υπάρχουν άνθη που μοιάζουνε με χέρια
Τα δάχτυλά τους ψαύουν κι ευωδιάζουν।

14
Η θάλασσα κρυφομιλά και πλέχει
Καμιά φορά σηκώνεται κι ουρλιάζει
Μα πάντοτε τα ύδατά της περιμένουν
Θάλασσα της θαλάσσης।

15
Οι λογισμοί της ηδονής είναι πουλιά
Που νύχτα-μέρα διασχίζουν τον αέρα।

16
Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες
Όταν τανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει
Όταν τα κλέινω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.