Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα- 4 ποιήματα

Τραγούδι των σκούρων περιστεριών
Πάνω στα κλωνιά της δάφνης
είδα δυο σκούρα περιστέρια.
Το ένα ήταν ο ήλιος
το άλλο ήταν η σελήνη.
Γειτονόπουλα, τους είπα,
ο τάφος μου πού θα' ναι;
Στου μανδύα μου την ουρά, είπε ο ήλιος.
Μέσα στο στήθος μου, είπε η σελήνη.
Κι εγώ, κι εγώ που προχωρούσα,
με τη γη στο ζωνάρι μου,
είδα δυο αετούς χιονάτους
και μια ολόγυμνη κοπέλα.
Ο ένας ήταν ο άλλος
και η κοπέλα δεν ήταν καμιά.
Αετουδάκια μου, τους είπα,
ο τάφος μου πού θα' ναι;
Στου μανδύα μου την ουρά, είπε ο ήλιος.
Μέσα στο στήθος μου, είπε η σελήνη.
Πάνω στα κλωνιά της δάφνης
είδα τα δυο περιστέρια γυμνά.
Το ένα ήταν το άλλο
και τα δυο ήτανε κανένα.

μτφ: Πολίτη



Κασίντα για το κλάμα
Έκλεισα το μπαλκόνι μου
γιατί δε θέλω ν' ακούω το κλάμα,
όμως πίσω από τους γκρίζους τοίχους
τίποτ' άλλο δεν ακούγεται παρά το κλάμα.

Λιγοστοί άγγελοι τραγουδάνε,
λιγοστοί σκύλοι αλυχντούνε,
χίλια βιολιά μες στην παλάμη του χεριού μου χωρούνε.

Όμως το κλάμα είν' ένας σκύλος πελώριος
όμως το κλάμα είν' ένας άγγελος πελώριος,
το κλάμα είν' ένα πελώριο βιολί,
τα δάκρυα φιμώνουν τον άνεμο,
και τίποτ' άλλο δεν ακούγεται παρά το κλάμα.

μτφ: Βαρβιτσιώτης



Γκασέλα της φυγής
Έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα
με το αυτί γιομάτι νιόκοπα λουλούδια,
με τη γλώσσα γιομάτη έρωτα κι αγωνία.
Πολλές φορές έχω χαθεί στη θάλασσα,
έτσι όπως χάνομαι μες στην καρδιά κάποιων παιδιών.

Καθόλου νύχτα δεν υπάρχει που χαρίζοντας ένα φιλί,
το γέλιο να μη νιώθεις των απρόσωπων ανθρώπων,
μήτε κανένας που, χαϊδεύοντας ένα νιογέννητο,
να λησμονάει τ' ασάλευτα κρανία των πεθαμένων αλόγων.

Γιατί τα ρόδα αναζητούν στο μέτωπο
ένα σκληρό κοκάλινο τοπίο,
γιατί δεν έχουν του ανθρώπου τα χέρια άλλο σκοπό
απ' το να μιμηθούν τις υποχθόνιες ρίζες.

Έτσι όπως χάνομαι μες την καρδιά κάποιων παιδιών
έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα.
Αδιάφορος για το νερό, κινάω γυρεύοντας
έναν ολόφωτο θάνατο που να μ' αναλώνει.

μτφ: Βαρβιτσιώτης



Madrigal
Ήτανε το ρόδι το φιλί μου
βαθύ κι ανοιγμένο
το στόμα σου ήταν χάρτινο
τριαντάφυλλο.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Τα χέρια μου ήταν σίδερα
γι' αμόνια
δύση από αχούς καμπάνας
το κορμί σου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Μέσα στο τρύπιο
γαλάζιο κρανίο
έφτασαν σταλαχτίτες
τα "σ' αγαπώ" μου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Γέμισαν μούσκλα
τα παιδιά όνειρά μου,
και το φεγγάρι μου τρυπάνισε
τη σολομώντεια θλίψη μου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Και δασκαλεύω τώρα
μες στ' αψηλό σκολειό,
τον έρωτα και τα όνειρά μου
(τυφλά αλογάκια).

Κ' είναι το φόντο χιονισμένος κάμπος.΄

μτφ Πολίτης