John Keats- 2 ποιήματα

Πού είναι ο Ποιητής; Φανερώστε τον! Φανερώστε τον!
Πού είναι ο Ποιητής; Φανερώστε τον! Φανερώστε τον,
εννέα Μούσες, για να τον γνωρίσω!
Είναι ο άνθρωπος που με τον άνθρωπο
είναι ίσος, είναι βασιλιάς,
ή φτωχότερος απ'τη φάρα των ζητιάνων,
ή ό,τι άλλο θαυμαστό
Ένας άνθρωπος ίσως να'ναι ανάμεσα σε πίθηκο και Πλάτωνα
Αυτός είναι ο άνθρωπος που με το πουλί,
σπουργήτι ή αετό, βρίσκει το δρόμο του
σε όλα του τα ένστικτα. Αυτός έχει ακούσει
του λιονταριού το βρυχηθμό, και μπορεί να πει
τι εκφράζει ο σκληρός λαιμός του,
Και σε αυτόν έρχεται της τίγρης η κραυγή
ευφραδής και πατά
στ΄αυτί του σα γλώσσα μητρική...


ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΤΕΣ
ΑΠΟΛΛΩΝ
Ποιά απ' τις ομορφότερες τρεις
θα ιππεύσει σήμερα μαζί μου;
Τ' άλογά μου χτυπούν τις οπλές τους στο κατώφλι της πρωίας:
Ποιά απ' τις ομορφότερες τρεις
θα ιππεύσει σήμερα μαζί μου;
Απέναντι απ'του Φθινοπώρου τα χρυσά βασίλεια των σιτηρών;

ΟΙ ΧΑΡΙΤΕΣ όλες μαζί
Εγώ θα ιππεύσω, Εγώ-Εγώ-Εγώ
Ω νεαρέ Απόλλωνα άφησέ με να πετάξω μαζί σου,
Εγώ θα πετάξω, Εγώ- Εγώ-Εγώ,
Οι πολλοί, πολλά θαύματα βλέπουν-
Εγώ-Εγώ-Εγώ-Εγώ
Και η λύρα δε θα έχει ούτε μια χορδή χαλαρωμένη
Εγώ-Εγώ-Εγώ-Εγώ
Όλη μέρα θα τραγουδώ.

μτφ Θανάσης Αθανάσιος

Για τον Κόσμο, Έντμουντ Χούσερλ

Ό,τι ανήκει σε αυτόν, "καθ'εαυτό και δι' εαυτό", υπάρχει όπως υπάρχει,
ανεξάρτητα από το αν εγώ ή κάποιος άλλος συμβαίνει να έχει αδιάλειπτα
συνείδηση για αυτόν ή όχι. Από τη στιγμή που ο κόσμος σε αυτή την πλήρη
καθολικότητά του έχει εξαρτηθεί από τη συνειδησιακή υποκειμενικότητα, στο
συνειδησιακό βίο τής οποίας αυτός αναδύεται ακριβώς ως "ο" κόσμος με το εκάστοτε
νόημά του, ο συνολικός τρόπος τού είναι του αποκτά μια διάσταση ακαταληψίας,
ή, μάλλον, επερωτησιμότητας.



Η εξάρτηση από τη συνείδηση (..) δεν αφορά μόνο το γεγονός του κόσμου μας,
αλλά με ειδητική αναγκαιότητα αφορά κάθε κόσμο εν γένει που είναι δυνατό
να νοηθεί.


Το δελφικό ρητό γνώθι σαυτόν απέκτησε μια νέα σημασία (με την υπερβατολογική
αναγωγή). Πρέπει πρώτα να απωλέσει κανείς τον κόσμο μέσω της εποχής
για να μπορέσει να τον ξανακερδίσει μέσα από τον καθολικό αυτο-στοχασμό.

Holderlin- Heidegger

Ein Seichen sind wir deutungslos
Schmerzlos sind wir und haben fast
die Sprache in der Fremde verloren

Ένα σημείο είμαστε, με νόημα κανένα
νεκροί στον πόνο είμαστε
και την γλώσσα απωλέσαμε σχεδόν σε ξένη χώρα



Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Heidegger..

Seit ein Gesprach wir sind
(από τότε που είμαστε διάλογος)

Καληνύχτες- Γιαφ Γιουφ για τις Παραλογοτεχνίες

Άνθρωποι Άνθρωποι

Να καεί η παραλογοτεχνία!

Ο Heidegger για τη γλώσσα

Αλλά η γλώσσα δεν είναι μόνο και ούτε κυρίως μια προφορική και γραπτή έκφραση όσων
πρόκειται να κοινοποιηθούν. Δεν μεταδίδει απλώς με λέξεις και προτάσεις το φανερό
και το επικαλυμμένο ως έτσι νοούμενα. Η γλώσσα φανερώνει ολόπρωτα τα όντα ως όντα.
Όπου δεν υπάρχει γλώσσα, πχ μέσα στο Είναι της πέτρας, του φυτού και του ζώου, εκεί δεν
υπάρχει ούτε ανοιχτότητα των όντων και άρα ούτε ανοιχτότητα των μη-όντων και του κενού. Κατά το μέτρο που η γλώσσα πρωτοονομάζει τα όντα, μια τέτοια ονομασία λέει
και φανερώνει ολόπρωτα τα όντα. Αυτή η ονομασία διορίζει τα όντα ολόπρωτα στο
Είναι τους βάσει τούτου.

(Η προέλευση του έργου τέχνης, μτφ Γ. Τζαβάρα)


Ο άνθρωπος συμπεριφέρεται σαν να είναι αυτός ο πλάστης και ο μάστορας
της γλώσσας, ενώ είναι αυτή η δέσποινα του ανθρώπου.

("Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος", μτφ Ι. Αβραμίδου)


Η γλώσσα είναι μάλλον ο οίκος του Είναι, όπου ο άνθρωπος διαμένει εκ-στατικά,
ανήκοντας στην αλήθεια του Είναι και προστατεύοντάς την.

Η μεταφυσική κλείνεται απέναντι στο απλό, ουσιώδες γεγονός ότι ο άνθρωπος
ουσιώνεται στην ουσία του μόνο εφόσον διεκδικείται/ καλείται από το Είναι.
Μόνο χάρη σε αυτήν τη διεκδίκηση/ σε αυτό το κάλεσμα "έχει" βρει που διαμένει
η ουσία του. Μόνο χάρη σε αυτή τη διαμονή "έχει" τη γλώσσα ως τη στέγη, η οποία
διαφυλάσσει για την ουσία του το εκστατικό στοιχείο. Το ίστασθαι στο ξέφωτο
του Είναι ονομάζω έκ-σταση του ανθρώπου.

Η καταστροφή της γλώσσας που απλώνεται παντού με ταχύ ρυθμό δεν υπονομεύει
μόνο την αισθητική και ηθική υπευθυνότητα σε κάθε χρήση της γλώσσας.
Προέρχεται από μια διακινδύνευση της ουσίας του ανθρώπου.

Στη σκέψη και την ποίηση έχει ανατεθεί το έργο της απελευθέρωσης της γλώσσας
από τη γραμματική προς όφελος μιας αρχεγονότερης διάρθρωσης της ουσίας της.

(Επιστολή για τον Ανθρωπισμό, μτφ Γ. Ξηροπαϊδης)


Τα πράγματα γίνονται και υπάρχουν μόνον μέσα στη λέξη, στη γλώσσα.

Αλλά η ουσία και το Είναι εκφράζονται με τη γλώσσα.

Ο ποιητής μιλάει πάντοτε ξεκινώντας από μια τέτοια ανωτερότητα,
ωσάν τα όντα να εύρισκαν την έκφρασή τους και να ονοματίζωνταν
για πρώτη φορά.

(Εισαγωγή στη Μεταφυσική, μτφ Χ. Μαλεβίτση)


Το υπαρκτικο-οντολογικό θεμέλιο της γλώσσας είναι η ομιλία.

Στο λόγο ιδιάζει η ακρυπτότητα, η α-λήθεια.

Η ομιλία, που ιδιάζει στην ουσιαστική σύσταση του Είναι του εδωνά-Είναι
και συναπαρτίζει τη διανοικτότητά του, έχει τη δυνατότητα να μεταβληθή σε
αερολογία, και σαν τέτοια να μη διατηρή ανοιχτό το μες-στον-κόσμον-Είναι,
για να το προικίσει με μια διαρθρωμένη κατανόηση, παρά να το κλειδώνη
και να επικαλύπτει τα ενδόκοσμα όντα.

Το ακούειν είναι συγκροτητικό στοιχείο του ομιλείν.

Χάρη στην ομιλία το Συνείναι κοινωνάται ρητά, δηλαδή είναι ήδη, αλλά
αν δεν έχη κοινωνηθή είναι ως κάτι που δεν το άδραξες και δεν το ιδιοποιήθηκες.

Η αυθεντική σιωπή είναι μπορετή μόνο μες στη γνώσια ομιλία.
Για να σωπάσει, το εδωνά-Είναι πρέπει να έχει κάτι να πη, πρέπει δηλαδή να
έχει στη διάθεσή του μια αυθεντική και πλούσια διανοικτότητα του εαυτού του.
Τότε η σιωπηλότητα φανερώνει, και βάζει κάτω την "αερολογία". Η σιωπηλότητα
ως τρόπος του ομιλείν αρθρώνει τόσο αρχέγονα όσο είναι καταληπτά στο εδωνά-Είναι,
ώστε από αυτήν πηγάζει το να μπορής να ακούς γνώσια και να έχης διάφανη συναλληλία.

(Είναι και Χρόνος, μτφ Γ. Τζαβάρα)


Η γλώσσα είναι η αρχέγονη ουσία της αλήθειας ως εδωνά.

(Είναι και Χρόνος, Αντίτυπο της Καλύβας, μτφ Γ. Τζαβάρας)

Η ποίηση δεν είναι ποίηση

Το ποίημα δεν φέρει μιαν αλήθεια.
Το ποίημα είναι μια αλήθεια.
Και όταν το ποίημα είναι
(και είναι μόνο τις στιγμές της έκστασης)
τότε είναι η μόνη αλήθεια.
Τα σύνορά της είναι θολή νομιμοποιημένη καθεαυτότητα.

Η ποίηση δεν είναι ιδεαλισμός.
Η ποίηση είναι.

Η ποίηση δεν είναι ρασιοναλισμός.
Η ποίηση είναι.

Η ποίηση δεν είναι ποίηση.
Η ποίηση είναι.

/

Υπό Έκδοση το βιβλίο του Θανάση Αθανάσιου (σε γ' πρόσωπο, φυσικά)
που θα σπάσει ταμεία! Θα τα σπάσει, σας λέω! Θα δώσει μία και..

Κώστας Παπαθανασίου- Λουις Μπουνιουελ

Όταν έκοβε το μάτι

–σπονδή παράτολμη σε ρηξικέλευθους θεούς

θυμόταν

οικογενειακά γεύματα τις Κυριακές

μ’ ένα καιρό θλιμμένου ϕθινοπώρου

Τα νιάτα πέρασαν σαν πυροτέχνημα

Ένα κανόνι να βροντά

στους άδειους δρόμους του Τολέδο

Στα γεράματα καθόταν ακίνητος

σ’ ένα ψηλό κρεβάτι με το σκύλο του

Δίπλα το παλιό γραμμόϕωνο

γυρνούσε τη σκόνη της σιωπής

Λίγο πριν το τέλος

του ’ρθε στο μυαλό ο Βερμεέρ

Ο ίδιος μικρός χώρος στη γωνία

με ένα ψεύτικο ϕως

να πέϕτει στα πρόσωπα

Έξω απ’ το παράθυρο

ο άντρας κι η γυναίκα να κοιτάνε

τα αιώνια νήματα

τα χέρια που έπλεκαν αόρατα



Κι έξαϕνα όλα

να τινάζονται στον αέρα

Λουίς Μπουνιουέλ

Το σύμπαν θα ξαναγεννηθεί;


(Απ΄τη συλλογή Εκμαγεία, κυκλοφορεί 26 Σεπτέμβρη)

On Time- John Milton

Fly, envious Time, till thou run out thy race,
Call on the lazy, leaden- stepping hours,
Whose speed is but the heavy plummet's pace,
And glut thyself with what thy womb devours,
Which is no more than what is false and vain,
And merely mortal dross;
So little is our loss,
So little is thy gain.
For when as each thing bad thou hast entombed,
And last of all thy greedy self consumed,
Then long Eternity shall greet our bliss
With an individual kiss,
And joy shall overtake us as a flood;
When every thing that is sincerely good
And perfectly divine,
With Truth, and Peace, and Love shall ever shine
About the supreme throne
Of Him, t'whose happy-making sight alone
When once our heavenly-guided soul shall climb,
Then, all this earthly grossness quit,
Attired with stars we shall for ever sit
Triumphing over Death, and Chance, and thee, O Time.

(Miscellaneous Poems)

ε-blog-ία, Φαινομενολογία του Μουνιού

ΟΜ. Ο Σίβα είναι όλος Μουνί. Μουνί που Χορεύει (ΡΥΣΜΟΣ). Πέρα. Στο Χρυσό Κλουβί της Αγάπης. ΟΜ


Η λέξη μουνί, φίλες μου, προηγείται οντικο-οντολογικώς απ'τις υπόλοιπες. Η οντολογική θεώρηση, φίλες μου, κατ'ουσίαν είναι ηθική, και πάει λέγοντας. Αυτά τα ξέρει και η Τένια Μακρή, η συνάδελφος.


Κι ο φίλος Υφαντής λέει "το μουνί δεν έχει πάτο".
Το μουνί ως ποιητικό κατασκεύασμα. Μια καθαρολογία.
Θα πω κι άλλα. Δεν με κρατάει τίποτε!


(αυθόρμητα διαμάντια του Αθανάσιου σπαρμένα στη ράχη του Φεισμπουκιού)

Πράζνα Παραμίτα- αποσπάσματα

-Όλα αυτά τα όντα θα πρέπει να τα οδηγήσω στη Νιρβάνα, μέσα στο βασίλειο
της Νιρβάνα η οποία δεν αφήνει πίσω της τίποτε. Αλλά, μολονότι αναρίθμητα
όντα θα έχουν κατ' αυτό τον τρόπο οδηγηθεί στη Νιρβάνα, κανένα ον δεν θα
έχει οδηγηθεί στη Νιρβάνα.

-Δεν αποκαλείται "Φωτισμένο ον" εκείνος στον οποίο λαμβάνει χώρα η αντίληψη
ενός εαυτού ή η ιδέα ενός όντος ή η ιδέα μιας ζώσας ψυχής ή η ιδέα ενός προσώπου.

-Μ'αυτό τον Οφθαλμό της Σοφίας, δεν βλέπει κανένα ντάρμα, ούτε μελετά κανένα,
ούτε γνωρίζει κανένα, ούτε θεωρεί κανένα.

-Αποκαλείται "Σοφία της Τελειότητας" επειδή ούτε παράγεται ούτε σταματιέται.
Επειδή είναι ανύπαρκτη, γι αυτό είναι Τέλεια Σοφία.

-"Μποντισάττβα", αυτό είναι μόνο μια ονομασία. Έχει τον ίδιο βαθμό
πραγματικότητας όπως ο εαυτός. Μιλάει κανείς για τον "εαυτό" αλλά απόλυτα
ο εαυτός είναι κάτι τι το αδημιούργητο.

-Μια ανάπτυξη της Τέλειας Σοφίας είναι εκείνη κατά την οποία ούτε προσεγγίζει
κανείς τα σφάλματα της γέννησης και του θανάτου, ούτε λαχταρά τις αρετές της Νιρβάνα.

-Δεν υπάρχει εκείνο για το οποίο αγωνίζεται κανείς, δεν υπάρχει αγωνιζόμενος,
δεν υπάρχει εκείνο με το οποίο (ή ενάντια στο οποίο) αγωνίζεται κανείς.

-Δεν υπάρχει ούτε κάρμα, ούτε αποτέλεσμα από το κάρμα, ούτε παραγωγή ούτε σταμάτημα,
ούτε βεβήλωση ούτε εξαγνισμός.

-Οι Μποντισάττβας αποκαθαίρουν μέσα από την απόλυτη κενότητα.


-Γιατί η αληθινή μορφή είναι κενότητα και η αληθινή κενότητα είναι μορφή.
Γιατί "Μποντισάττβα", "Τέλεια Σοφία", "μορφή", είναι μόνο λέξεις. Αυτές είναι σαν
μαγικές φαντασιώσεις. Φαντασιώσεις και λέξεις δεν μπορούν να σταθούν σε κανένα
σημείο ούτε σε καμία περιοχή.

-Γιατί φαντασίωση και Νιρβάνα δεν είναι δυο διαφορετικά πράγματα, όπως επίσης
όνειρα και Νιρβάνα.

-Γιατί κανένα Ντάρμα δεν έχει υποδειχτεί, φωτιστεί ή κοινωνηθεί. Έτσι, δεν θα
υπάρει κανείς που να το αντιληφθεί.

-Μια μη-πορεία είναι αυτή η πορεία στην Τέλεια Σοφία.

-Η διττότητα είναι ύπαρξη, η μη-διττότητα είναι μη-ύπαρξη.

-Εκεί που δεν υπάρχει μάτι και μορφές, ούτε αυτί και ήχοι κλπ, μέχρι εκεί που
δεν υπάρχει ούτε νους και ντάρμας, ούτε φώτιση και ο φωτισθείς, αυτό είναι
μη-διττότητα.

-Γιατί η απίστευτη γνώση είναι η Βουδδική γνώση, η γνώση ουδενός ντάρμα
είναι η Βουδδική γνώση.

-Το "Χωρίς Ίχνος" είναι μια άλλη λέξη για το "Βούδδας". Γιατί ένας "Βούδδας"
δεν μπορεί εύκολα να γνωστοποιείται με λέξεις. Γιατί "εαυτός" και "Βούδδας"
είναι συνώνυμα. Ο Βούδδας είναι το ίδιο σαν την άφωνη σιωπή.

-"Φώτιση" είναι ένα συνώνυμο της κενότητας.

-"Ταθαγκάτα" αποκαλείται κάποιος ο οποίος δεν πηγαίνει πουθενά, και ο οποίος
δεν έρχεται από πουθενά. Γι΄αυτό αυτός ονομάζεται "ο Ταθαγκάτα, ο Αρχάτ,
ο Πλήρως Φωτισμένος".


-"Όπως ο Ταθαγκάτα ούτε στάθηκε στο πουθενά, ούτε δεν στάθηκε, ούτε στάθηκε
χωριστά, ούτε δε στάθηκε, έτσι κι εγώ θα σταθώ!"

-Λαμβάνεις αυτή τη Σοφία της Τελειότητας μ' ένα γράμμα, δηλαδή Α.

.

Bard Art Thou Completely

Παρατήρηση

Στον πάγκο του Ηριδανού, στο Ζάππειο, πρέπει να είχαν αφιέρωμα στο Λειβαδά.


Χωρίς το Λειβαδά, υποθέτω, ο Ηριδανός θα χε βάλει λουκέτο.

Rory!

και επειδή το εν λόγω μπλογκ είναι απ' τα πιο ενημερωμένα στην οικουμένη (ΝΑΙ!)
όταν παίρνετε υλικό μην λέτε, τάχα, πως το βρήκατε στο νετ.
Εδώ τα βρίσκετε! ;)

John Keats- Δύο Ποιήματα

"O blush not so! O blush not so!"
I
O blush not so! O blush not so!
Or I shall think you knowing;
And if you smile the blushing while
Then maidenheads are goings

II
There's a blush for won't, and a blush for shan't,
And a blush for having done it:
There's a blush for thought, and a blush for naught,
And a blush for just begun it.

III
O sigh not so! O sigh not so!
For it sounds of Eve's sweet pippin;
By those loosened hips you have tasted the pips
And fought in an amorous nipping.





Stanzas
I
You say you love; but with a voice
Chaster than a nun's, who singeth
The soft Vespers to herself
While the chime-bell ringeth-
O love me truly!

II
You say you love; but with a smile
Cold as sunrise in September
As you were Saint Cupid's nun,
And kept his weeks of Ember.
O love me truly!

III
You say you love- but then your lips
Coral tinted teach no blisses
More than coral in the sea-
They never pout for kisses-
O love me truly!

IV
You say you love; but then your hand
No soft squeeze for squeeze returneth,
It is like a statue's, dead-
While mine for passion burneth-
O love me truly!

V
O breath a word or two of fire!
Smile, as if those words should burn me,
Squeeze as lovers should- O kiss
And in the heart inurn me!
O love me truly!

Σάρκινος Λόγος- Γιάννης Ρίτσος

Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ,
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα,
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.

Λιτανεία του Ύπνου- Κορμπιέρ

(Απόσπασμα)

Επιφάνεια βαθιών! Βάθος κουτών!
Τροφέ του στρατιώτη και στρατιώτη τροφών!
Ειρήνη ειρηνοδικών! Αστυνομία αστυνομιών!
ΥΠΝΕ!- Ωραία της νύχτας που μισανοίγει τον
κάλυκα του άνθους της!
Κάμπια, Πυγολαμπίδα και Νυχτικό του ασκητή!
Πηγάδι της αλήθειας του κυρίου Λα Παλίς!
Ψηλέ ΦΕΓΓΙΤΗ! Αχτίδα σκόνης αψηλάφητης,
που έσβηνες της μέρας τ' αδυσώπητο φανάρι!
ΥΠΝΕ!- Άκουσέ με, θα μιλήσω σιγανά:
Κυμαινόμενο λυκόφως τού να Ζει κανείς ή να μη Ζει..

(Κίτρινοι Έρωτες, μτφ Γ. Καραβασίλης)