Ρήτρα

Ο τζακομέττι σαν χελιδονόσπορος μέσα στην υγρασία
Σαν μικρό πουλάρι απογυμνωμένο από αναμνήσεις
Ξύλα φούρνου

Θα περιφέρουν τον τίμιο λήθαργο
Της μύγας
Και του περιστεριού

Ο απροσπέλαστος ανθός της ανίας

Και το καρφί διαμάντι

(Με το βούρδουλα τ' ανέμου
Στο κεφάλι)

ξαφνιασμένος
αμφιβληστροειδής
-το ελάφι

-ξαπλωμένα αμφότερα
με τα άμφια
της λύσσας
και του σεντεφιού-

Και εννοούμε
να αποπληρώσετε
την εσκεμμένη γαργάρα
του Λαφάργκ

Je- Με κώνειο και με χωρίς

Η λέξη δεν μπορεί να εξυπηρετεί την επικοινωνία,
ούτε την συναλλαγή.
Δεν πιστεύω σε καμιά από τις δυο.
Η λέξη οφείλει να διεκδικεί
τον εθελοντισμό
των σημείων
κατά βούληση.

Individual

We swallow

Her eyes

We swallow

We swallow

Her breast

We swallow

The English snow

Is taller

Than our own

The French tear

is longer

Than our shadow

We swallow

Youw eyes

We swallow

No more words

(In depth the vision)

No more clinics

(In depth the shine)

No more poetry

Instead

Ποίημα για τους φίλους

Δεν προλαβαίνω
να τυπώνω
ποιήματα
Σκέφτομαι να
αρχίσω να τα
γράφω απευθείας
πάνω στους κορμούς
των
δέντρων
και να τα διαβάζετε
από κει

Αντώνης Διαμαντίδης (Νταλκάς)- Μπαρμπαγιαννακάκης

Βρε μη φοβηθείς τον άνθρωπο, Λούλα μου, Μαρικούλα μου
ωρέ όσο θεριό και να΄ναι λέλε ναι κουρμπάν
Ωρέ και να μασά τα σίδερα, Λούλα μου, ωρέ Λούλα μου,
Ωρέ και να τα καταπίνει, λελε ναι Κουρμπάν

Άιντε, άιντε, Μπάρμπα Γιαννακάκη
Που΄ναι, που΄ναι, πουν το Μαρικάκι
Ψαράκια τηγανίζει μεσ΄το μαγεριό,
Εγώ θα σου το πάρω και θα το παντρευτώ
Αχ Γιαννάκη Μπιρ όκα άλτα γκέλ γιαρίμ οκά

Ωρε αυτόν τον βλάμη π΄ αγαπάς, Λούλα μου, κορούλα μου,
ωρε πες του να μεταλάβει ναι λελε κουρμπάν,
ωρέ μια Κεριακή ξημέρωμα, Λούλα μου, μανούλα μου,
ωρε δύο πιστολιές θα λάβει,ναι λελε Κουρμπάν

Άιντε, άιντε, Μπάρμπα Γιαννακάκη
Που΄ναι, που΄ναι, πουν το Μαρικάκι,
Ψαράκια τηγανίζει μεσ΄το μαγεριό
Εγώ θα σου το πάρω και θα το παντρευτώ
άιντε, άιντε όπα της δώσε και τη προίκα της
όπα, γεια σου Μαρικάκι

Άιντε, άιντε, Μπάρμπα Γιαννακάκη
Που΄ναι, που΄ναι, πουν το Μαρικάκι,
Ψαράκια τηγανίζει μεσ΄το μαγεριό
Ας τα κι ας καούνε κι έβγα να σε ιδώ
άιντε, άιντε, όπα της, δώσε και τη προίκα της
[αχ Γιαννάκη όπα της δωσε και την προίκα της]