Ποίηση προ-οντολογικώς/

-Την βασκανίαν αναιρεί ο βασκάνας αν πτύση τρις εις το στόμα τού βασκανθέντος.

-Θεωρείται ακάθαρτος πάσα εργασία προερχόμενη εκ γυναικός εχούσης τα έμμηνά της.
Ειδικώς δε γυνή έχουσα τα έμμηνά της δεν πρέπει να εισέλθη εις μελισσότοπον,
διότι αι μέλισσαι "θα ψοφήσουν".

-Δεν πρέπει να ράπτη τις εν πλω ευρισκόμενος, διότι δήθεν ράβει τον αέρα και επέρχεται
νηνεμία, ήτις είνε κακή διά τους πλέοντας δι' ιστιοφόρου.

-Ο ωτακουστών και μανθάνων ούτω κρυφίως τα μυστικά των άλλων
πιστεύεται ότι θα τιμωρηθή εις τον άλλον κόσμον με λόγχας σιδηράς
τιθεμένας εντός των ώτων του.

-Ο συκοφάντης τιμωρείται εις τον άλλον κόσμον με διαρκή καύσιν
του λάρυγγός του.

-Η επίτοκος απαλλάσσεται ευκόλως του τοκετού, αν ζωσθή διά ζώνης ανθρώπου,
όστις ηλευθεύρωσε βάτραχον από στόματος όφεως.

-Ιδίως δε πιστεύεται ότι, αν η λεχώ μείνη μόνη την νύκτα, υπάρχει κίνδυνος
να έλθωσιν αι Νεράιδες και να κλέψωσι το βρέφος της.

-Αν εν τη εκκλησία συναντηθή προς άλλην ομοίαν γυναίκα, ασπάζεται ταύτην
και προς αποφυγήν αμοιβαίας βασκανίας εκάστη θηλάζει το τέκνο της άλλης.

-Προσέχουσι να μη εγγίση το βρέφος εις την γην μέχρι της βαπτίσεώς του, διότι
η γη συμβολίζει την ταφήν του.

-Αν βρέφος κοιμώμενον γελά, πρέπει να αφυπνισθή, διότι πιστεύεται διά το
ομόηχον ότι τον γέλωτά του προξενεί η κακοποιός Νύμφη Γελλώ, ήτις υπάρχει φόβος
άλλως να το πνίξη.

-Το βρέφος προ της βαπτίσεως καλείται δράκος ή παπάς ή χατζής.

-Προς θεραπείαν λυσσοδήκτου κατασκευάζεται ειδικός τις πλακούς (λυσσόπιττα),
τον οποίον τρώγει ο λυσσόδηκτος μετά μαγικής τινός επωδού.

-Αν αμυγδαλή παραμένη άκαρπος, πιστεύεται ότι το κακόν διορθούται
διά της εξής συμβολικής πράξης: ο ιδιοκτήτης λαμβάνων πέλεκυν απειλεί
τρις ότι θα την κόψη, αν παραμείνη και πάλιν άκαρπος, άλλος δε τις ιστάμενος
όπισθεν του δένδρου αποκρίνεται τρις δήθεν εκ μέρους ταύτης ότι θα καρποφορήση.


(Προλήψεις του Ελληνικού Λαού, Α.Χ., Μπουτουρα)