Για τον Κόσμο, Έντμουντ Χούσερλ

Ό,τι ανήκει σε αυτόν, "καθ'εαυτό και δι' εαυτό", υπάρχει όπως υπάρχει,
ανεξάρτητα από το αν εγώ ή κάποιος άλλος συμβαίνει να έχει αδιάλειπτα
συνείδηση για αυτόν ή όχι. Από τη στιγμή που ο κόσμος σε αυτή την πλήρη
καθολικότητά του έχει εξαρτηθεί από τη συνειδησιακή υποκειμενικότητα, στο
συνειδησιακό βίο τής οποίας αυτός αναδύεται ακριβώς ως "ο" κόσμος με το εκάστοτε
νόημά του, ο συνολικός τρόπος τού είναι του αποκτά μια διάσταση ακαταληψίας,
ή, μάλλον, επερωτησιμότητας.



Η εξάρτηση από τη συνείδηση (..) δεν αφορά μόνο το γεγονός του κόσμου μας,
αλλά με ειδητική αναγκαιότητα αφορά κάθε κόσμο εν γένει που είναι δυνατό
να νοηθεί.


Το δελφικό ρητό γνώθι σαυτόν απέκτησε μια νέα σημασία (με την υπερβατολογική
αναγωγή). Πρέπει πρώτα να απωλέσει κανείς τον κόσμο μέσω της εποχής
για να μπορέσει να τον ξανακερδίσει μέσα από τον καθολικό αυτο-στοχασμό.