Νικόλας Κάλας- Σχόλιο

Το ερώτημα της σφίγγας προς τον Οιδίποδα αναφέρεται
ουσιαστικά στο τι είναι ο άνθρωπος.
Η ερώτηση είναι αυτή: ποιος έκανε τη σφίγγα;
Ο άνθρωπος.
Και ποιος άνθρωποις είναι αυτός;
Ο ποιητής.
Ο ποιητής δίνει το αίνιγμα.
Ζήτω το αίνιγμα.
Το παν είναι αινιγματικό.

Σχόλιο

Ο Picasso έντυσε την τέχνη.
O Duchamp την έγδυσε (ή και το αντίστροφο).
Να η μοντέρνα τέχνη σε δυο κουβέντες!

Σχόλιο.

Ο Ντε Σαντ ήταν διεστραμμένος.
Ο Ρεμπώ, λοιπόν, ήταν τρελός.
Ο Νίτσε άρρωστος, στη ψυχή και στο σώμα.
Ο Στίρνερ ένα εγωιστικό κάθαρμα.
Ο Ντυσάν ένας γελωτοποιός. Κτλ, κτλ..

Κάθε βήμα προς την ελευθερία σβήνεται επιδέξια από τους «ηθικούς φάρους» της ανθρωπότητας. Μόνο τους εργαλείο, καθόλου ευκαταφρόνητο (αν αναλογιστούμε την αποτελεσματικότητά του), η συκοφάντηση.
Πώς αλλιώς να μειώσουμε μια μεγαλειώδη πράξη!..


Είναι εύκολος, και πολύ ακριβής, ο διαχωρισμός της πράξης από τα λόγια.
Με τις πράξεις είσαι, με τα λόγια, και τη συκοφάντηση, προσπαθείς να είσαι.
Η ποίηση δεν ανήκει στα λόγια. Δεν είναι λόγια η ποίηση, δεν είναι λέξεις,
είναι κάτι παραπάνω από λέξεις.
Η σπουδαία ποίηση είναι πράξη. Πάντοτε.

Κινέζοι ποιητές

Σεν Χσουν- Τραγούδι του πιοτού
Μην τις χτυπάς τις αγριόχηνες που' ρθαν από το
νότο,
ας τες προς το βορρά να πάνε.
Κι αν τις χτυπάς, χτύπας τες δύο δύο,
να μην βρεθούνε χωρισμένες.



Τσ' ιου Τσινγκ- Μπρος στο κρασί
Χίλιες ουγγιές χρυσάφι θα' δινα για ένα καλό σπαθί
και θ' άλλαζα τη ζιμπελίνα μου ευχαρίστως με κρασί.
Μα πιο πολύ εκτιμάω το φλογερό μου αίμα,
που σαν χυθεί θα' χει τη δύναμη των γαλανών κυμάτων.




Πενγκ Τσι Τσ'ινγκ- Παραμονή Πρωτοχρονιάς
Κάθε πρωί όλα τριγύρο τα κοκόρια παραβγαίνουν
στο τραγούδι.
Μα σήμερα, ως το ξημέρωμα, παντού σιωπή.
Γιατί έβαψε το αίμα τους χίλια μαχαίρια,
σαν πίνανε μιλώντας για τον ερχομό της Άνοιξης.



Τσ' εν Σαν-Μιν- Χορτάρι
Μπορεί το χόρτο να μαραίνεται, μα οι ρίζες δεν
πεθαίνουν,
κι όταν η Άνοιξη έρχεται, παίρνει όλη πάλι τη ζωή
του.
Μονάχα η θλίψη, όσο μένουνε οι ρίζες της,
και δίχως να' ρθει η Άνοιξη, μονάχη της ξαναγεννιέται.


Χαν Γιου- Χιονισμένη άνοιξη
Η νέα χρονιά δεν έχει ακόμη ευωδιαστά λουλούδια,
όμως το δεύτερο φεγγάρι βλέπει ξαφνικά ν' απλώνουνε
τα χόρτα.
Το άσπρο χιόνι, πειραγμένο που τα χρώματα της Άνοιξης ήρθαν αργά,
επίτηδες τινάζεται μέσα στα δέντρα της αυλής, να
φτιάσει πέταλα πετούμενα.






μτφ Σ. Σκαρτσής

John Cage- Six Melodies

γρρρ...

http://gr-afi.blogspot.com/

Επισκεφθείτε το!!

Facebook συνομιλία

Thanasis Athanasios
λοιπόν, ας αρχίσουμε στιχάκια
και θα βγάλουμε λαβράκια
πού στε όλοι μωρέ παίδες
με τους λευκούς λεκέδες

Thanasis Athanasios
Κύλησαν και οι Γκραικύλοι
να ξαφρίσουνε μια κήλη
Κιλίλι κιλιμάντζαρο
Σφαλιάρισαν τον Λάζαρο

Thanasis Athanasios
ο πρώτος μήνας του χειμώνα
με βρήκε απάνω σε κολώνα
να φορώ στιλπνή κολόνια
μανταρίνια και λεμόνια


Eleni Georgiou Κυρία Χ
έλα πατέρα είμαι εδώ, εδώ να σύρω το χορό...
Πάμε μαζί στη μαλακία, έχω τα πιο καλά αρχεία...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Καυλώνουν και οι μικροί τερμίτες που έχουν πέη σαν κομήτες...

Thanasis Athanasios καυλώνουν και οι βλαχοπούλες
με τις σκληρές γουρουνοπούλες

Eleni Georgiou Κυρία Χ Τώρα που είπες και το τσίου
λέξη βαριά εκτός αστείου
θυμήθηκα ένα πουλί που το αγάπησα πολύ

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Καυλώνουν και οι υδραυλικοί που έχουν κάβουρα καυλί...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Λέω να κάνω κανελόνια
να ξεχυθώ μετά στ αλώνια
σαν αλανιάρα να αλωνίζω
εγώ που ξέρω να καπνίζω


Ροδάνθη Χρηστάκη :-))!! ποιηση και σεξουαλικη αγωγη μαζι !!
♥ ♥

♥

Thanasis Athanasios καυλώνουν οι γιατροί
μόνοι μέσα στο μαντρί


Thanasis Athanasios καυλώνουνε οι γραίες
για νόστιμες παρέες

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Καυλώνουν και οι νεκροθαύτες και όλες οι χήρες οι ανάφτρες


Thanasis Athanasios καυλώνουν οι παππούδες
για φίνες αλεπούδες

Thanasis Athanasios καυλώνουν τα σκυλιά
όταν τα χεις αγκαλιά

Thanasis Athanasios καυλώνουνε οι πέτρες
και στις δύο τους έδρες

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Καυλώνουν και οι ψαράδες στις τράτες τις αράδες...


Thanasis Athanasios
καυλώνει και ο δέδες
σ ωραίους καναπέδες

Ροδάνθη Χρηστάκη
ολοι καυλωνουν
μην το κανουμε θεμα !
ποιοι γμν ;

Thanasis Athanasios
καυλώνουν τα βουνά
σαν ψήνω τραχανά

Thanasis Athanasios
καυλώνουνε οι κάμποι
και η πούτσα μου θα λάμπει

Thanasis Athanasios
καυλώνουν τα μπετά
και το μουνί πετά!

Thanasis Athanasios
καυλώνει ο σαρωνικός
που δεν ειν κανονικός

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Καυλώνουν κι οι καθηγητές
με τους ωραίους μαθητές

Thanasis Athanasios καυλώνουν στα σχολεία
ευχάριστη ασχολία

Thanasis Athanasios καυλώνουν οι δασκάλες
και προχωρούν στις σκάλες
με τις φούστες σηκωμένες
και τις πούτσες ανδρειωμένες

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Καυλώνουν και τα βόδια στα ανοιχτά τα πόδια

Thanasis Athanasios καυλώνω με τα ποιήματα
του σιναφιού τα κύματα
καυλώνω με τα όρη
σαν μια ωραία κόρη

Thanasis Athanasios καυλώνω με τις κοπελιές
που χουν στα στήθια τους ελιές
καυλώνω και με άλλες
που χουνε πιο μεγάλες

Thanasis Athanasios
με πιάνει οίστρος, θα στο πω
γιατί γαμώ γαμώ γαμώ

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Πατέρα συγκρατήσου
θα βρέξεις το βρακί σου

Thanasis Athanasios καυλώνω τ απομεσήμερο
με το μουνί τ' ανήμερο

Thanasis Athanasios
καυλώνω και το βράδυ
όταν η πούτσα μου όλο άδει

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Και απαντώ στην αδελφή ότι εδώ ουδείς γαμεί...

Thanasis Athanasios
καυλώνω και το δειλινό
που φορώ όμορφο λινό

Thanasis Athanasios
καυλώνω στα χωράφια
στης ηλίθιας τα ράφια

Thanasis Athanasios
καυλώνω σαν το παγωτό
σαν τον κλειστό οδοντωτό

Thanasis Athanasios
καυλώνω με σουλάτσα
στη πατρινή τη πιάτσα

Thanasis Athanasios
καυλώνω με τα ήθη
και ας βουτώ στη λήθη

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Εγώ είμαι η ηλίθια,
εγώ έχω τα ράφια,
θα αφήσω τον Luigi μου
να τρέξω στα χωράφια

Thanasis Athanasios
καυλώνω απά στη σκάλα
που μοιάζει με κρεμάλα

Thanasis Athanasios
καυλώνω με το σκαρί μου
και λερώνω το βρακί μου

Thanasis Athanasios
καυλώνω όλη μέρα
και κάνουν όλοι πέρα

Thanasis Athanasios
καυλώνω όταν γράφω
ή όταν ποτίζω μπάφο

Thanasis Athanasios
καυλώνω στη ραπτομηχανή
που είναι τόσο ικανή
να τρομάξει το μουνί

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Πατέρα είσαι σάτυρος
πατέρα είσαι γόης
ο κόσμος ο ανάπηρος
σε δείχνει με το δάχτυλο
και λέει : τέντυ μπόης...

Thanasis Athanasios
αψηφώ αψίκορους κηφήνες
για μένα είναι ωραίοι όλοι οι μήνες

Ροδάνθη Χρηστάκη :-)) !!! ναι !!!!

Thanasis Athanasios
απ' τα κρεβάτια σαν πηδούν
ωραίες δεσποινίδες
μέχρι να φθάσουν να ρουφούν
μες σε μικρές καμπίνες

Thanasis Athanasios
καυλώνω όταν λείπω
ακόμη μες στον κήπο
και ο επίκουρος μου λέει:
"βράσαν κι όλας δύο πέη"

Thanasis Athanasios
οι δεσποινίδες της αβινιόν
έμαθα πως είν πολύ μινιόν
σαν φορούνε το κραγιόν
μοιάζουν με σκυφτό παπγιόν

Ροδάνθη Χρηστάκη
ουδεις ;

Thanasis Athanasios
ουδείς ροδάνθη μου
μπορεί να μας τρομάξει
και ας τολμήσει να αρπάξει
τα ακριβά τα άνθη μου

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Απ' το πολύ το πήδημα
έπαθα ένα οίδημα
και ξαφνικά πεινάω
Πάω να βρω ξηρά τροφή,
του στρατιώτη τη στολή
και εδώ ξαναγυρνάω

Ροδάνθη Χρηστάκη
!!!!!του Πικασο οι δεσποινιδες Μαμ♥ ;


Thanasis Athanasios
έχω μια μικρή βαρκούλα
που είν ωραία και μικρούλα
όταν βόλτα δε πηγαίνω
και στα μπούτια σου εμμένω
πάνε κι έρχονται τα ψάρια...
και χορεύουν καλαμάρια
πάνω στη χρυσή την άμμο
που πηδιόμαστε απάνω

Thanasis Athanasios
του πικάσσο, τέκνο μου,
ήτανε πουτάνες
γυρίζαν στις αλάνες
και φωνάζαν "ρένο μου"

Ροδάνθη Χρηστάκη α!!!!!♥
τα κανελονια της Ω!Μαμ♥ ς ειναι ετοιμα
Μαμ♥
σε περιμενει η αλανιαρα
στου μπαλκονιου την λαβα

Stella Evlabia Oursoula Melissaropoulou
Στη Λυγιά εγώ αδρανώ
και με μπίρες ξενυχτώ
ειν' η πληξη μου μεγαλη
που δε με φτανει το μπουκαλι...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Οι κοπελιές της Αβινιόν μου μοιάζουνε στη θλίψη
από τα πέη τα σκληρά με τα μεγάλα ύψη...
Φάε τα κανελόνια μου κι άσε τα παντελόνια μου


Ροδάνθη Χρηστάκη :-)))!!!!


Stella Evlabia Oursoula Melissaropoulou
Θε να παω στο βυθο να κυνηγω τσιπουρες
με εχει φαει το κρασι και τα λογια που πες...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Να κάνεις μία σελίδα που θα λέγεται πορνολόγιο, για να γράφουμε όλοι...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Εσύ μικρή μου μέλισσα δάγκωσε την τσιπούρα
και μην πειράζεις της μαμάς τα της Αβάνας πούρα


Stella Evlabia Oursoula Melissaropoulou
Μήπως να πάω στο βουνό να κυνηγώ κατσίκες?
έχω ξεχάσει στη ζωή να επιζητώ τις νίκες...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Θέλω να γράφω αρχιδιές να γράφω μαλακίες
να σπάω τις νόρμες τις καλές και τις ιεραρχίες...


Ροδάνθη Χρηστάκη ,....ναι ρε Μαμ♥
αν πεσει σε κανενος τρελου το βλεμμα
βλεπω να σε κανουν θεμα ..
εχει δικιο η Ω!Μαμ♥ ...
να φτιαξουμε και σελιδες μονο της οικογενειας



Stella Evlabia Oursoula Melissaropoulou
Αφού το λες γλυκιά μαμά ορμάω στην τσιπούρα
και από τη μπίρα την πολλή μου φεύγουνε τα ούρα!


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Η τρέλα δεν πάει στα βουνά, δεν πάει στα λαγκάδια.
Μαζί μας γράφει ποιήματα το Σάββατο τα βράδια...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Συγκράτησε τα ούρα σου και κούνα την ουρά σου
δώσε μου και τα πούρα σου να πάρω τη σειρά σου...


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Η Ελένη έχει πάντα δίκιο στη θλίψη και στην πλάκα
και λάθος αν είν΄η σκέψη μου ε, πείτε με μαλάκα...


Ροδάνθη Χρηστάκη :-))!!!!


Stella Evlabia Oursoula Melissaropoulou
Τα ούρα ξεχειλίζουνε το Σάββατο το βράδυ
δεν είναι απ' τη μπίρα την άφθονη,μα απ'το πυκνό σκοτάδι


Eleni Georgiou Κυρία Χ
Λέω να φύγω απ' εδώ να πάω παραπέρα
να πάρουν τα μυαλάκια μου θαλασσινό αέρα.
Άσε τις μπίρες σου μικρή χιλιάδες μπίρες πήρες
και οι ώρες επεράσανε σαν τους οδοστρωτήρες...
Ανθάκι σε γλυκοφιλώ, κι εσένα βρε πατέρα.
Τούτη η νύχτα φίλοι μου θα ναι μεγάλη μέρα!


Thanasis Athanasios
θα ναι μεγάλη μέρα ετούτη εδώ η νύχτα
αν έχεις τύχη διάβαινε τα ζάρια τούτα ρίχτα!

Eleni Georgiou Κυρία Χ
Να την εβάλεις ολάκερη, τι αν είναι κομμένη θα μοιάζει πούτσα φίλε μου μικρή και ζαρωμένη...

Edgar Varèse

Σοδειά, τεύχος 3

Νέα Σοδειά, τεύχος 3.


ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΔΕΙΑ ΕΓΡΑΨΑΝ:

Ξένια Παπαδημητρίου,
ΌθωναςΛαμπρόπουλος,
George Baphomet,
Σοφία Φραγκοπούλου,
Στέλλα Λιάτου,
Μαρία Ροδοπούλου,
Ηλίας Γ.Προβόπουλος,
Πάνος Σταθόγιαννης,
Γιάννης Τόλιας,
Κωνσταντίνος Ιωαννίδης,
Χρήστος Στασινόπουλος,
Σωτήρης Μπότας,
Βασίλης Πολύζος,
Νίκος Σφαμένος,
Ελένη Γούναρη,
Θανάσης Αθανάσιος,
Βάγγη Χατζησταμάτη,
Απόστολος Θηβαίος,
Σοφία Στρέζου,
Σπύρος Σιμεγιάτος,
Φανή Παπαγεωργίου,
Άγγελος Τζιβελέκης,
Τάκης Τσαντήλας,
Ελένη Κονδύλη,
Χαριτίνη Ξύδη,
Ζιζάνιο.

* η Σοδειά σε 40 Βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα, Αναζητήστε την...



τα ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ παρακάτω:

Βιβλιοπωλεία

ΑΘΗΝΑ
Επίκαιρα
Αγ. Ιωάννου 41, Αγ. Παρασκευή.
IΑΝΟS
Σταδίου 24, Αθήνα.
Κλεψύδρα
Πασσώβ & Ταϋγέτου, Γκράβα.
Λεμόνι
Ηρακλειδών 22, Θησείο.
Λέξικον
Θεσσαλίας 77, Πετρούπολη.
Πολιτεία
Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας
Πρωτοπορία
Γραβιάς 3-5, Πλ. Κάνιγγος.
Βιβλιοχαρτοπωλείον
Αγ. Δημητρίου 49, Αγ. Δημήτριος.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Βιβλιοβάρδια
Ναυαρίνο
ΙΑΝΟS
Αριστοτέλους 7
ΙΑΝΟS
25ης Μαρτίου 45
Μπαρμπουνάκης
Αριστοτέλους 4
Σαιξπηρικόν
Εθν. Αμύνης 14

ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Τσαμαντάκης
Καραολή & Δημητρίου 43.

ΑΡΓΟΣ
Αναγέννηση
Ινάχου 127-129

ΒΟΛΟΣ
Subway (bookstore)

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ
Happy House (Κέντρο Τύπου)
Ληξούρι.
Σταματελάτου Χρ.
Λιθόστρωτο 1, Αργοστόλι.

ΚΡΗΤΗ
Σχήμα
Α. Παπανδρέου 38, Χανιά
Φωτόδεντρο
Κοραή 21, Ηράκλειο
Κλαψινάκης
Πανεπιστημιούπολη Ρεθύμνου
Πολυχώρος “Περίπου”
28ης Οκτωβρίου 25, Αγ.Νικόλαος

ΛΑΜΙΑ
Οιωνός
Κολοκοτρώνη 11.
Κεντρί
Θεμιστοκλέους 10.

ΛΑΡΙΣΑ
9 Ρίχτερ
Άνθιμου Γαζή 37α .
Παιδεία
Κανάρη 11.
Παιδεία
Μ. Αλεξάνδρου 6.

ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Παπασωτηρίου
(Υποκατάστημα Μυτιλήνης) Ερμού 211.
Χατζηδανιήλ
Ερμού 19.
Ειρμός
Καβέτσου 24.

ΠΑΡΟΣ
Αναγέννηση
Πλ. Εκατονταπυλιανής, Παροικία.

ΠΑΤΡΑ
Πρωτοπορία
Γεροκωστοπούλου 31-33
Πολύεδρο
Κανακάρη 147
Παπασωτηρίου
Πατρέως 30

ΣΕΡΡΕΣ
Φωτίου
Μεραρχίας 41
Σχολαρχείον
Παναγή Τσαλδάρη 20

ΣΠΕΤΣΕΣ
Κέντρο Τύπου
Ντάπια

ΤΡΙΚΑΛΑ
Λαμπρίδης
Ερμού 19



Σχολές

Τρίκαλα
Ιλιάς (φιλολογικό φροντιστήριο)
Απόλλωνος 12


Καφέ

Αθήνα
Χάρτες
Ζωοδόχου πηγής & Βαλτετσίου, Εξάρχεια.

Πειραιάς
un Mundo
Υψηλάντου 176, Πασαλιμάνι.

Σχόλιο του Μίχου..

Δεν χρειάζεται και καμία σοφία για να ρίξεις το φακουδάκι σου πάνω στα γεγονότα του βραβείου του περιοδικού "Διαβάζω". Λίγη σοβαρότητα χρειάζεται να αναλαμβάνεις με τη συμπεριφορά σου αυτό που σου λέει η σκέψη σου. Είναι αστείο να ακούς όλο και πιο συχνά, να βλέπεις όλο και πιο συχνά γραμμένο, το γεγονός που παραδέχονται οι περισσότεροι: ότι η λογοτεχνία μας βρίσκεται σε βαθύτατη παρακμή, και πολλοί θεωρούν ότι σχεδόν από τους τρέχοντες της φήμης κανείς δεν θα επιβιώσει. Πόσα λοιπόν να δικαιολογήσει η ανθρώπινη ματαιοδοξία, όταν με αυτό το δεδομένο των ιδιωτικών προσεγγίσεων, τρέχουν σαν τα πεινασμένα σκυλιά γύρω από τα βραβεία; Από την εποχή, σε ηθικό επίπεδο, θα μετρήσουν μονάχα όσοι, εν σιωπή, και σε λίγο ευθαρσώς, θα διαχωρίζουν τη θέση τους από όλους αυτούς τους μηχανισμούς, που θα εκτιμώνται ως έκφραση του κράτους της χρεωκοπίας σε πολιτιστικό επίπεδο. Υπάρχει κανείς που θεωρεί ότι γενικά ο κόσμος αγνοεί την ύπαρξη καρτέλ στα εκδοτικά; Υπάρχει κανείς που θεωρεί οτί ο κόσμος δεν ξέρει ότι οι απασχολούντες την επιφάνεια της λογοτεχνίας είναι πρόσωπα ηθικώς νάνοι, που άγονται και φέρονται από τα φυσίματα της δημοσιότητας, που ξεροσταλιάζουν στους διαδρόμους των υπουργείων σαν ζητιάνοι, για ένα τζάμπα ταξίδι ή μιαν επιχορήγηση; Συμφωνώ ότι το καινούριο είναι ότι κάποιος μπορεί να τους τα λέει απλά, και να παθαίνουν την πλάκα τους, αυτοί που τόσο κόπο έκαναν να ελέγξουν κάθε σημείο δημοσιότητας που θα εξέφραζε μια πιο αληθινή άποψη για τα πεπραγμένα τους. Τόσος κόπος, τόσο χειροφίλημα χεριών που θα ήθελαν να κόψουν, τόσοι ασπασμοί σε κατουρημένες ποδιές, και να μην μπορούν να το εμποδίσουν... Κάντε λίγο υπομονή: Σε λίγο το υφαντό θα σπάει παντού, και μέσα από της αλληλοκαταγγελίες θα αποδεικνύεται, αυτό που έλεγε ο Μπουκοβσκι, πως πολλοί λογοτέχνες μαζί είναι σαν μύγες πάνω από το ίδιο σκατό, όπου σκατό βλέπε το βραβείο, εν προκειμένω του "Διαβάζω". Ευχαριστώ πάντως για το ενδιαφέρον.

http://www.giorgosmixos.blogspot.com/

Θραύσματα Υαλοκαμβά..

Θραύσματα του Υαλοκαμβά

στου Τεφλόν τον ιστότοπο:

http://teflon.wordpress.com/

Γιάννης Υφαντής- Σαν το ψάρι στη στεριά

σαν το ψάρι στη στεριά
η ψωλή μου σπαρταρά
μες στο παντελόνι

αχ κολύμπι λαχταρά
κι όλο σε σιμώνει

στου μουνιού την άβυσσο
να'βρει τον παράδεισο.

Η ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΑ

(Επειδή η σκηνοθεσία είναι από μόνη της υψηλή μορφή τέχνης,
σε τούτο το έργο θα απουσιάζει εντελώς ή θα εμφανίζεται ενίοτε)


-Δυο μικρά βυζιά εξορισμένα στο νησί του Πάσχα
Κλεισμένα σε μια γυάλινη τρίχα
Χαϊδεύουν τον ουρανίσκο τους-





ΣΚΗΝΗ 1η:Ψ: Επιτέλους (αναφωνεί) Επιτέλους λυτρώθηκα κι εγώ
Χορός: (χορεύοντας) Επιτέλους οι τουλίπες διαιώνισαν την Φι-
λική Εταιρία μέσα στα σπάργανα του ελέους. Βοήθα κι εσύ άγνω-
στε θεέ!!
Χορός: (σε πλήρη ακινησία) Επιτέλους οι τουλίπες διαιώνισαν
την Φιλική Εταιρία μέσα στα σπάργανα του ελέους. Βοήθα,
Βοήθα.
Ψ: αναρωτιέμαι..(κάτι σιγοψιθυρίζει και συνεχίζει) αναρωτιέμαι
,λέω, τι είναι αυτό που κρέμεται ανάμεσα στα πόδια μας. Αν είναι
ευήλιος προστάτης του Κυρίλοφ ή μια αιθέρια μυλόπετρα στα
μαλλιά ενός ζαρκαδιού!
Χ: (μπαίνει σχεδόν απρόσκλητος, σχεδόν καραφλός, σχεδόν πα-
χουλός) Καλησπέρα στην παρέα (βγάζει το καπέλο και το σα-
κάκι, τα πετάει στο πάτωμα) ήρθα! Τι καλό ετοιμάζουμε σήμερα;
Περιμένω την 2η ή την 3η συνέντευξη κύριε (με εντελώς απότομο
τρόπο φτύνει πάνω στα πεταμένα του ενδύματα).
Ψ: τραγουδώντας κάτι θα μπορούσα να λιποθυμήσω, θα μπο-
ρούσα ακόμα να ανακατέψω τις γαλαζοπράσινες μπούκλες της
Παναγίας με τα κάτουρα των λειψάνων μας.
Χ: (κοιτώντας καχύποπτα πότε δεξιά και πότε αριστερά) σε θαυ-
μάζω, ναι, σε θαυμάζω μίστερ.. Μίστερ.
Ψ: Κύριος Ψ!
Χ: Ναι βέβαια, ο κύριος Ψ. Που γεννήθηκε στο Παρίσι κάτω
από ένα ολόιδιο βρέφος στο ύψος του Τιρνάβου. Ναι βέβαια.
Σπουδάσατε βέβαια γεωλογία, σε μια χρονική περίοδο φοβερά
αταίριαστη.
Ψ: Ε λοιπόν αν δεν μου μιλούσατε σήμερα εδώ, δε θα σας πί-
στευα.
Χ: κύριε.κύριε.(ξύνοντας το στρεβλό του πηγούνι)
Ψ: (θυμωμένα) Κύριος Ψ!!
Χ: Ναι βεβαίως, βεβαίως εγώ ποτέ δεν απέκτησα την άδεια ερ-
γασίας που τόσο επιθυμούσα. Φυσικά το λάθος ή η παράλειψη
αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να αποδοθεί στην πρώην σύζυγό
μου. Δε με άφηνε από τα μάτια της. Φανταστείτε τώρα ένα υγρό
βράδυ χωρίς παράθυρα, δίχως σκιές. Εγώ κι εκείνη ρεμβάζαμε
τους ήχους των αρθρώσεών μας. Ξαφνικά ακούμε τον φόβο μας.
Εγώ τον άκουσα περισσότερο (με μια 12άδα σε κάθε αυτί, στην
γνωστή κλίμακα Χ) μιας και είμαι περισσότερος θαρραλέος όταν
φοράω τις πιτζάμες μου, κι εκείνη την νύχτα, δόξα τω θεό, φο-
ρούσα 2 πιτζάμες, την μία πάνω στην άλλη.




ΣΚΗΝΗ 2η:Γκαλουέτ: μου λείπει, μου λείπει πολύ ο αγαπημένος μου. Κάνε
θεέ να εμφανιστεί και σου υπόσχομαι να σου χαρίσω τη μόνη
μου ιδιοκτησία, τον οργασμό μου.
Θεός: Ε λοιπόν μια τέτοια συμφωνία με συμφέρει. Πρώτα ο ορ-
γασμός καλή μου..
Γκαλουέτ: μα, δε με εμπιστεύεστε; Θα μπορούσα να σας εξαπα-
τήσω εγώ ποτέ; Θα μπορούσα να εξαπατήσω τον θεό;
Θεός: (φανερά καυλωμένος) όχι καλή μου, ποτέ δε θα μπορού-
σες εσύ να με εξαπατήσεις ακόμα κι αν είχες 7 πόντους χώμα σε
κάθε κνήμη. Εγώ όμως θα μπορούσα να ξεχαστώ ή να αποκοι-
μηθώ.. Μην κωλυσιεργείς, βγάλε τα ρούχα σου και δος μου τον
πολυπόθητο οργασμό σου. Και μην ξεχάσεις (φωνάζοντας) να
φωνάξεις τον αριθμό 44 από την εσωτερική χροιά του.
Γκαλουέτ: (χαϊδεύοντας την ψωλή του θεού με το ένα χέρι και το
μουνί της με το άλλο) αχ, ναι..αχ.εγώ είμαι η μάνα σου άγνωστε
θεέ, αχ.θεέ μου. τι καύλα είναι αυτή!! Αχ. χύνω..αχ..ναι..(φωνάζο-
ντας) ΝΑΙ ΝΑΙ 44 44 44 44 44 44 44 ΝΑΙ ΝΑΙ!!!!!! (χύνει ο
θεός και συγχρόνως χύνει και η Γκαλουέτ).
Θεός: Ομολογώ πως..ήταν πολύ επιτυχημένος οργασμός, σαν να
άκουγα 19 πολυβόλα σε μυστική παρτούζα λεπρών κουλουριών.
Μπράβο! (κουνώντας επιδεικτικά το χέρι του) γκαρσόν! Γκαρ-
σόν!
(εμφανίζεται μια ξανθιά καμηλοπάρδαλη με κόκκινο φουστάνι)
Καμηλοπάρδαλη: Παρακαλώ; (ανατινάσσεται αυτομάτως χωρίς
φανερή αιτία).
Θεός: γαμώ το! Στο διάβολο κι εσύ. Γκαλουέτ, Γκαλουέτ που
είσαι; (σέρνοντας το βλέμμα του). Που στο διάολο χάθηκες πάλι
Γκαλουέτ!!
Γκαλουέτ: στράβωνα το λιοπύρι στις μασχάλες μου και σαν απο-
λυμένος φαντάρος έκανα σχέδια αλλοπρόσαλλα για την μέρα
που, εγώ κι εσείς ή εγώ κι ο αγαπημένος μου θα παντρευτούμε.
Ξέρετε (ντροπαλά) οι γονείς μου μού λένε να πάρω εσάς γιατί,
όπως και να το κάνουμε, έχετε εξασφαλισμένη δουλειά και περι-
ουσία.
Θεός: Ναι, δόξα τω θεό!!
Γκαλουέτ: και τι ωραία που χύνετε στα ξέπλεκα μαλλιά μου
Θεός: Σε ευχαριστώ καλή μου.
(ακούγεται ένας ήχος σουρεαλιστικός, από εκείνους που μόλις
τους ακούς θες να πιάσεις μια πένα και μια λευκή σελίδα και να
κάθεσαι για ώρες να τις κοιτάς, μπαίνει τρέχοντας ένας άντρας
χωρίς χέρια κουβαλώντας με τα δόντια το σχοινί ενός καροτσιού
με κανόνια)
Άντρας: φθάρηκε η στολή μου, Γκαλουέτ, το αίμα πλημμύρισε
τις τριχωτές μου ρώγες.
Γκαλουέτ: μέτρα μέχρι να έρθω κι αν δεν έρθω μην μετράς Αλλά
μέτρα κι αν δεν έρθω, ίσως τελικά να έρθω αν μετράς.


ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ:
Φερέφωνο: Απελπίστηκα
(και με μια ανεπαίσθητη κίνηση των χεριών του σταμάτησε το
βουητό της αλογόμυγας, με μια κίνηση ξεκούρδισε τους αδένες
των φιλοτελιστών), ας είναι..
Φερέφωνο Β': Απελπίστηκα, μήτε εγώ γνωρίζω.
Φερέφωνο Γ': Η κάθετη γωνία που σχηματίζει ο μηρός μας θα
μπορούσε να γίνει αντιληπτή ως σκάφανδρο ή ως γλυπτό ανα-
πτερωμένο.
(μπαίνει ένα ξανθό αγόρι με δυο ομπρέλες σε κάθε χέρι)
Αγόρι: γεια σας κυρίες μου, περνώ από εδώ τακτικά, να..δη-
λαδή..κάθε πρωί, Ήθελα να πω πως.. ξέρετε, εσείς. ε λοιπόν δεν
θα (εξαφανίζεται η μια ομπρέλα) Όχι πως.(εξαφανίζονται άλλες
δύο). Εντάξει (εξαφανίστηκε το αγόρι και έμεινε η τελευταία
ομπρέλα στη μέση της σκηνής).




ΣΚΗΝΗ 3η:
( 4 γυναίκες γυμνές παρατεταγμένες στην ίδια ευθεία. Η κάθε μία
κρατά στο δεξί της χέρι ένα αυγό τυλιγμένο με έντερα.
Οι γυναίκες χορεύουν για αρκετή ώρα ώσπου ζαλίζονται, λιπο-
θυμούν, με αποτέλεσμα να βρεθούν οι 3 ξαπλωμένες ανάσκελα με
τα δεξιά τους χέρια όμως ακόμα σηκωμένα. Τα αυγά έχουν επι-
ζήσει. Η 4η γυναίκα με τα σγουρά μαλλιά και τις πελώριες πορ-
τοκαλιές στις ωμοπλάτες είναι η μόνη που πέφτει μπρούμυτα στη
σκηνή, κάθετα στις άλλες 3 παρατεταγμένες και λιπόθυμες γυ-
ναίκες).
Μηχάνημα Εργοστασίου: Ωχ! (αγανακτισμένο) τι μού ΄μελλε να
πάθω! Ακόμα περιμένω τις 178 πορσελάνινες κιθάρες δωματίου.
Η Κίνα διαστέλλεται ενώ εμείς μιλάμε για πράγματα ασήμαντα,
για θέματα μικρά. Τα μυρμήγκια απαλλοτριώνουν τα κεφάλια
τους και εθνικοποιούν τα κεκτημένα κεχριμπαρένια αυτιά τους.
Εμείς φίλε μου (χαμηλώνοντας σημαντικά την ένταση της φωνής
του), εμείς είμαστε αυτοί οι δύο
(ένα πιάνο με ουρά φαίνεται να πέφτει στο κεφάλι του μηχανήμα-
τος με αποτέλεσμα να σπάσουν οι αρτηριακές του λεωφόροι
και να ανακαλυφθούν οι Μυκήνες του Καζακστάν).
Γουρούνι με στρατιωτικό καπέλο: Ο μέγας Αλέξανδρος ήταν μια
σβούρα με δεκαεφτά στρατιωτικές κιλότες!
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες
Κιλότες




ΣΚΗΝΗ 4η:
(7Μαινάδες κάθονται σε 6 σιδερένιους καμβάδες και τεμαχίζουν
διακριτικά την ταπετσαρία. Στους τοίχους διακρίνονται χίλιες
σκαλιστές μύτες Ρώσων κιθαρωδών. Άρωμα σκεπτικισμού. Κλει-
δωνιές ψαριών.
Επίκειται η καθαίρεση των μαγνητικών ραγάδων).
Ψ: Αφού δεν καταφέραμε να καταπιαστούμε με την αφαίμαξη
του κιμά...(ψελλίζει 7 συνδυασμούς αστροφυσικών εφίππων)
Ω: Η μπουρζουαζία γονατίζει. Με το να μάτι διυλισμένο και τ
άλλο εγκλωβισμένο στην θηριωδία της τέχνης πώς εμείς θα απαλ-
λαχτούμε από τον ζυγό της συνήθειας;
ΧΟΡΟΣ: Δελφίνια μπαινοβγαίνουν στα ρουθούνια του Μάη.
(κουνώντας ρυθμικά τα χέρια τους και στρίβοντας τα μανικετό-
κουμπά τους επαναλαμβάνουν το σύνθημα) Δελφίνια μπαινοβγαί-
νουν στα ρουθούνια του Μάη.
( Ο μονότονος φθόγγος του τοτέμ επιβιβάζεται στο καράβι).
Ω: Η τελευταία σύναξη των Πράσινων Κτηνοβατών έγινε κατά
επανάληψη 200 ωρών. Η εκσπερμάτωση των τούρκικων βιβλια-
ρίων ας μείνει για πάντα στη μνήμη μας.
Ψ: Βρέθηκες κι εσύ ανάμεσά τους; Αν ναι τότε θα ταν πολύ εν-
διαφέρον να μας περιέγραφες με λεπτομέρειες το θέμα των συ-
ζητήσεών σας.
Ω: (λαχανιασμένος) Ήταν η πρώτη φορά που περπάτησα τόσο
πολύ. Με 32 τετραγωνικά χιλιόμετρα
έκταση η έκθεση δοντιών ήταν κουραστική, τόσο που αποφάσισα
να συνεχίσω να διηγούμαι ,
με την ιδιότητα του ανερμάτιστου μικροαστού, ιστορίες χιλιοει-
πωμένες στο ακροατήριό μου.
Έτσι, με τον πανούργο αυτόν τρόπο γλύτωσα από την Έκθεση
Δοντιών, η οποία έκθεση τιτλοφορείται επίσης (καλό θα ταν να
γνωρίζετε) :
''Δολοφονημένοι Πολιτικοί, Θρησκευτικοί, Ηθικοί ταγοί''. Εν-
διαφέρον..

ΧΟΡΟΣ:
Ένα τραγούδι 123
Ένα τραγούδι γεμιστό με μπόλικο αλάτι
Ένα τραγούδι γεμιστό με μπόλικο αλάτι
Ένα τραγούδι 321
ΧΟΡΟΣ: (2 άντρες γαμώντας 17 παρθένες που ήταν ντυμένες
ελιές)
Τη σάρκα σου
Και το αίμα σου




ΣΚΗΝΗ 5η:Δ:
Ε λοιπόν αντίο, δεν θα αναμετρηθώ με το χάος. (κοιτά χα-
μηλά, τα στυλωμένα του ποδάρια). Αν έκοβα τα νύχια μου θα
γκρεμίζονταν οι άγκυρες των μορίων μας. Και κάτι τέτοιο θα
ήταν στα σίγουρα καταστροφή.
Ω: Σίγουρα.
(φωνάζοντας:) Αντίο λοιπόν θα φωνάξουν οι άντρες που πέθαναν
για σένα, για μένα. Το έθνος πια ακρωτηριασμένο, και ποιος θα
το λεγε, αφηνιασμένο παραμένει υπόδουλο στα καπρίτσια των
φαρισαίων. Δέσε το σταμνί στο πόδι σου για να γεννήσεις μέσα
στις κοπριές τον μελλοθάνατο σωτήρα.
(καπνίζοντας πίπα και κουνώντας το δεξί του πόδι σαν να θελε να
κατουρήσει στη γνωστή σκυλίσια στάση).
Δ: Μικρέ αδέσποτε καθηγητάκο, βρωμερέ αλήτη και αδέκαστε
δούλε πώς τολμάς να μιλάς με τα δόντια σου άπλυτα;
Και πώς τολμάς επίσης να μιλάς γενικώς και αορίστως μπροστά
σε έναν ανένταχτο μουνουχισμένο φεουδάρχη! Τρέχα μπουσου-
λώντας να πετάξεις τα ρούχα σου στα σοκάκια της Ιταλίας,
παράμεινε εκεί για 2 μήνες, να κοιτάς τα ξάστερα ερωτικά τρο-
πάρια των οριζόντων που συρρικνώνονται κάθε μήνα πιο πολύ.
Η ποίηση, αχάριστε Γάλλε, δεν είναι αυτό που νόμιζες. Η ποίηση
δεν είναι αυτό που νομίζουν.Η ποίηση είναι. Και εσείς, εσείς όλοι,
ξέρετε μόνο να λέτε. Μάλλον δε ξέρετε να λέτε.


ΧΟΡΟΣ:
Η σφηκοφωλιά μας ζει!
Η σφηκοφωλιά είναι ο φούρνος των αιθέριων ασμάτων!

Αχ αγαπημένες μου μασχάλες, δοκιμασμένες στις κακουχίες,
δοκιμασμένες στις άγριες αναμετρήσεις και αψιμαχίες, στις αδυ-
σώπητες μάχες με την παράδοση, με τη δυσοσμία, με τη βρώμα.
Αχ αγαπημένες μου μασχάλες, καλά κρυμμένες στα στομάχια
των τρωκτικών, καλά προφυλαγμένες από τις όξυνες φυσαλίδες
των τυράννων, από τα ιαμβικά έθιμά τους.
Αχ αγαπημένες μου μασχάλες, δυνατές μάγισσες των μηρών μου,
υπαίτιες των βασάνων μας.
Αχ αγαπημένες μου μασχάλες, σιδερένιες βέργες απλωμένες
κατά μήκος των καπνοδόχων,
πράσινες δάδες αλεσμένες, ανεμόμυλοι επίγειοι, αντάρτισσες του
κάλλους, προδότριες και λιποτάκτισσες.
Αχ αγαπημένες μου μασχάλες, γοερές κραυγές των μυώνων, ζω-
ώδεις εκπυρσοκροτήσεις, βάναυσες σταυροφορίες, ερωτικά ζαρ-
κάδια μου!


ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ:
1ος Χαρταετός: Ξεκρέμασα τους μαύρους πατρόνους της
εσπερίδας!
2ος Χαρταετός: Ξεκρεμάσαμε την αιωρούμενη χορδή!
3ος και 4ος και 5ος και 6ος Χαρταετός: Ξεκρέμασα την μαύρη
τους πορδή!

ΧΟΡΟΣ (9 άντρες και γυναίκες χορεύουν γύρω από έναν
νοερό κύκλο, φωνάζοντας συγχρονισμένα και με λεπτότητα):
Ο πούτσος μου ψηφιδωτή γραβάτα,
Ο πούτσος μου υπόνομος,
Πρεσβευτής,
Πυροτεχνουργός,
Εκτοξευτής,
Καμβάς,
Κασσίτερος,
Ζωνάρι,
Καρέκλα,
Μετανάστης,
Αγκινάρα,
Πετεινός,
Ωρολογοποιός,
Μετεωρολόγος,
Κινέζος αστός,
Ανεξίτηλος μανδύας,
Μονόκλ,
Λεωφορείο,
Ντομάτα,
Στάση,
Άποψη,
Ανατολική κόμη,
Μαυρισμένος πέλεκυς,
Άναξ,
Χρονοβόρα οπή,
Μεταλλικός κρατήρας,
Φανοστάτης ψαριών,
Βοηθός ανθών,
Κόκκινος αναγραμματισμός,
Άχρωμος μαγνήτης,
Φτηνό καλούπι,
Σπίρτο ξαναμμένο,
Νομοθέτης,
Παραβάτης,
Μισοπώγων,
Ο πούτσος μου ο ίδιος.
Ο ατελεύτητος νόμος.



ΣΚΗΝΗ 6η:Λ: Η ελπίδα είναι μέγγενη. Κι εσύ, σε προειδοποιώ, μη τεμαχί-
ζεις τα εντερικά φυλλάδια των γυναικών μας. Αυτές, Αυτές, Αχ,
αυτές είναι πλίνθινες σαΐτες, φθίνουσες καμήλες που τσαλαπατούν
τις σκιές τους. Αφρόντιστο και βρώμικο αφήνουν το καβαλέτο
που ψαρέψαμε.
ΧΟΡΟΣ: Εντερικά φυλλάδια, φιλική εντελέχεια, φαλλική ένταση,
εντατική φατρία.
Τ: Δεν έχω συναντήσει ποτέ διάκοσμο στα πλοία, αυτό με προ-
βληματίζει. Γονατίζουν οι ναύκληροι, γονατίζουν οι ευθυτενείς
ναύαρχοι, πνίγονται οι επιβάτες!
Λ: ανάμεσα στις λέξεις παρεμβάλλεται μια αντλία (γυρνώντας
απότομα το κεφάλι του προς τον Τ) το ξερες;
Τ: Ομολογώ πως η γυναίκα μου ίσως να το ξερε αλλά κι αυτή
ακόμα εξατμίστηκε. Από τότε δεν έχω λερώσει ποτέ την στιχο-
μυθία της.
Λ: (σαν σε όνειρο) Ε λοιπόν, αρκετά πείνασαν οι μαθητάδες και
αρκετά πείνασαν οι μαθητάδες και αρκετά, εν πάση περιπτώσει.
Οι αρθρώσεις μας είναι φαντασμαγορικές όταν εκτείνονται στο
άπειρο, όταν κοχλάζουν ησύχως ανάμεσα στις γάμπες μας. Ο
άνεμος, κι εσύ, κι εγώ ίσως,
εκπέμπουμε κυματισμούς. Κλείσε τα βλέφαρά σου και δες. Γιατί
κάτω από τα σεντόνια των μηρών μου κρύβεται ένα πτώμα.
Τ: Θα λάτρευα κι εγώ μιαν αυγή κάποιον νέο προορισμό, μια
νέα σιγουριά, έναν πράσινο ουρακοτάγκο με φτερά στο κώλο και
αέρινα μουστάκια..



ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ:
Λ: στους βαλκανικούς πίνακες διακρίνουμε τον μονότονο φυλ-
λομετρητή που χωρίς αυτόν, χωρίς δηλαδή τις απογυμνωμένες
παλαίστρες μες στις οποίες γεννήθηκε, θα χαμε αλλάξει τις ση-
μαίες.
Κ: κάποιες σημαίες είναι πιο σημαίες. κάποιες σημαίες διασταυ-
ρώνονται μες στις δικατάληκτες ώσεις των φωνημάτων
Λ: Και ο κουρέας, που δυστυχώς απεβίωσε πριν πεθάνει, έμεινε
ως το μοναδικό ποιητικό αίτιο των έναστρων λαθρομεταναστών.
Κ: μυρίζοντας , ω τι προσβολή, τις ωοθήκες των στιγμών θα
πρεπε, θαρρώ, να καταστρέψουμε έναν φανοστάτη έναν μπάτσο,
μια γριά και έναν φακό που δε λειτουργεί.
(Εκείνη τη νύχτα κάτι έπρεπε να επιζήσει, να ακουστεί, κάτι
όφειλε ως όφειλε να οφείλει δια παντός. Οι γυναίκες γερνούσαν
μέσα στο γυάλινο κάστρο των βλεφαρίδων τους. Οι γυναίκες
έπαιζαν κάτω απ' τους θολωτούς και έναστρους, ως επί το πλεί-
στον, καμβάδες. γιατί κι αυτές θα μπορούσαν να λιποθυμήσουν
κι αυτές θα μπορούσαν ,λέω, να λιποθυμήσουν κρατώντας έναν
υαλοκαμβά υαλοκαμβάς. μάλιστα!)
ΧΟΡΟΣ: Υαλοκαμβάς από περιστέρια, κρεμόμαστε από την
ουρήθρα μας!!
Κ-ρεμόμαστ-ε από την ο-υρήθρ-α μας
Υ-αλοκα-μ-βας!



ΣΚΗΝΗ 7η:
(ένα τραπέζι ,με γνώμονα την εξελικτική εφίδρωση των βαρούλ-
κων, στέκεται ακρωτηριασμένο με 3 πόδια. Στη θέση του 4ου
ποδιού βρίσκεται ένα αγόρι το οποίο κοιμάται μέσα σε μια παρ-
θένα συστοιχία άναρθρων οστράκων. Ο σκηνοθετικός οίστρος
αφαιρείται για να επανέλθει μετέωρος και πράος.)
6: Δε μάχομαι υπέρ της πατρίδας, του θεού σας, του κράτους και
των ανθρώπων. Δε μάχομαι για την ηθική σας και τις παραδόσεις
σας. Μάχομαι να κρατήσω ζωντανή την σπουδή της ύλης. Μά-
χομαι να στήσω το μοριακό επίτευγμα των σωμάτων μας.
9: Απαριθμώ τους όρχεις των δαντελωτών μας φίλων, διότι είναι
ένας φίλος δύο φίλοι κτλ. Καλύτερα όμως (χαμογελάει πονηρά
και αφήνει να πέσουν απ' τα χέρια του δυο τραπουλόχαρτα φτιαγ-
μένα από υαλοκαμβά) εξερευνώ τις απειράριθμες συνάψεις των
γυναικείων κυττάρων. Κι εδώ έχουμε: ένα κύτταρο, δύο κύτταρα
και τα συναφή.. (κοιτά χαμηλά και αιφνιδιαστικά κοιτά τα χέρια
του).
7: Η λογική εξάρτηση των σαρκοβόρων λογιστών που γεννούν
τα μήλα για να τα σκοτώσουν.



ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ:ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ: Τα δόντια σου είναι λευκά. Γιατί δεν ανεβαί-
νεις σ ένα αεροπλάνο;
ΤΟΞΟΤΗΣ: 33 χρονών κατούρησα στις πληγές μου.
ΦΑΛΑΙΝΟΘΗΡΑΣ: και 70 εργοστάσια κρύβονται μέσα στο
άσπρο καπέλο του πίνακα
ΡΕΒΙΘΙ: δεν θα σου πω πως είναι τρυφηλή η διένεξη των σα-
γονιών μας, όχι δεν είναι έτσι.
ένας δρόμος που ποτέ δεν ειπώθηκε ανάμεσα στις χιλιάδες
επάλξεις των χεριών μας.
ΧΟΡΟΣ: ένας βιβλιοφάγος, ένας βιβλιοφάγος, ένας βιβλιοφά-
γος από κασσίτερο.
ένας κασσίτερος, ένας κασσίτερος, ένας κασσίτερος φτιαγμένος
από δόντια εγγλέζων
ένας εγγλέζος, ένας εγγλέζος, ένας εγγλέζος φτιαγμένος από
σημαίες δυτικών προτύπων και προσταγών
μια προσταγή, μια προσταγή, μια προσταγή όμοια με φαροφύ-
λακα πνιγμένο και δερμάτινο μαζί
συνάμα εγώ, συνάμα κι εσύ, συνάμα
Λέξεις που είναι λέξεις, αν αυτές περιέχουν το σπέρμα ΤΗΣ
ΛΕΞΗΣ, ειδάλλως αναπαράγονται
οι λέξεις ως λέξεις μέσα στα λεξικογραφήματα της έλξης.

(Το λεξικό απαριθμεί τις έννοιες της ρητορικής περγαμηνής.
Το κεφάλι του πτηνού ανοίγει και σαν θαύμα ξεπηδούν από τις
αέναες συστροφές των λοβών του μια γυναίκα και ένας άνδρας.
Ο άνδρας ορμά στην έρημο των μαλλιών της και γίνεται άν-
δρας.)


ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ:Ρ: Θα σας θυμίσω ,φίλοι μου, τα καθήκοντα του ευσυνείδητου
δούλου, γιατί ως τέτοιοι οφείλουμε να φερόμαστε
αν αγαπάμε και σεβόμαστε τους εαυτούς μας.
ΟΧΛΟΣ: (με βαθιά συγκίνηση δηλωμένη στα μάτια και στους
ιστούς των λειψάνων τους) Πες μας! Πες μας!
Ρ:(φανερά περήφανος για τα αδιέξοδα που κατάπιε ο κοχλίας
του) φαίνεται πως πολλοί από σας
καταπίνετε αγόγγυστα τους αλαβάστρινους μύλους που γεννιού-
νται όπως γεννιέται ένας πετεινός
με σκουριά στα πίσω άκρα ή όπως πεθαίνει μια γυναίκα μες
στις φλόγες των χειλιών της.
ΟΧΛΟΣ: (επευφημεί με δέος αλλά και εγκράτεια θεολογικής
οσμής)
Ρ: Και μας λένε οι άθρησκοι πως ο δυόσμος πρέπει να ερεθίζει
πρωτίστως την μύτη και μετά τα σαγόνια.
Ε αυτό πια είναι αμαρτία (ξύνει τη μύτη του με το ξιπασμένο
δοξάρι της χούφτας του)



ΣΚΗΝΗ 8η:
Ν (γλύφοντας τη τριχοφυΐα της πατάτας): Δεν γαλουχήθηκα εγώ
με τις ένσκοπες ιαχές των αυτεπίτακτων μανάδων! (χτυπά το χέρι
του επίμονα στην εξώπορτα φωνάζοντας:) Πατάχθηκε! Πατά-
χθηκε! Πανταχόθεν! Πανταχόθεν!
Λ: (σαστισμένος βουτά το κεφάλι του μαζί με τα μαλλιά στον κυ-
κεώνα των ζαχαρότευτλων και συνοδεύοντας την α-νοησία των
καινοτομιών με ένα μειδίαμα ανατολικής υφής και έμπνευσης
λέει:) Σου συγχωρώ την πρόωρη χαρτογράφηση του Ζαλόγγου
γιατί κι εσύ σαν του άλλους είστε αυθύπαρκτες σκανδάλες των
καιρών μας. Να μιλούμε όμως επιτακτικά και με κάποιοι ύφος
ανεπίκαιρου ηθολόγου, ε αυτό παραπάει (2μιση ρούβλια διακο-
ρεύονται για να προστεθούν στην εφίδρωση του όχλου, χρυσο-
κέντητες φόδρες αντικαθιστούν τις χονδροειδείςσυνιστώσες μας)
Ν: Εξασφάλισα τον αυτόματο προοπτικισμό μιας λεύγας!
Δηλαδή (αναλύοντας αργά τις θεμελιώδες εθνικές φατρίες φθάνει
στο συμπέρασμα αυτό:) Αποδεκατίστηκαν οι αυτεπίτακτες μι-
κροκινήσεις των χρωμάτων. Το καθεαυτό είναι μια διαίρεση,
όμως μόνο το αποτέλεσμά της μάς είναι γνωστό.
Εννοώ (στραβοκαταπίνοντας την περιφερειακή κατάπτωση) πως
οι χοές δε μας συγκινούν στον βαθμό που δεν προσδίδουν στους
αυτοκράτορες κάποιο χρίσμα ή κάποια χαοτική αλληλεγγύη με-
ταξύ τρύπιων θωράκων.
Λ: Δηλαδή μονάχα οι αλγόριθμοι συνεχίζουν τις ανοδικές αφαι-
μάξεις!
(ΤΟΥ ΚΙΜΑ, ακόμη μια ΦΟΡΑ)

ΧΟΡΟΣ: (αποτελούμενος από αδειανές καρέκλες στις οποίες οι
φθόγγοι στοιχίζονταν για να εκτελεστούν)
ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΤΟΥ ΚΙΜΑ, ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
ΧΗΜΙΚΗ ΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ

Ζ: Είμαι αυτός ο άκρατος θηριοδαμαστής (βρίσκεται χαμογελα-
στός στο στόμα ενός λιονταριού του οποίου τα δόντια δεν είναι
παρά μια γούνινη τοιχογραφία)

ΧΟΡΟΣ:
ΜΕΤΑΣΤΟΙΧΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΣΕ ΚΛΗΤΗ-
ΡΕΣ ΑΦ ΥΨΗΛΟΥ! ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝ ΕΙΔΕΙ ΑΣΤΥΦΥ-
ΛΑΚΩΝ ΣΤΑΖΟΥΝ ΑΠ' ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ
ΔΡΕΠΑΝΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ. ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΔΗΜΙ-
ΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΑΡΩΣΟΥΝ
ΓΙΑΤΙ
ΑΝ
ΔΕΝ ΖΑΡΩΣΟΥΝ
ΔΕΝ
ΔΙΝΟΥΝ
ΑΠΟΚΟΜΜΑ!!
(ΑΠΟΚΟΜΜΑ, ΑΠΟΚΟΜΜΑ, ΑΠΟΚΟΜΜΑ, από-
κομμα....)

(ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΚΟΥΚΙΩΝ
ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ:)

ΤΑ ΚΟΥΚΙΑ ΠΟΥ ΣΠΕΡΝΟΝΤΑΙ
ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΠΕΡΝΟΝΤΑΙ
αν βρείτε μέσα στον καταψύκτη
κανένα μάτι μην διστάσετε να το φάτε
αφού πρώτα το δασκαλέψετε να μη μιλάει
τα κουκιά πρέπει να σπέρνονται ορισμένη ώρα
και να τρώγονται σε ορισμένα μέρη με την παρουσία
αγοραίων φυλάκων
εν πλήρη συνειδήσει
τα πανιά μην τα βάζετε στους κώλους σας
κάντε τα ινδικά παιχνίδια ή παιδιά
κάντε τα ό,τι θέλετε-μεταξύ μας δε με νοιάζει κι όλας-
μην προσποιείστε
τα λάθη μοιάζουν με βέλγικες σουίτες
και κόκκινα σανίδια περιπλέκονται στις χούφτες μου
και κόκκινα σανίδια περιπλέκονται στ αρχίδια μου
και κόκκινες σημαίες περιπλέκονται
και αποσπώνται διαμαρτυρόμενες
και προσποιούμενες τις αδιάφορες κυρίες που αποδίδουν
τα μέγιστα υλικά σφυριά στην καταπολέμηση των αδηφάγων
μελετητών του ιεχωβά
και του μπατζανάκη του Ιεχωβά
να διαμαρτύρεστε μπροστά στον καθρέφτη του καύσωνα
να λύνετε αλγόριθμους στις πλάτες των ζώων
να παίζετε ζάρια με τους αστραγάλους σας
να γράφετε ποιήματα μπροστά στις κόκκινες
μάσκες των μεταλλικών κλειδωνιών
τα κουφέτα δε τα μοιράζουμε
ειδάλλως θα αναπαριστούν τις κλαίουσες
πατρίδες του αφηγητή
Ριζοσπαστικές ιδέες δεν γίνονται δεχτές
κλείστε τα μάτια με δεκάδες σφουγγαρόπανα
βουλώστε το καταραμένο στόμα σας
γίνετε πρόβατα γίδια
ακόμα και ολόκληρες στάνες
αλλά τσοπάνηδες χωνέψτε το
δε γίνεστε!



ΣΚΗΝΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ:
(Μια γυμνή γυναίκα βγαίνει από τη θάλασσα, αναδύεται άτακτα
μέσα από τις εκστατικές ιαχές των αφρισμένων κυμάτων. Φοράει
Μάσκα και στο χέρι της κρατά ένα ξύλινο δοκάρι που στη κο-
ρυφή του βρίσκουμε καρφωμένο ένα λευκό ορθογώνιο χαρτόνι
που γράφει: ΚΑΠΝΟΠΑΡΑΓΩΓΟΣ!)

Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα:
Η ποίηση είναι πλυντήριο
Η ποίηση είναι μεντεσές
Η ποίηση είναι εθνική αργία
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Οίηση, οίηση, οίηση.
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!
Κλειτορίδα: Ποίηση, ποίηση, ποίηση
Ποιητής: Κλειτορίδα!!




(Η γυναίκα ξαναμπαίνει στη θάλασσα και αφομοιώνεται στα
αρχίδια του Κρόνου.)




(Ο ποιητής αυνανίζεται στη μέση της σκηνής κρατώντας στο
ένα του χέρι τη σημαία της βυζαντινής αυτοκρατορίας και στ
άλλο τη σημαία μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Η αυλαία ανοι-
γοκλείνει για ώρα.
Ο ποιητής αυνανίζεται ακόμα. Η αυλαία κλείνει. Ο ποιητής
χύνει. Η αυλαία ανοίγει. Ο ποιητής αυνανίζεται. Και η αυλαία
ανοιγοκλείνει.
Για πάντα!)

Κ.

Είμαι ένας κήπος χωρίς παράθυρα
Ο καθρέφτης μέσα στον οποίον
Καίγονται τα ξερά και τα χλωρά
Η λίμνη όπου ξεκουράζεις την χλωροφύλλη
Που σου χαρίζει μια δαγκωμένη παραφροσύνη
Ένα δάσος χωρίς τέλος
Μέσα σε ένα άλλο δάσος
Περιφραγμένο από αστικές δαγκάνες
Μουστάκια περιφέρονται στους δρόμους
Και συλλαμβάνουν
Τους αμετανόητους ποιητές
Τα κορίτσια σκαρφαλώνουν
Με τις μύτες τους
Πάνω στα ζώα
Και τα βυζιά τους
Αποκόπτονται από το στέρνο τους
Τα βυζιά των κοριτσιών
Δείχνουν μιαν αλήθεια
Είναι η αλήθεια των λησμονημένων άκρων
Οι άξονες μιας δαιδαλώδους ύπαρξης
Η αλήθεια των χεριών σου
Χέρια βουτηγμένα
Μέσα στις ασβεστωμένες σημαίες
Των χειρουργών
Μέσα στα τετριμμένα σαγόνια
Των αθίγγανων
Μέσα στις απελπισμένες
Σταγόνες
Των οξέων
Που ενδόμυχα
Είναι ξανθές γυναίκες
Θρυμματισμένες κυρίες
Εξασθενημένες προκηρύξεις
Ατέρμονες εντριβές με σωματικά υγρά
Είσαι γυναίκα
Είσαι η γυναίκα που μεταμορφώνει
Τα πηνία των λέξεων
Σε πτηνά
Μεταστροφή των πηνίων σε πτηνά
που αναβλύζουν σπέρμα από τα έγκατα του φρεσκοκομμένου
εγκεφάλου μας

Γιάννης Κουνέλλης

Νίκος Ερηνάκης- Το να δρας είναι κάπως banal

Η πράξη είναι κάτι το υπερτιμημένο.
Δεν απαιτείται
συνήθως επιβάλλεται
ψυχαναγκαστικά
διεστραμμένα
φωνάζει για εξέλιξη.
Η κίνηση εξουθενώνει
αποπροσανατολίζει.
Το σώμα λειτουργεί πάντα εις βάρος της σκέψης
η διατήρησή του σε ακμαία κατάσταση
και η διαφύλαξη της υγείας του
είναι κάπως banal,
όπως το να βγαίνεις Σάββατο βράδυ.

Όσοι μπορείτε τρέξτε μήπως ξεχαστείτε
εγώ λέω να ξαπλώσω σε αυτήν την αμμουδιά,
να αγκαλιάσω τα γοητευτικά προβλήματά μου
και να σας περιμένω με τα μάτια κλειστά.

Αποιητική εποχή…

(Η εποχή που η ποίηση αυτοκτονεί)

Πολλοί ισχυρίζονται πως ωφελεί την ποίηση η απουσία κοινού διότι, λένε, ο ποιητής δημιουργεί ανεπηρέαστος και απερίσπαστος. Και πώς εξηγείται η σημερινή κατάσταση;
Τα σκυλοτράγουδα που τα βαφτίζουν ποίηση;
Η ασύστολη επανάληψη των ίδιων κλισέ έως ότου ο αναγνώστης φύγει τρομαγμένος από τη βιβλιοθήκη… Η ποίηση δε συγκινεί γιατί δεν είναι καλή.

Τυχαία παρακολούθησα πρόσφατα συνάντηση «μεγάλων» ποιητών, αυτών που εκδίδουν και βραβεύουν τους εαυτούς τους σε εκδηλώσεις που οι ίδιοι διοργανώνουν και αν δεν τους γλύψεις τα παπάρια δεν σε διαβάζει κανείς.
(Όχι πως αν το κάνεις θα σε διαβάσουν αλλά είναι άλλο 5 αναγνώστες και άλλο 1, ο εαυτός σου…)
Μεταξύ των θεατών της «φοβερής» εκείνης βραδιάς ήταν πολλοί νέοι, ίσως ποιητές,
ίσως αναγνώστες. Με αυτά που άκουσαν αποκλείω το ενδεχόμενο να ασχοληθούν με την ποίηση εκτός κι αν αφομοιωθούν στο Μεγάλο Μουνί του κυκλώματος και γίνουν ίδιοι με τους αξιολύπητους παππούδες που αρνούνται να παρατήσουν την ποίηση
όπως αρνείται μια γριά να παραδώσει το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης…

Να παν’ να γαμηθούν, λοιπόν!


Η ποίηση δε χωρά πλέον στις ζωές μας.
Μόνο, ίσως, καμιά φορά, στριμώχνεται στις χαραμάδες της ύπαρξης και κρυμμένη στη ντουλάπα της Υπόληψης μαλακίζεται άγρια έως ότου χύσει και φτου κι απ’ την αρχή!
Πώς να μπλέξεις με τους σκύλους, το Κύνο και την ένδεια;
Θα σε φάνε…

Την τσιμπώ..

Την τσιμπώ στον αφαλό, σκούζει φωνάζει όχι εδώ
και μου λέει παρακάτω, απ' τον αφαλό πιο κάτω.
Την τσιμπώ στα γόνατα, λιγούρες και καμώματα
και μου λέει παρα πάνω, απ' τα γόνατα πιο πάνω.
Την τσιμπώ μέσα στα σκέλια και λιγώνεται στα γέλια.
Σκύβω και γώ και τι να δω, βλέπω βρυσούλα με νερό
που 'χει γύρω γύρω βούρλα και στη μέση μία βρυσούλα.
Την μπιστόλα μου γεμίζω, για να πα να κυνηγήσω.

Γράμμα- ποίημα- Απολλιναίρ

Τα φτωχά μάτια μου είναι γεμάτα από σας
Σαν μια του σεληνόφωτος λιμνούλα
Και σας παρκαλώ στα γόνατά σας μπρος
Ώ εσείς ξανθή που μοιάζετε μελαχρινούλα.

μτφ Β. Δαλακούρα

Του Κάτω Κόσμου

-Θέλω κι εγώ, παιδάκι μου, κάτι να σε ρωτήσω:
στον κάτω κόσμο πόφτασες, πες μου, τ' ήβρες μπροστά σου;
-Εδώ, που ήρθα, μάνα μου, εδώ στον κάτω κόσμο,
ήβρα τα φίδια πλεχταριά και τις οχιές γαϊτάνι,
κι ένα φιδάκι κολοβό, μικρότερ' από τ' άλλα,
φωλίτσα ήρθε κι έφτιασε απάνω στο κεφάλι
και μόφαγε τα μάτια μου, που ήγλεπα τον κόσμο,
μόφαγε τη γλωσσίτσα μου την αηδονολαλούσα,
μόφαγε και τα χέρια μου, πόκανα τις δουλειές μου,
μόφαγε και τα πόδια μου, που επηγαινορχόμουν.

(Ν. Λάσκαρης)




**
Ο κάτω κόσμος είν' κακός, γιατί δε ξημερώνει
γιατί δεν κράζει ο πετεινός, δεν κελαδεί τ' αηδόνι.
Εκεί νερό δεν έχουσι και ρούχα δε φορούσι
μόνο καπνό μαειρεύουσι και σκοτεινά δειπνούσι.

(Π. Γνευτός)





**
Στην πόρτα της Παράδεισος μηλιά είναι φυτρωμένη
Κρεμούν οι νιες τα ρούχα τους κι οι νέοι τ΄άρματά τους
Κρεμάζουνε κι οι γέροντες τ' ασημοπίστολά τους,
Κρεμάζουν τα μικρά παιδιά τα νακοστρώματά τους.

(Κ. Πασαγιάνης)

Τα πλοία- Κ.Π. Καβάφης

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.
Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.
Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ' όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.
Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.
Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ' αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.

Βαγγέλης Παπαθανασίου/ Ειρήνη Παππά- Άσμα Ασμάτων

Όμορφη, όμορφη, όμορφη πού' σαι αγάπη μου.
Τι όμορφη που είσαι...
Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου
Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός σου
Εσύ είσαι κρινολούλουδο κι εκείνες είναι αγκάθια
Ίδια με κόκκινη κλειστή τα κόκκινά σου χείλη
Σα ρόδι που το κόψανε στη μέση
μου φαντάζει πίσω από το πέπλο σου το ροδομάγουλό σου
Τα δυο σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκαδάκια
που να βοσκήσουν βγήκανε μες στα ανθισμένα κρίνα.
Φίλα με, φίλα με, μ' όλα τα φιλιά που έχεις μες στο στόμα
μέθα με στης αγκάλης σου το πιο γλυκό κρασί
και το όνομά σου άρωμα, μύρο χυμένο κάτω
Όλων των μύρων τ' άρωμα και η ευωδιά είσαι εσύ
ναι, πιο πολύ κι από το κρασί μεθώ όταν μ' αγγίζεις
να σ' αγαπάνε, άντρα μου, αυτό μονάχα αξίζεις.
Όμορφη, αψεγάδιαστη είσαι αγαπημένη.
Μου 'χεις κλέψει την καρδιά μου, αγάπη μου, αδελφή μου,
μ' ένα σου βλέμμα μοναχά, μια χάντρα στο λαιμό σου.
Μέλι κερήθρας στάζουνε τα δυο γλυκά σου χείλη
μέλι και γάλα αργοκυλούν στη γλώσσα σου από κάτω.
Κήπος κλειστός, ολάνθιστος είσαι αγαπημένη
πηγή με γάργαρο νερό, παράδεισος από δροσιές
παράδεισος από ροδιές το κάθε σου αυλάκι.
Κανέλα, μοσχοκάλαμο, κι ο νάρδος με τον κρόκο
και ρίζες αρωματικές του Λίβανου και σμύρνα
και αλόη και όποιο μύρο πεις, σε σένα ευωδιάζουν.

Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φύσα τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού οι ευωδιές μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν , να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Κι ας κατεβεί ο άντρας μου στον κήπο που 'ν' δικός του
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά του θέλει
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά μου θέλει.

Ο Ιππότης κι ο Θάνατος (1513)- Νίκος Γκάτσος

Durer zum Gedachtnis

Καθώς σε βλέπω ακίνητο

Με του Ακρίτα τ' άλογο και το κοντάρι του Άι-Γιωργιού

να ταξιδεύεις στα χρόνια

Μπορώ να βάλω κοντά σου

Σ' αυτές τις σκοτεινές μορφές που θα σε παραστέκουν αιώνια

Ώσπου μια μέρα να σβηστείς κι εσύ παντοτινά μαζί τους

Ώσπου να γίνεις πάλι μια φωτιά μες στη μεγάλη Τύχη που

σε γέννησε

Μπορώ να βάλω κοντά σου

Μια νεραντζιά στου φεγγαριού τους χιονισμένους κάμπους

Και το μαγνάδι μιας βραδιάς να ξεδιπλώσω μπροστά σου

Με τον Αντάρη κόκκινο να τραγουδάει τα νιάτα

Με το Ποτάμι τ' Ουρανού να χύνεται στον Αύγουστο

Και με τ' Αστέρι του Βοριά να κλαίει και να παγώνει-

Μπορώ να βάλω λιβάδια

Νερά που κάποτε πότισαν τα κρίνα της Γερμανίας

Κι αυτά τα σίδερα που φορείς μπορώ να σου τα στολίσω

Μ' ένα κλωνί βασιλικό κι ένα ματσάκι δυόσμο

Με του Πλαπούτα τ' άρματα και του Νικηταρά τις πάλες.

Μα εγώ που είδα τους απογόνους σου σαν πουλιά

Να σκίζουν μιαν ανοιξιάτικη αυγή τον ουρανό της πατρίδας μου

Κι είδα τα κυπαρίσσια του Μοριά να σωπαίνουν

Εκεί στον κάμπο του Αναπλιού

Μπροστά στην πρόθυμη αγκαλιά του πληγωμένου πελάγου

Όπου οι αιώνες πάλευαν με τους σταυρούς της παλληκαριάς

Θα βάλω τώρα κοντά σου

Τα πικραμένα μάτια ενός παιδιού

Και τα κλεισμένα βλέφαρα

Μέσα στη λάσπη και το αίμα της Ολλανδίας.

Αυτός ο μαύρος τόπος

Θα πρασινίσει κάποτε.

Το σιδερένιο χέρι του Γκετς θ' αναποδογυρίσει τ' αμάξια

Θα τα φορτώσει θημωνιές από κριθάρι και σίκαλη

Και μες στους σκοτεινούς δρυμούς με τις νεκρές αγάπες

Εκεί που πέτρωσε ο καιρός ένα παρθένο φύλλο

Στα στήθια που σιγότρεμε μια δακρυσμένη τριανταφυλλιά

Θα λάμπει ένα άστρο σιωπηλό σαν ανοιξιάτικη μαργαρίτα.

Μα εσύ θα μείνεις ακίνητος

Με του Ακρίτα τ΄άλογο και το κοντάρι του Άι- Γιωργιού

θα ταξιδεύεις στα χρόνια

Ένας ανήσυχος κυνηγός από τη γενιά των ηρώων

Μ' αυτές τις σκοτεινές μορφές που θα σε παραστέκουν αιώνια

Ώσπου μια μέρα να σβηστείς κι εσύ παντοτινά μαζί τους

Ώσπου να γίνεις πάλι μια φωτιά μες στη μεγάλη Τύχη που σε γέννησε

Ώσπου και πάλι στις σπηλιές των ποταμιών ν' αντηχήσουν

Βαριά σφυριά της υπομονής

Όχι για δαχτυλίδια και σπαθιά

Αλλά για κλαδευτήρια κι αλέτρια.

Τώρα νυφούλα μου χρυσή- Χατζιδάκις/Γκάτσος

Υαλοκαμβάς!

http://www.psarasbooks.gr/eshop/book.php?TitlesID=153081

4,5 ευρώ έφθασε να κοστολογείται ο Υαλοκαμβάς..

:)

τσάμπα πράμα..

Εκδόσεις..

Πρωθύστερον- Κάλας

Μη χοιρότερα! Ψάρια παίζουν με το θείο

κι η λαρυγγίτιδα με το Άξιον Εστί

Action poetique: το μ.Χ. της Μ.Χ. Kiss Μαρίας

ανατράπηκε από το μετα-Οιδιπόδειον π.Χ.

Παραδείγματος χάριν το π και το χ των μαθηματικών

η ποιητική εξίσωση Α.Β. =1713 του Andre Breton και του Pascal

των πασχαλιών η χάρις

χάρις ονείρου ας πλερώσει την αυπνία

πάει κι η έμπνευση, παίζομε εν ου παικτοίς.

Ο χορός των διασωθέντων- Νικόλαος Κάλας

Ας δημιουργήσουμε το πεπρωμένο
Ας θυμήσουμε στο άπειρο το ρυθμό του θράσους
Ας ξαναδώσουμε έρεισμα στο ένστικτο και ζωή στη ζωή
Το ρολόι δίχως δείκτες σ' ένα φάρο σβηστό
Το πλοίο πλέει σε αργές σελίδες
Η σκέψη έπεσε
Όλα γίνονται ιώδη και τελετουργικά
Το πεπρωμένο είναι ελεύθερο ταχύ βίαιο
Όλα αποκτούν τεράστιες διαστάσεις
Ο τοίχος σχίζεται αργά έπειτα βουλιάζει
Το πεπρωμένο είναι φτιαγμένο από απειροελάχιστα στοιχεία φρικτά διεσπαρμένα
Όλα γίνονται τεράστια τεράστια ένας τεράστιος σβώλος ψωμιού
Και κατευθύνεται προς το παράθυρο με θέα την τρέλα
Και μια πολύ μικρή αυλή όπου σαλεύει το σαράκι
Κάθε χορός σταματά μετά ξαναρχίζει
Γύρω από το παράθυρο που τραγουδάει το σαράκι


μτφ: Σ. Αργυρόπουλος, Β. Κολοκοτρώνη

Η αγωνία μέσα στο πλήθος- Νικόλαος Κάλας

Να πεθαίνεις αρυτίδωτος δίπλα σε μια πνοή φωτιάς
Να απεχθάνεσαι το θάνατο
Ν' αναζητάς την τρέλα μακρύτερα από το όνειρο
Το νερό τον αέρα κι όλες τις επιστήμες
Ν' αντιμιλάς σε όλους

Ακούστε το θόρυβο των ανθρώπων που οπισθοχωρούν
Οι δήμιοι οι μάγοι οι γιατροί
Δεν τους τρομάζει τίποτα
Το άγχος ανελέητο
Η αυριανήγ σελήνη έγινε κι όλας η πρώτη τους φροντίδα
Είναι σαν τους τυφλούς που τους φυλάκισε η απόσταση

Στην κορυφή της ηρεμίας
ΕΙΜΑΙ
Παραμένω
Σαν τον πνιγμένο μέσα στη συμφορά του

μτφ: Σ. Αργυρόπουλος, Β. Κολοκοτρώνη

Σχόλιο..

Τα πιο απίθανα πράγματα παρουσιάζονται ως υπερρεαλισμός.

Κάποιοι έχουν βαθιά μεσάνυχτα..

Δεν συνιστά υπερρεαλισμό η χτυπητή εικόνα, έλεγε ο Καλαμάρης.

Ούτε η αυθαιρεσία.




Είναι ανόητο να εξηγείς τα ίδια και τα ίδια..

είναι "σα να μιλάς στις αγελάδες για τις νέες τεχνολογικές τάσεις", που λεγε ο Μαρινέττι..

:)

Και Καληνύχτες!!

-Κουβάρι κουβαράκι

τί θέλεις να γενείς;

-Ένα χαρτί κρουστάλλι

εν' άσπρο γιασεμί.

Πριν γεννηθεί να σβήσει

πριν ζήσει να χαθεί.

-Κουβάρι κουβαράκι

τί λες να τραγουδήσεις;

-Λαβωματιές κερένιες

καημούς από μυρτιά.

Η χαραυγή θα γιάνει

τον πόνο της νυχτιάς.

-Κουβάρι κουβαράκι

για ποιον θέλεις να πεις;

-Γι' αγαπημένο φίλο

γαμπρό χωρίς μιλιά.

Τους είδα ξαπλωμένους

στη μαύρη λαγκαδιά.

Καλημέρες!

Σπύρος Αγγελόπουλος- Δελτίο Τύπου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
"ΤΟ ΨΑΡΙ ΚΟΝΣΕΡΒΑ & ΑΛΛΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΙΩΤΙΚΑ"
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ζωγράφος Σπύρος Αγγελόπουλος στις ζωγραφικές του αναζητήσεις, έρχεται αντίθετος στο έργο κατά παραγγελία, ως προς τη μορφή αλλά και ως προς το περιεχόμενο. Μέσα από τις ζωγραφικές απεικονίσεις των αναζητήσεών του, με την ελευθερία έκφρασης ως πρωτογενές στοιχείο της τέχνης, περνάει στους πιο βαθείς συμβολισμούς, διατρέχοντας ολόκληρη τη νοητή γραμμή του χρόνου. Ως αναζητητής και εργάτης της τέχνης, αρνείται να δεχτεί ότι είναι ειδήμων της ζωγραφικής και προσπαθεί με τη δουλειά του να προσεγγίσει: α) τη ζωγραφική πατώντας στο σύνορο μεταξύ του Χανς Χολμπάιν και του Καραγκιόζη και β) τις ζωγραφιές, με την ιδέα της θέασης των παιδικών ματιών.
Η έκθεσή του εγκαινιάζεται στις 13 Απριλίου 2010 Στην αίθουσα τέχνης «ΓΑΒΡΑΣ»

Τοποθεσία: ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ "ΓΑΒΡΑΣ", ΗΡΟΔΟΤΟΥ 17-ΚΟΛΩΝΑΚΙ
Έναρξη: Τρίτη, 13 Απριλίου 2010 στις 8:30 μ.μ.
Λήξη: Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010 στις 8:30 μ.μ.

Κύματα- Γ. Απολλιναίρ

Δεσμά

Σκοινιά φτιαγμένα από κραυγές
Ήχοι των κουδουνιών μες στην Ευρώπη
Αιώνες απαγχονισμένοι

Σιδηροδρομικές γραμμές τα έθνη δένετε σφικτά
Δεν είμαστε παρά μονάχα δυο ή τρεις
Ελεύθεροι από δεσμά
Ας δώσουμε το χέρι

Άγρια βροχή χτενίζει τους καπνούς
Σκοινιά
Σκοινιά που έχουν υφανθεί
Υποθαλάσσια μεγάλα παλαμάρια
Πύργοι της Βαβυλώνος που σε γέφυρες έχουνε μεταμορφωθεί

Ποντίφηκες-Αράχνες
Όλοι οι ερωτευμένοι που μ' ένα μονάχα δεσμό έχουν δεθεί

Κι άλλοι δεσμοί ακόμη πιο σφικτοί
Άσπρες ακτίνες του φωτός
Cordes και Concorde
Γράφω μόνο και μόνο για να σας ξυπνήσω
Ω αισθήσεις αισθήσεις μου αγαπημένες
Εχθροί της μνήμης
Της επιθυμίας εχθροί

Εχθροί της λύπης
Εχθροί των δακρύων
Όσων ακόμη αγαπώ εχθροί

μτφ Β. Δαλακούρα

Ομάδα Από Ποίηση

Απ' τις εκδόσεις Γαβριηλίδη

7 ποιητές (Ομάδα Από Ποίηση)
(με αλφαβητική σειρά):
Αντιόπη Αθανασιάδου, Αγγέλα Γαβρίλη, Λένα Καλλέργη,
Ματθαίος Κοντογιώργης, Ιουλία Λειβαδίτη,
Πέννυ Μηλιά, Αγγελική Μητσολίδου.


Το ουδέτερο -γαλάζιο- εξώφυλλό του αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο
το πνεύμα της συνεργασίας και της ομαδικότητας.
Η "Ομάδα Από Ποίηση" είναι μια εξαιρετική περίπτωση
ανάμεσα στη σύγχρονη ποιητική δραστηριότητα εκατοντάδων
αυνανιζόμενων ποιητών.

Το εγχείρημα είναι σπουδαίο και ελπίζω να δούμε κι άλλες τέτοιες προσπάθειες.

Σκέψεις γύρω απ' τον Φουτουρισμό..

Το Μανιφέστο του Φουτουρισμού δημοσιεύτηκε στη Φιγκαρό στις 20 Φεβρουαρίου του 1909.
Θα ακολουθήσουν πολλά ακόμα μανιφέστα από φουτουριστές καλλιτέχνες και ακόμα
πιο πολλές εκδηλώσεις και βαριετέ.

Ο Φουτουρισμός αποθέωσε την θρασύτητα, την πρόκληση, την επιθετικότητα,
την ταχύτητα, τη γροθιά, τον πόλεμο, την μοναδική υγεία του κόσμου!

Θα σταθώ στις ελεύθερες λέξεις του Μαρινέττι,
στους θορυβομελοποιούς του Ρούσσολο,
στις 'μοναδικές μορφές συνέχειας στο χώρο' του Μποτσιόνι,
στον σκύλο του Μπάλλα αλλά
και στον βιολιστή του.

"Ο χώρος δεν υπάρχει πια: το πεζοδρόμιο, ξεπλυμένο από τη βροχή κάτω

από το εκτυφλωτικό φως των ηλεκτρικών λαμπτήρων, αποκτά τεράστιο

βάθος και χάσκει προς το ίδιο το κέντρο της γης"- Τεχνικό Μανιφέστο

"Οι δεκάξι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μας σ' ένα λεωφορείο που τρέχει

είναι διαδοχικά και ταυτόχρονα ένας, δέκα, τέσσερις, τρεις.

Είναι ακίνητοι κι αλλάζουν θέση. Έρχονται και πάνε, πηδούν κάτω στο δρόμο,

τους καταπίνει ξαφνικά το φως του ήλιου, έπειτα εμφανίζονται ξανά

και κάθονται μπροστά μας, σαν επίμονα σύμβολα της παγκόσμιας

ταλάντωσης.

Πόσο συχνά δεν βλέπουμε πάνω στο μάγουλο του συνομιλητή μας το άλογο

που περνάει στο βάθος του δρόμου;

Τα σώματά μας διεισδύουν στους καναπέδες όπου καθόμαστε και οι

καναπέδες διεισδύουν στα σώματά μας. Το λεωφορείο ξεχύνεται μέσα

στο σπίτι μπροστά από το οποίο περνά, και με τη σειρά τους τα σπίτια

ορμούν πάνω στο λεωφορείο και γίνονται ένα μαζί του"- Τεχνικό Μανιφέστο Της Φουτουριστικής Ζωγραφικής

F.T. Marinetti

-Αναπαύσου... Αναπαύσου!..

Μονάχα ο ύπνος είναι γλυκός..

-Όχι!.. όχι, η ζωή πρέπει να καίγεται

καθώς ένα δεμάτι άχυρα.

Πρέπει να καταπίνεται με μια μπουκιά,

με θάρρος καθώς εκείνοι που

τρώνε τις φωτιές στα πανηγύρια

και με το άγγιγμα της γλώσσας

βυθίζουν στο στομάχι τους το θάνατο.