σχόλιο..

δεν φτάνει να αγαπάς την ποίηση..

πρέπει να σε θέλει κι εκείνη..

Jim Morrison- From The New Creatures

Fear the Lords who are secret among us.
The Lords are within us.
Born of sloth & cowardice.




Camel caravans bear witness guns to Caesar.
Hordes crawl & seep inside the walls.
The streets flow stone.
Life goes on absorbing war.
Violence kills the temple of no sex.





...
Clouds weaken & die.
The sun, on orange skull,
whispers quietly, becomes an
island & is gone

Διάλογοι

1
Κάπου κοιμούνται ακόμα τα βιβλιάρια της τραπέζης. Αν διαγω-
νίζομαι στην συμμετοχική αρρυθμία, εντάξει! Μου κάνει το ίδιο.
-Καλημέρα!
-Γεια σας, Θα μπορούσα να σας βοηθήσω;
-Ναι! Δηλαδή.. να.. ευελπιστώ.. Ξέρετε, όταν αδιαθέτησα έμεινα
άναυδος για περισσότερο από 9 μήνες. Δηλαδή η διέλευση , μα-
κρόσυρτη και ακριβοθώρητη, με παρότρυνε να ασπαστώ την
Ασπασία που την φώναζαν Κάφκα.
-Αυτό μοιάζει ενδιαφέρον. Μα, να με συγχωρείτε που επεμ-
βαίνω.. Δεν έχω το δικαίωμα, γνωρίζω. Είμαι κι εγώ σπουδαγ-
μένη ,ξέρετε. Η μητέρα μου δε με άφηνε να ξεπορτίζω δεξιά κι
αριστερά, οπότε μου έφερνε τους καλύτερους καθηγητές στο
σπίτι. Κάναμε πολλά μαθήματα αλλά όλα τους βαρετά μου φαί-
νονταν. Εκτός από τα οικοκυρικά, εκεί μάλιστα! Ήμουν άπια-
στη.
-Με εκπλήσσετε συνεχώς. Ώστε γνωρίζετε από οικοκυρικά;
Μια τόσο όμορφη και λεπτεπίλεπτη δεσποινίδα..
-Με κολακεύετε, αλλά όπως σας είπα, ή μάλλον ξέχασα να σας
πω, ξέρω που θα βρείτε την Ασπασία που την φωνάζουν Κάφκα
και ζει μες στον Κάφκα και, που ξέρετε, ίσως είναι στ αλήθεια ο
Κάφκα.
-Ξέρεις στα αλήθεια που είναι; Πες μου κοπέλα μου, πες μου σε
παρακαλώ!
-Αν σας πω, εσείς τι θα μου δώσετε;
-Ένα καπέλο.
-Άλλο..
-‘Ένα άλογο από χρυσό.
-Άλλο, άλλο…
-Έναν γιατρό που συντροφεύει νυκτόβιους ρακοσυλλέκτες στην
απόσπαση των κύστεων.
-Μμμ…όχι, άλλο…
-Μια μυτερή γωνιά, έναν υποβρύχιο πρωθυπουργό, ένα ψωλό-
βροχο ίσως.
-μμ.. βέβαια! (πετάγεται 4 μέτρα μακριά), σε μια μυτερή γωνιά,
με έναν υποβρύχιο πρωθυπουργό σίγουρα θα πέσει ψωλοβρόχι!

Οι ποιητές συνεχώς με απογοητεύουν.
Για μένα η προσωπικότητα του ποιητή
είναι συνυφασμένη με το έργο του.
Μαλάκες ποιητές δεν διαβάζω και δεν τους πληρώνω!

3 ανέκδοτα ποιήματα- βακχικόν

ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΓΛΩΣΣΙΑ

τα βυζιά της ήταν δυο απογυμνωμένες φτερούγες δεινοσαύρου
ή
μια μυστική σύναξη κόκκινων σπουργιτιών
ή
ένας αλώβητος πυρήνας ατμοσφαιρικών εκσπερματώσεων.

*


ΑΝ Σ' ΑΓΑΠΟΥΣΑ

Με αναζητούσαν τα λεκιασμένα ούλα της.

Αλλά η γυναίκα,

αυτή - η ημίγυμνη οπτασία φτιαγμένη αποκλειστικά από τριχιές αλόγων που μαστιγώθηκαν κάτω απ' το φεγγάρι ή από λωτούς αναπαυόμενους στην κοτσίδα μιας μαθήτριας που στριφογυρίζει από καπρίτσιο -,
ήταν δική μου. Ολότελα.

*


ΣΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟ ΚΑΛΑΣ

Ο Κάλας είχε δύο πρόσωπα.
Όταν έγραφε έθαβε το ένα στα χέρια του
Και ρουφούσε με ηδυπάθεια το άλλο
Η αλήθεια ήταν ένα άστρο
Που τον ράντιζε από κοινού
Η μυρωδιά της νύχτας
Εξέδιδε τους περιοδικούς νυχτοφύλακες
Χωρίς άλλες εγγυήσεις.
Χωρίς εγγύηση
Χωρίς υπεγγύηση
Γράφει
Γράφει
Και κάθε θεσμική καθίζηση των
Σημαινόμενων
Ήταν μια δέσμη φωτός
Κάθε μάλλινη δήλωση
Υψηλής αισθητικής
Έμοιαζε με κουράδα κατασκευασμένη
Στα υπογάστρια δάκρυα
Των μελλοντικών προφητειών που
Επιστρέφουν
Στον ιδιοκτήτη τους
Για να του θυμίσουν τον
Πόλεμο εναντίον
Των
Μονισμών.

Ξεφτίλα η εκδήλωση του public..



όποιος κατάλαβε...

Άντε και ένα σχόλιο για τους Απανταχού Ηλίθιους Ποιητές!

Κάποιοι σαλταρισμένοι
σίγουρα
θα
έφτιαξαν
τούρτα
της
κυρα-Ποίησης
και
θα της
έσβησαν
με το
έτσι θέλω
τα κεράκια!
ύστερα την έκοψαν κομμάτια και την έφαγαν..

(την τούρτα ή την ποίηση;)

Poem- William Carlos Williams

As the cat
climbed over
the top of
the jamcloset
first the right
forefoot
carefully
then the hind
stepped down
into the pit of
the empty
flowerpot

Τα λόγια- Ανδρέας Εμπειρίκος

Τί κρίμα που τα λόγια είναι συχνά συμβατικά

Και έτσι δεν λέγουν πάντα την αλήθεια των πραγμάτων

Μήτε και των αισθήσεων μήτε των αισθημάτων

Και όπως τα φορέματα και τόσοι γελοίοι συρμοί

Κρύβουν και αυτά την χάρι των ψυχών και των σωμάτων.

Ω σφριγηλή νεότης

Ω ηλικία ώριμη και ακόμη καλή

Πολύ πιο εύκολα μια γυναίκα ή ένα κορίτσι

Θα συγκατετίθετο να ανάψη

Την θρυαλλίδα των ερωτικών δαυλών

Την θρυαλλίδα των ισχυρών εκτοξευτών

Την θρυαλλίδα που πυροδοτεί τας σεισμικάς εκρήξεις

Μια γυναίκα λέγω ή ένα κορίτσι

Πολύ πιο εύκολα θα συγκατετίθετο να γυμνωθή

Αντί να καλύπτεται με πανοπλίες

Βελούδινες μεταξωτές ή από ταφτά

Αντί ν΄ακούη τους ρήτορας σαφιστάς

Των σαλονιών και των βουλευτηρίων

Τους υπερμάχους πάσης σιτοδείας

Τους διακόνους πάσης κρυψινοίας

Τους σφαγιαστάς της αληθείας

Τους λέγοντας πράγματα "κομψά"

Πολύ "έξυπνα" και πάντοτε "ψευδή".

Ω πλάσματα μαγνητικά

Όλοι αυτοί περιτυλίσσονται επάνω σας σαν βόαι

Ωσάν να είσθε ζαρκάδια τρυφερά προς βρώσιν

Ή δένδρων κορμοί παθητικοί μέχρι σταυρώσεως ακόμη

Εσείς που εν τούτοις έχετε

Θελγήτρων και δυνάμεων περίσσειαν

Αρσενικοί και θηλυκοί

Ρουχολογοδεμένοι

Μην τους ακούτε αυτούς τους σοφιστάς

Τους χρειάζεται Σαβοναρόλας

Ή ένας απλός του καραγκιόζη Μόλλας

Μην τους ακούτε αυτούς τους σοφιστάς

Που όλο διδάσκουν τις γυναίκες και τις κόρες

Λιβάνι καίνε άφθονον στα εικονίσματα πάσης υποκρισίας

Καπότες νάχουνε στις τζάντες των

Για τους παρουσιασθησομένους εραστάς

Και τους αισθηματίας

Καπότες μεσ' στις τζάντες των και στις ψυχές των

Καπότες προφυλακτικά διαφανή

Και υποκατάστατα παντοειδή της αληθείας.

Εν τούτοις ευτυχώς -ω ναι!- υπάρχουν

Σαν εμπροσθοφυλακές των επερχομένων γενεών

Πολλές γυναίκες και κορίτσια

Που προτιμούν χωρίς καπότες τις θωπείες και τις πράξεις

Χωρίς καπότες που πρέπει να καταργηθούν

Διά βοής και ψηφισμάτων δια παντοίων μέσων

Εν μέσω της αναστηλώσεως των πραγματικών δικαιωμάτων των

ανθρώπων.

Μην τους ακούτε λοιπόν τους σοφιστάς αυτούς

Μην τους ακούτε ω πλάσματα χαριτωμένα

Αυτήν την νίκη σάς ζητούν περιπαθώς

Οι όρθιοι υπέρμαχοι των ινδαλμάτων

Της τελικής μας νίκης όλων των καιρών

Και οι διαφημισταί οι αισθητικοί και οι ρήτορες

Ας λέγουν ως αυτόματα επιμόνως

Εν είδει άρθρων πίστεως εμπορικά ονόματα

Οίκων συρμών της λεγομένης "haute couture"

Ας λέγουν λέγω οι μωροί τα βρώμικά των λόγια

Που σαν σινδόνια λεκιασμένα αποκρύπτουν

Την ομορφιά των φρούτων και την δόξαν

Σκεπάζοντας τα κάνιστρα των κοριτσιών που μας τα φέρνουν

Με την αιθρία μεσ' στα στήθη

Της κάθε μιας που διάφανη μας δείχνει

Μεσ' στην κοιλιά της την χαρά της οικουμένης

Να στέκη μαρτυρικά και να προσμένη

Την μέρα και την ώρα που ωρισμένως

Μια μέρα θάρθει και θα πέσουνε τα φύλλα

Που σήμερα κρύβουνε του καθενός μας το κλειδί

Μέσα σε κασσετίνες σοφιστείας

Ή μεσ' στο σκωρ των όσων δείχνουν

Διαθέσεις της αστυνομίας

Διάθεσιν περιορισμού του έρωτος

Και μασκαρεύματος της αληθείας.

Γιάροσλαβ Σάιφρτ- Να είσαι ποιητής

Η ζωή μού έχει διδάξει από καιρό
πως η μουσική και η ποίηση
είναι ό,τι ωραιότερο στον κόσμο
μπορεί η ζωή να μας χαρίσει.
Εκτός βέβαια απ' τον έρωτα.

Σε μια παλιά χρηστομάθεια
τυπωμένη από ένα αυτοκρατορικό-βασιλικό βιβλιοπωλείο
τη χρονιά που πέθανε ο Βρχλίτσκυ,
έψαξα και βρήκα μια πραγματεία για την ποίηση
και τα ποιητικά στολίδια.

Ύστερα έβαλα στο ποτήρι ένα τριανταφυλλάκι,
άναψα ένα κερί
κι άρχισα να γράφω τους πρώτους μου στίχους.

Ξεπετάξου, φλόγα των λέξεων
και λάμψε,
έστω κι αν είναι να καούν τα δάχτυλά μου!

Μια εκπληκτική μεταφορά αξίζει πιο πολύ
από ένα χρυσό δαχτυλίδι στο χέρι.
Όμως ούτε ο κατάλογος ομοιοκατάληκτων λέξεων του Πούχμαγιερ
με βοήθησε καθόλου.

Μάταια συγκέντρωνα τις σκέψεις μου
και σφάλισα σπασμωδικά τα μάτια
για ν' ακούσω τον θαυματουργό πρώτο στίχο.
Μες στο σκοτάδι όμως αντί για λέξεις
διέκρινα ένα γυναικείο χαμόγελο και στον άνεμο
μαλλιά να κυματίζουν.

Ήταν η ίδια η μοίρα μου.
Έτρεχα πίσω της, σκόνταφτα και κοντανάσαινα
μια ολόκληρη ζωή.


μτφ: Τσίζεκ

Στου πικραμένου την αυλή- Νίκος Γκάτσος

Στου πικραμένου την αυλή ήλιος δεν ανατέλλει
Mόνο σκουλήκια βγαίνουνε να κοροϊδέψουν τ' άστρα
Mόνο φυτρώνουν άλογα στις μυρμηγκοφωλιές
Kαι νυχτερίδες τρων πουλιά και κατουράνε σπέρμα.

Στου πικραμένου την αυλή δε βασιλεύει η νύχτα
Mόνο ξερνάν οι φυλλωσιές ένα ποτάμι δάκρυα
Όταν περνάει ο διάβολος να καβαλήσει τα σκυλιά
Kαι τα κοράκια κολυμπάν σ' ένα πηγάδι μ' αίμα.

Στου πικραμένου την αυλή το μάτι έχει στερέψει
Έχει παγώσει το μυαλό κι έχει η καρδιά πετρώσει
Kρέμονται σάρκες βατραχιών στα δόντια της αράχνης
Σκούζουν ακρίδες νηστικές σε βρυκολάκων πόδια.

Στου πικραμένου την αυλή βγαίνει χορτάρι μαύρο
Mόνο ένα βράδυ του Mαγιού πέρασε ένας αγέρας
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

Kι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο
Kι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι
Mόνο καρτέρει μια στιγμή ν' ανοίξει ο πικραπήγανος
N' αστράψει ο μαύρος ουρανός να λουλουδίσει ο φλόμος.

Mα είταν αγέρας κι έφυγε κορυδαλλός κι εχάθη
Eίταν του Mάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα
Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου
Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.

Ανρί Μισώ- Έκπτωση

• Το απολεσθέν βασίλειό μου

Είχα κάποτε ένα βασίλειο τόσο μεγάλο που έκανε

σχεδόν ολόκληρο της Γης το γύρο.

Με ενοχλούσε. Θέλησα να το μικρύνω.

Τα κατάφερα.

Τώρα δεν είναι πλέον παρά ένα κομματάκι γης,

ένα κομματάκι ελάχιστο επάνω στο κεφάλι μιας

καρφίτσας.

Όταν το διακρίνω, ξύνομαι μ' αυτό.

Κι ήτανε κάποτε ένα σύνολο υπέροχων χωρών,

ένα υπέρλαμπρο Βασίλειο.

• Η προσβολή

Κάποτε γέννησα ένα αυγό απ' όπου βγήκε η Κίνα

(καθώς και το Θιβέτ, αλλά αργότερα). Καταλαβαίνετε

πόσο μεγάλα αυγά γεννούσα.

Ωστόσο τώρα, όταν ένα μυρμήγκι συναντά κάποιο από

τ΄αυγά μου, αμέσως το τακτοποιεί μαζί με τα δικά του.

Ειλικρινά, δεν τα διακρίνει.

Κι εγώ παρίσταμαι στο θέαμα αυτό με μια πνιγμένη

λύσσα.

Γιατί πώς να του εξηγήσω την περίπτωση, χωρίς

να εκθέσω όλη την ντροπή μου; Όμως, ακόμη

κι έτσι..

"Αντί να ενοχλείς ένα φτωχό μυρμήγκι", θα' λεγε, θιγμένο...

Φυσικά! Και καταπίνω σιωπηλά την προσβολή.

• Το υπογειάκι

Έχω ένα υπογειάκι.

Υπογειάκι, ως προς τη μορφή, υπόστεγο για

πηδαλιοχούμενα αερόστατα, ως προς το μέγεθος.

Εκεί βρίσκονται οι ράβδοι του χρυσού μου, τα κοσμήματα

και οι οβίδες μου.

Έχει μπαλκόνι που βλέπει σε πηγάδι, σκαμμένο

άγνωστο ως που.

Όλα αυτά ήτανε κάποτε πλούτη ανεξάντλητα.

Όμως εχτές, που έδωσα εντολή να βγάλουν τα μισά

απ' τα εκρηκτικά, και, σε μικρή απόσταση, να τα

ανατινάξουν, δεν άκουσα ούτε καν το θόρυβο, καθώς

τον κάλυπτε εκείνος ενός γρύλου που, καθισμένος

σ' ένα φύλλο χλόης, έτριβε μεταξύ τους τα έλυτρά του.

Με τις ράβδους του χρυσού, θέλησα να πληρώσω τους

εργάτες πλουσιοπάροχα. Όταν τελείωσε η

μοιρασιά, καθένας τους δεν είχε μες στη χούφτα

παρά μονάχα λίγη σκόνη.

Κι ήταν κάποτε σειρές ολόκληρες από πλούτη

ανεξάντλητα.

μτφ: Α. Χιονης

3 ανέκδοτα ποιήματα στο Βακχικόν

http://www.vakxikon.gr/content/view/458/1641/lang,el/



Σημείωμα (του Τάσου Ρήτου)

Μέσα σε μια τρύπια φουσκωτή βάρκα ή μέσα σε ένα σκισμένο δερμάτινο τζάκετ μπορείς να βρεις ένα υαλοκαμβά; Σαν υλικό μπορεί να μην το βρεις που θενά, μα σαν ανθολογία μπορείς να το βρεις οπουδήποτε μέσα στην σκληρή καθημερινότητα! Μπορείς να βρεις τον υαλοκαμβά στις κατουρημένες ποδιές των πλούσιων χαρτογιακάδων ή ακόμη και στα δαντελωτά καλσόν μια πόρνης!

Ο Θανάσης Αθανάσιος ανακαλύπτει τον υαλοκαμβά και εμείς τον Αθανάσιο, καθώς σηκώνουμε τα παντελόνια ύστερα από ένα άγριο γαμήσι με την χήρα της γειτονιάς! Ο Αθανάσιος είναι ένας εκφραστικός και νέος ποιητής, ο οποίος εξέδωσε ακόμα μια συλλογή με το όνομα «Βαυβώ» μέσα στο 2009. Ο Αθανάσιος είναι θεατρικός, διαθέτει τραγικό χιούμορ όπου ώρες ώρες νόμιζα ότι βλέπω ταινία του Tim Burton. O Αθανάσιος είναι σοβαρός, αγανακτισμένος αλλά και καυλωμένος. Τότε ανατέλλει τη φωνή του καθώς δύει ο ήλιος, ενώ αφήνει τα λόγια του να δύσουν καθώς ανατέλλει ο ήλιος την αυγή!

Ωστόσο αν θέλουμε να γκρεμιστούμε από μια θεατρική σκηνή για να πέσουμε σε μια βαθιά θάλασσα απότομα, ή απλά θέλουμε να πετάξουμε την σάρκα μας και να κρατήσουμε την ψυχή μας στο αέρα, μπορούμε να πάρουμε στον ώμο το σκισμένο τζάκετ, να μπούμε σε μια τρύπια φουσκωτή βάρκα και με τον Υαλοκαμβά στην "κωλότσεπη" να ζωγραφίσουμε όλες τις επιφάνειες τους σύμπαντος!

Χαριτίνη Ξύδη

Κάτω από τις ψηλές κορυφές, ανάμεσα στις χαραδρώσεις,
ένας λιθωματικός διάκοσμος όλο ορμή, οξύμωρη ζωντάνια εκκεντρικότητα, πλάθει καινούρια φαντάσματα, δημιουργεί τέχνη και καταρρακτώδη ποίηση.
Αφήνω απαλά τις ώρες μου στα σπήλαια.
Κι αυτές σταγόνες ρέουν.Στο κίτρινο αγριομελίσσι.
Όσο οι σταλακτίτες επιμένουν με τις λόγχες τους να τις τρυπούν,
με τις δίκοπες λάμες τους να τις ακονίζουν στον ροζ δίσκο του μανιταριού,
όσο οι νυχτερίδες να τις φτερουγίζουν,ανυπόμονες για το αίμα τους,
στην κόκκινη γκέισα,όσο τα δολιχόποδα να γνέφουν γύρω τους τυφλούς
και κουφούς ιστούς,στους τρεις μάγους.Όσο τρυφεροί φαίνονται οι
εκκεντρίτες στις κουρτίνες,άλλο τόσο ατσάλινοι γίνονται στην αφή τα κοράλλια.
Αυτό το χνούδι που τους περιβάλλει είναι η πιο επώδυνη αυταπάτη.
Στεφάνια στο λαιμό των ελικτιτών που ενώνουν τόσα εκατομμύρια χρόνια μεταξύ τους, ελέφαντες, βουδιστικές θεότητες, τοτέμ, αετοί και εξωτικά λουλούδια.
Νερά σκούρα αλλά καθαρά.
Φυλλίτες και χαλαζίτες.
Φως μαύρο αλλά διαυγές.
Ασβεστόλιθοι της ιουρασικής.
Οξείδια των μετάλλων.
Αφήνω απαλά τις ώρες μου στα σπήλαια της Μεσογείου όπου τα χρώματα
αποδομούνται από τον αέρα, πολύσχημες εικόνες, μεταμορφώσεις του αδυνάτου.
Είμαι ένα δευτερόλεπτο μέσα στην ηλικία του σπηλαίου.
Ανθρακικό ασβέστιο σε κρυσταλλική μορφή στρας.
Αφήνω τις πιο τρυφερές ώρες μου στο Μυρτώο.Πάρνωνας.Ταϋγετος.Επιδήλιον.Ακρωτήρι.Καμήλα.Φαράγγια.Νερόμυλοι.
Σπίτια από τεφρή πέτρα και ξύλο.
Ο δωρικός Λακωνικός Νότος αναπάντεχα ξαφνιάζει σμιλεύοντας θαύματα.

Ανρί Μισώ- Οι ασχολίες μου

Πολύ σπάνιο να δω κάποιον χωρίς να τον χτυπήσω.

Άλλοι προτιμούν τον εσωτερικό μονόλογο.

Εγώ, όχι. Προτιμώ να δέρνω.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται απέναντί μου

στο εστιατόριο και δε λένε τίποτε, κάθονται καμπόσο

εκεί, γιατί αποφασίσανε να φάνε.

Κι ορίστε ένας.

Σ' τον αρπάζω, χραπ.

Σ' τον ξαναρπάζω, χραπ.

Τον κρεμάω στον καλόγερο.

Τον ξεκρεμάω.

Τον ξανακρεμάω.

Τον ξαναξεκρεμάω.

Τον βάζω πάνω στο τραπέζι, τον πατικώνω και

τον πνίγω.

Τον βρομίζω, τον καταβρέχω.

Συνέρχεται.

Τον ξεπλένω, τον τεντώνω (αρχίζω να εκνευρίζομαι, πρέπει

να τελειώνω), τον μαλάζω, τον συνθλίβω,

τον συνοψίζω, τον χώνω μέσα στο ποτήρι μου

ρίχνω επιδεικτικά το περιεχόμενο στο πάτωμα και λέω

στο γκαρσόνι: "Φέρε μου ένα πιο καθαρό ποτήρι".

Νιώθω ωστόσο άσχημα, πληρώνω αμέσως το λογαριασμό

και φεύγω.



μτφ: Α. Χιονης

Όταν

φτάνουμε στο σημείο

να αποκαλούμε

Βωδελαίρο

τον Μπωντλαίρ..

κάτι δε πάει

καλά..

Για τον Νάνο Βαλαωρίτη

Δε ξέρω

πώς

θα' νιωθα

αν

με βράβευαν

συνεχώς

επειδή

ζω ακόμη..

Πάμπλο Νερούδα- XIV-είκοσι ερωτικά ποιήματα

Όλο παίζεις, εσύ, κάθε μέρα, εσύ,

με το φως του σύμπαντος κόσμου.

Επισκέπτρια συλφίδα των νερών και των κήπων.

Δεν είσαι δε μόνο εκείνη η χρυσή κεφαλή

όπου σαν ανθοδέσμη σφιχτά την κρατάω εγώ

μες στα δυο μου τα χέρια.



Κανενός αλλουνού δεν μοιάζεις εσύ

από τότε που εγώ σε αγάπησα.

Άσε να σε ξαπλώσω σ' ένα στρώμα

από μάηδες κίτρινους κι αγαπανθούς.

Ποιός είν' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ΄αστέρια του Νότου;

Εγώ είμ' εκείνος εκεί που γράφει τ' όνομά σου

με ψηφία καπνού στ΄αστέρια του Νότου!

Άσε με... άσε με να σε αναπολήσω όπως είσουν

προτού ν' ανασπασθείς και έβγεις στην ύπαρξη.



Και ευθύς, δες, αλαλάζει ο άνεμος

και δέρνει τα κλειστά μου παράθυρα.

Ο ουρανός είναι μι' απόχη φίσκα ως απάνου

με ψάρια μαύρα, ανήλιαγα.

Κι εδώ, εδωνά, κοπάζουν όλοι οι άνεμοι, όλοι τους εδωνά,

Και τότε η βροχή εγυμνώθη.



Πουλιά περνάνε πετούμενα.

Οι άνεμοι. Οι άνεμοι.

Μόνος μου εγώ και αναμετριέμαι με των άλλων τη δύναμη.

Ο ανεμοστρόβιλος σέρνει μαζί του

και μουρλαίνει τα μπακιρένια φύλλα

και ξελύνει τ΄άρμενα όλα τα μικρά,

τ΄από χτες αραγμένα στ΄ουρανού το μώλο.



Εσύ είσαι εδώ. Εσύ δε φεύγεις, δεν πετάς.

Κι εσύ ως το τέλος θα είσαι και θα μου απαντάς

στους βόγγους και τα μουγκρητά μου.

Επάνω μου νά' ρθεις να κουλουριαστείς

σαν να σ' έχουνε σκιάξει.

Κάπου-κάπου αδέσποτοι ξεπορτίζαν απ' τα μάτια σου ήσκιοι,

ξένοι, παράδοξοι.



Και τώρα, τωραδά, εδώ,

μανούσια μού φέρνεις και δυοσμαρίνια, μωρό μου,

γι΄αυτό κι έτσι ευωδιάζουν τα στήθη σου.

Την ώρα όπου ο άνεμος μελαγχολικός καλπάζει

σφαγιάζοντας πεταλούδες

εγώ σ' αγαπάω,

κι η έξαρσή μου δαγκώνει βαθιά

τα δαμάσκηνα του στόματός σου.

Πόσο έχεις στ' αλήθεια πονέσει,

ώσπου νά' βρεις τα χούγια μου,

ώσπου να βρεις την ψυχή μου τη μονάτη κι ανήμερη

και το όνομά μου που όλους τους κάνει και τρέμουν...

Πόσες και πόσες φορές δεν είδαμε το φως του αυγερινού

να μας φιλάει τα μάτια

και πάνω απ' τα κεφάλια μας το χάραμα κυκλοδίωκτο

ν' ανοίγει ωσάν ριπίδιο.

Τα λόγια μου σε μούσκεψαν θωπεύοντάς σε.

Καιρός πάει πολύς που αγάπησα

το ηλιόλουστο σώμα σου, το μαργαριταρένιο.

Και πιστεύω έτσι πως εγώ είμαι ο κύριος

του σύμπαντος όλου.

Θα σου φέρω απ' τα βουνά λουλούδια εξαίσια,

κλέλιες, ζουμπούλια

και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά.

Θέλω να κάνω μαζί σου

αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές.

μτφ: Γ. Κεντρωτής.

Μπρετόν, Σαρ, Ελυάρ- 8 ποιήματα- Αργά, Έργα

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ
Εάν σφίξουμε για λίγο ακόμα τα χέρια
Θα υπάρξουν περισσότεροι μονόχειρες παρά τυφλοί
Δεν μιλώ για την λογική των μητέρων μας
Που τραβούν το νήμα της συζήτησης μια στο καρφί και μια
στο πέταλο
Χωρίς να υποψιάζονται ότι έχουν επωάσει ένα ολόκληρο
οπλοστάσιο

Κάθε φορά που περνάμε δίπλα από κάποιον
Το πρόσωπό του αντικαθίσταται από την επιγραφή Βοήθεια
στους πνιγόμενους
Όμως οι αναπνευστικές κινήσεις και οι ρυθμικές έλξεις
Αυτές που τις καταλαβαίνουμε ως το σκοινί και το κλαδί
Αρκούν
Δεχόμαστε τους διακεκριμένους χαιρετισμούς.





ΕΠΙΤΥΧΙΑ
Τα σκληρότερα λόγια μου
Η αυθάδεια
Επικαλείται την μαρτυρία των ζώων

Αυτό που ακολουθεί μοιάζει με κείνο που φεύγει
Βάσιμη λογική






ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΟΙΗΜΑ
Θα κατεβάσω τους ώμους μου
Κάθε βήμα προκαλεί μια συμφορά

Χάνομαι στα ανοιχτά των κροτάφων μου






ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Θα σε θάψω μες στην άμμο
για να σε λυτρώσει η παλίρροια

Η ελευθερία για σκιά

Θα σε στεγνώσω στον ήλιο
Των μαλλιών σου όπου ο φοίνικας πέφτει σε μια παγίδα

Η ελευθερία για λεία





ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΗ
Έχτισε μια γέφυρα αναστεναγμών
Πάνω στην ακατοίκητη θάλασσα
Έβγαλε τα ρούχα της από χώμα
Έβαλε τα ρούχα της από άμμο
Μιλά μια γλώσσα φελλού
Εξαντλεί τον χρόνο σε μία εποχή
Χορεύει για παρτέρια από βότσαλα
Κάτω από πολυελαίες δακρύων
Μια μέρα επέστρεψε από ένα παράξενο ταξίδι
Όλες οι αποσκευές της ήταν καλυμμένες με πορτοκαλί
ετικέτες
Οι αχθοφόροι της λιποθυμούσαν ο ένας μετά τον άλλον
Καταβεβλημένοι από την χαραυγή που είχε τυλιχθεί μες στα
στροβιλιζόμενα εσώρουχά της
Επέστρεψε για να ψυχαγωγήσει την φρεσκάδα της φλογερής
ανίας της
Για να μην είναι πλέον μόνη για να καταριέται την φωτιά

Ιδιόρρυθμη





ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ
Οι άνθρωποι είναι πολύ θαρραλέοι
Κάποιοι είναι κάτω απ'τα κρεβάτια οι άλλοι μέσα στις
ντουλάπες
Κι αυτοί που έχουν ένα κερί στη θέση του μυαλού
Δεν δυσαρεστούν εκείνους με τις καρδιές από κουρέλια
Όταν λένε πρέπει να τελειώνουμε
Να ξέρετε ότι εννοούν με τον φόβο
Όλο ζάχαρη το θάρρος τότε τα βάζει με άλλες αρετές
Κατευνάζει την κακή διάθεση κολακεύει τον κίνδυνο
διαφθείρει την δυσπιστία

Το επιτραπέζιο παιχνίδι


ΤΟ ΑΝΩΦΕΛΟ ΠΟΝΤΑΡΙΣΜΑ
Ο κόσμος ανάποδα θα ήταν χαριτωμένος
Στα μάτια του αντί- ανθρώπου
Τι αμμόμετρο που είναι η γη
Τι συγκοινωνούντα δοχεία η γέννηση και ο θάνατος
Η εμφάνιση του μετάλλου στις ομίχλες του ψυχορραγήματος
Τα θανατηφόρα ξεσπάσματα στον άνθρωπο που λησμονήθηκε
Όλος ο κόσμος έχει φθαρεί τα στοιχεία της φύσης δεν
μπορούσαν να κάνουν τίποτα
Έχει φθαρεί από την σταθερότητα και την τάξη την ιδέα περί
ανθρώπου
Δεν άξιζε τίποτα οι εχθροί του έχουν υπερνικήσει αυτό το
φάντασμα
Που τρεφόταν σε εσπρέσο-μπαρ λίγο πριν το κλείσιμο
Η γέφυρα πάνω σε όλο τον κόσμο είναι μια κραυγή που θα
ακούσετε
Χωρίς να πιστεύετε στην ζωή και περνώντας απ'το κλειστό
βλέφαρο
Της γης μια κραυγή που ξεκουφαίνει για πάντα τον θάνατο
και τα έργα του




ΣΦΙΧΤΟΔΕΜΕΝΟΣ
Εάν δυσκολεύομαι να σε ακολουθήσω
Βάζω φωτιά στα χείλη
Καίω την σιωπή

μετάφραση: Σωτήρης Λιόντος

3 τραγούδια από την Μυθολογία (1966)

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος



Ο Ορέστης
Ένα παιδί ένα παιδί
βρήκε στο δρόμο ένα κλειδί
και σε δυο μήνες
έφτασε απ' έξω απ΄ τις Μυκήνες.

Ποιος θα το δει ποιος θα το δει
ποιος θα γνωρίσει το παιδί;

Είχε σταθεί είχε σταθεί
το σπίτι του να θυμηθεί
κι από μια πύλη
κόκκινο του πέταξαν μαντήλι.

Ποιος θα το δει ποιος θα το δει
ποιος θα μιλήσει στο παιδί;

Μοίρα κρυφή μοίρα κρυφή
στείλε την κόρη κι αδερφή
για να του φέρει
πέτρινο στο χέρι του μαχαίρι.

Ποιος θα το δει ποιος θα το δει
ποιος θα πονέσει το παιδί;

Μα το παιδί μα το παιδί
ήταν αηδόνι σε κλαδί
και πριν βραδιάσει
πέταξε και χάθηκε στα δάση.

Και το κλειδί και το κλειδί
κανένας άλλος δε θα δει.






Ένας ευαίσθητος ληστής
Αν με πηγαίναν αύριο στην κρεμάλα
μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα
ξέρω ποιανού το δάκρυ στάλα στάλα
θ'πεφτε από τα μάτια τα μεγάλα
μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

Μια και με γράψανε φονιά
πήρα τον κόσμο παγανιά
και την ζωή σεργιάνι
κακό να κάνω στους κακούς
που εσύ μονάχα τους ακούς
μα ο νους σου δεν τους πιάνει

Στην ερημιά που 'χα βρεθεί
με το 'να χέρι στο σπαθί
και τ' άλλο στο βαγγέλιο
ήρθαν μανάδες κι ορφανά
κι είπα το δάκρυ του φονιά
να τους το κάνω γέλιο

Μα τώρα που 'φτασε η στιγμή
να κλείσουν οι λογαριασμοί
ποιος τάχα θα μπορέσει
να δει πως είχα μια καρδιά
σαν της αγάπης τα παιδιά
και να με συγχωρέσει;






Ο Ιρλανδός και ο Ιουδαίος
Χρόνια και χρόνια μες στην άμμο
εκεί που ανθίζει η φοινικιά
δυο φίλοι πήγαιναν σε γάμο
δώρα κρατώντας και προικιά
ο ένας ήταν Ιρλανδός ο άλλος ήταν Ιουδαίος

Δίψα τους έκαιγε τα χείλη
μα πριν φωνάξουν τη βροχή
είδαν στην έρημο μια πύλη
που 'γραφε τέλος και αρχή
μπροστά πηγαίνει ο Ιρλανδός πίσω πηγαίνει ο Ιουδαίος

Πέρασαν τα μεγάλα τείχη
και κάπου εκεί στην αγορά
κάποιον ρωτήσανε στην τύχη
πού είναι ο γάμος κι η χαρά
τον ρώτησε ο Ιρλανδός τον ρώτησε κι ο Ιουδαίος

Κι αυτός απλώνοντας τα χέρια
τους έδειξε στο χώμα εμπρός
δυο πεθαμένα περιστέρια
που ήταν η νύφη κι ο γαμπρός

Δάκρυσε τότε ο Ιρλανδός δάκρυσε και ο Ιουδαίος

μπρρρ

δε ξέρω τι με έχει πιάσει τελευταία και κάνω τόσες αναρτήσεις..
πάντως τα τρόλει πάνε κι έρχονται, Πέννυ!! :)

Η παρούσα ανάρτηση νομίζω πως αφορά το κακό ποίημα, το ενοχλητικό,
κοινότοπο ποίημα, φτιαγμένο από ενοχλητικούς, κοινότοπους ανθρώπους.

Το καλό ποίημα
είναι ικανό να μας προσφέρει βαθιά χαρά
και ικανοποίηση.
Αυτή η ικανοποίηση θα γίνει ποίημα δικό μας, ένα ή δύο ή παραπάνω.

Το κακό ποίημα
είναι πιο αποτελεσματικό!
Η οργή γράφει τα πιο ωραία βιβλία!





Ο Νικόλαος Καλαμάρης:
Οι προλήψεις, οι προκαταλήψεις, συνήθειες διανοητικές βαθύτατα ριζωμένες είναι επιστρώματα πνευματικών ακαθαρσιών που για να τινάξουμε από πάνω μας πρέπει να συγκλονισθούμε ολόκληροι. Και ο συγκλονισμός δεν πρέπει να γίνει μια φορά αλλά να συνεχίζεται αδιάκοπα. Αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν συγκινείται.



Και ο Θέογνις:
πρήξας δ' ουκ έπρηξα,
και ουκ ετέλεσσα τελέσσας,
δρήσας δ' ουκ έδρησ',
ήνυσα δ' ουκ ανύσας.

Η Αιώνια Κτηνοβασία Υπέρ του Προεδρικού Διατάγματος- Θανάσης Αθανάσιος

η μισοφαγωμένη δεκάρα που υπνοβατούσε για να μην ενοχλή-
σει την διένεξη του βουτύρου
παρέμεινε δική μας
αιώνια δική μας

είθε οι ουρανοί να αγκαλιάσουν την άψυχη παντόφλα του νε-
κρού αγοριού

ο κυρίαρχος ρυθμός ήταν ο β
και παρόλη την ανάγκη μου να αισθανθώ άνθρωπος
καταβρόχθισα τα ρολόγια μαζί με τις αλυσίδες
και δεν θυμάμαι που έχω αφήσει το ροδόνερο των αστικών μας
λίκνων

αχ πεφταστέρι
δίχρωμο
ευνουχισμένο
σκατοκέφαλο
πεφταστέρι αχ!!

πόσα καλοκαίρια καθάριζα τους στάβλους που μέσα έτρωγαν
κρέας παστό
και πεταλούδες με κιθάρες και ακορντεόν
και ψύλλους στ’ άχυρα
και ράθυμους Διόσκουρους που διαγωνίζονταν στην πετροβο-
λία
στη σκοποβολή όταν ο στόχος ήταν το ροκανισμένο αρχίδι
του χρόνου

από του χρόνου ανοίγει η πολυπόθητη διώρυγα του αυτιού
και οι συνεχείς πλίνθινες κυρίες
θα μιλάνε αλλιώς
ενώ θα προστάζουν τους παπάδες να κοιμούνται εναλλάξ
πάνω στις λόγχες του ασβέστη

Ένα καπέλο και μια γυναίκα- Θανάσης Αθανάσιος

μια γυναίκα δούλευε ως λαθρέμπορος.
η κοιλιά της ήταν μια ευκλείδεια σχισμή διότι ποτέ
δε φθάνει ένας κουρέας για να θρυμματίσει τους καρπούς των
χεριών μας.
Όσο κι αν αγαπάμε τις αστυνομικές βολίδες που κρέμονται απ’
το εκρεμμές των πτηνών
ποτέ δε θα δεχθούμε τα ανείπωτα δάκρυα των λιμνών.
Τα λεπτά σκιρτήματα της ύλης δεν χαλιναγωγούν
πια τα γαλλικά κηπάρια που επωάζονται στους ίσκιους των
ακτών και των αράδων.
Το μελάνι γεννά τις σουπιές.
Εν τω μεταξύ, για να μαστε πλήρως σύμφωνοι με το εργατικό
πνεύμα ενός εγελιανού φαροφύλακα, αξίζει
να αποζημιώσουμε τις σαρκικές μας ώσεις όσο αυτές αγριεμέ-
νες και θυελλώδεις κατασπαράζουν τα μηνίγγια των ναυτών.
Ένας κουρέας ποτέ δεν είναι αρκετός για να θρυμματίσει τους
καρπούς των χεριών μας.
Ένας αφέντης και δέκα αφεντάδες, 10 ή και 1000, δεν φθάνουν
για να δαμάσουν την καθεαυτότητα των συνόρων μας.

Τεράστιο Χοντρό Μαλλιαρό Όραμα του Κακού- Λώρενς Φερλινγκέττι

1
Κακό κακό κακό κακό
Ο Κόσμος είναι κακό
Η Ζωή είναι κακό
Όλα είναι κακό
αν καβαλλήσω το άλογο του μίσους
με το κακό μισόκλειστο μάτι του
να γυρνά τον κόσμο στο κακό
το Κακό είναι Θάνατος ξαναζεσταμένος
το Κακό είναι Ζωή συλλαβισμένη ανάποδα
το Κακό είναι αρνί που καίγεται ζωηρά
το Κακό είναι αγάπη ψημένη στη σούβλα
που γυρνάει κόντρα στον εαυτό της
το Κακό είναι κριθαράκι στο μάτι του σύμπαντος
κρεμασμένο σ' ένα άλογο που βήχει
που μ' ακολουθεί τη νύχτα
σ' ένα κούφιο δρόμο
φορώντας παρωπίδες
το Κακό είναι πράσινα γάντια
γυρισμένα το μέσα έξω
δίπλα σ' ένα διπλό μαρτίνι
πάνω σ' ένα τραπέζι για κοκτέιλ
το Κακό είναι πλούσιο σε δόντια αλόγου
το Κακό με κυνηγάει
με πόδια από κόλλα
τρέχω
Κακό είναι να γαμάς άγνωστες
ύστερα από κοκτέιλ πάρτυ
Καϋμένη σάρκα δεν είναι κακό
Κρέας μοναχικό δεν είναι κακό
αλλά κακό είναι σταμπαρισμένο
στο παράθυρό μου
Είμαι παρανοϊκός για το κακό
το Κακό είναι σαράντα χρονών
και στο λάθος μυαλό μου
το Κακό είναι να' χεις χάσει το νου σου
στον ύπνο ή στον ξύπνιο
το Κακό περνάει στα τυφλά
μεσ' από τ' ακριδάχτυλα του νου
σε οράματα μαριχουάνας
όπου ένα άλογο περπατάει
ένα άλογο που θέλει να με φάει
το Άλογο τρώει τη συνείδηση
το φοβάμαι
τρέχω
σε μισώ κακό
τρελό άλογο
Όλοι μας τρελαινόμαστε
όταν πεθαίνουμε
αλλά να καβαλάμε ζωντανοί
το τρελό άλογο
είναι μια μορφή θανάτου
κάθε τρελή μέρα κι ένας θάνατος
είμαι παρανοϊκός γι΄αυτό
το Κακό έχει βγει να με πιάσει
το Άλογο καμπουριάζει πίσω μου
φορώντας παρωπίδες
το Άλογο θέλει να ανέβω πάνω του
το Άλογο θέλει να καβαλήσω
δίχως γκέμια
τρέχω να του ξεφύγω
με δυο πόδια
φοβάμαι
δεν θέλω να πεθάνω

μτφ: Κ. Γιαννόπουλος και Φ. Αθέρας

Η Μαρία Ροδοπούλου συναντά την ανεξάντλητη ποίηση της Χαριτίνης Ξύδη.

http://www.radiobubble.gr/el/audio/6609/60

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα- 7 ποιήματα

Βγαίνει το φεγγάρι
Όταν βγαίνει το φεγγάρι
οι καμπάνες χάνονται,
κι εμφανίζονται τ' απρόσβατα
τα μονοπάτια.

Όταν βγαίνει το φεγγάρι
η θάλασσα σκεπάζει τη γη,
κι η καρδιά αισθάνεται νησί
καταμεσής του απείρου.

Κανείς δεν τρώει πορτοκάλια
κάτω απ'την πανσέληνο.
Πρέπει να φας
πράσινα φρούτα παγωμένα.

Όταν βγαίνει το φεγγάρι
με τα εκατό όμοια πρόσωπα
το αργυρό νόμισμα
κλαίει στην τσέπη

μτφ: Ρήγα Καππάτου

Αποχαιρετισμός
Αν θα πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι μου ανοιχτό.

Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
(Το βλέπω απ'το μπαλκόνι μου.)

Ο θεριστής θερίζει τα στάχυα.
(Τον βλέπω απ' το μπαλκόνι μου.)

Αν θα πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι μου ανοιχτό!

μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης

Το μουγκό παιδί
Το παιδί ζητάει τη φωνή του.
(Την έχει ο βασιλιάς των γρύλων.)
Σε μια σταγόνα του νερού
το παιδί ζητάει τη φωνή του.

Δεν τη θέλω για να κουβεντιάσω
Δαχτυλιδάκι θα την κάνω
που η σιωπή μου θα το βάλει
στο πιο μικρό της δάχτυλο.

Σε μια σταγόνα του νερού
Το παιδί ζητάει τη φωνή του

(Μακρυά η φωνή φυλακισμένη
το ρούχο φόρεσε ενός γρύλου.)

μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης

Γη
Προχωρούμε
πάνω σ'έναν καθρέφτη
δίχως ασήμι
πάνω σ'ένα κρύσταλλο
δίχως σύννεφα.
Αν οι ίριδες γεννιόταν
στην ανάστροφη όψη
αν τα ρόδα γεννιόταν
στην ανάστροφη όψη
αν όλες οι ρίζες
κοιτούσαν τ' αστέρια
κι ο νεκρός δεν έκλεινε
τα μάτια
θα γινόμασταν σαν κύκνοι.

μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης

Γκασέλα του απελπισμένου έρωτα
Η νύχτα αρνιέται να'ρθει
για να μην έρθεις εσύ
και μήτε εγώ να μπορέσω να πάω.

Όμως εγώ θα πάω
κι ας τρώει το μηνύγγι μου ένας ήλιος από σκορπιούς.

Όμως κι εσύ θα'ρθεις με τη γλώσσα σου καμένη από την αλμυρή βροχή.

Η μέρα αρνιέται να'ρθει
για να μην έρθεις εσύ
και μήτε εγώ να μπορέσω να πάω.

Όμως εγώ θα πάω
παρατώντας στα βατράχια το τσακισμένο μου γαρύφαλλο.

Όμως κι εσύ θα'ρθεις
ανάμεσα από τα θολά του σκοταδιού λαγούμια.

Η νύχτα κι η μέρα δε θέλουν να'ρθουν
για να πεθάνω εγώ για σένα
κι εσύ να πεθάνεις για μένα.

μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης

Κασίντα του ρόδου

Το ρόδο

δεν ζητούσε την αυγή

σχεδόν αιώνιο στο κλωνί του,

κάτι άλλο ζητούσε.

Το ρόδο

μήτε γνώση μήτε ίσκιο ζητούσε

όριο σάρκας και ονείρου,

κάτι άλλο ζητούσε.

Το ρόδο

δεν ζητούσε το ρόδο.

Ασάλευτο στον ουρανό

κάτι άλλο ζητούσε.

μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης

Αστερωμένη ώρα

Η στρογγυλεμένη της νύχτας σιγαλιά

μια τελεία στη μουσική

του απείρου.

Βγαίνω ολόγυμνος στο δρόμο

μεθυσμένος από στίχους

χαμένους.

Το σκοτάδι, διάτρητο

από τραγούδια γρύλων,

έχει εκείνη τη μοιραία νεκρή

φωτιά

του ήχου.

Αυτό το μουσικό φως

που ξεχωρίζει

ο νους.

Οι σκελετοί από χίλιες πεταλούδες

κοιμούνται στον περίβολό μου.

Νιάτα από τρελές αύρες περνούνε

πάνω στο ποτάμι.

μτφ: Κ. Πολίτης

Απόσπασμα απ'την Κλειτορίδα- Θανάσης Αθανάσιος

ΣΚΗΝΗ 6η:
Λ: Η ελπίδα είναι μέγγενη. Κι εσύ, σε προειδοποιώ, μη τεμαχί-
ζεις τα εντερικά φυλλάδια των γυναικών μας. Αυτές, Αυτές, Αχ,
αυτές είναι πλίνθινες σαΐτες, φθίνουσες καμήλες που τσαλαπατούν
τις σκιές τους. Αφρόντιστο και βρώμικο αφήνουν το καβαλέτο
που ψαρέψαμε.
ΧΟΡΟΣ: Εντερικά φυλλάδια, φιλική εντελέχεια, φαλλική ένταση,
εντατική φατρία.
Τ: Δεν έχω συναντήσει ποτέ διάκοσμο στα πλοία, αυτό με προ-
βληματίζει. Γονατίζουν οι ναύκληροι, γονατίζουν οι ευθυτενείς
ναύαρχοι, πνίγονται οι επιβάτες!
Λ: ανάμεσα στις λέξεις παρεμβάλλεται μια αντλία (γυρνώντας
απότομα το κεφάλι του προς τον Τ) το ξερες;
Τ: Ομολογώ πως η γυναίκα μου ίσως να το ξερε αλλά κι αυτή
ακόμα εξατμίστηκε. Από τότε δεν έχω λερώσει ποτέ την στιχο-
μυθία της.
Λ: (σαν σε όνειρο) Ε λοιπόν, αρκετά πείνασαν οι μαθητάδες και
αρκετά πείνασαν οι μαθητάδες και αρκετά, εν πάση περιπτώσει.
Οι αρθρώσεις μας είναι φαντασμαγορικές όταν εκτείνονται στο
άπειρο, όταν κοχλάζουν ησύχως ανάμεσα στις γάμπες μας. Ο
άνεμος, κι εσύ, κι εγώ ίσως,
εκπέμπουμε κυματισμούς. Κλείσε τα βλέφαρά σου και δες. Γιατί
κάτω από τα σεντόνια των μηρών μου κρύβεται ένα πτώμα.
Τ: Θα λάτρευα κι εγώ μιαν αυγή κάποιον νέο προορισμό, μια
νέα σιγουριά, έναν πράσινο ουρακοτάγκο με φτερά στο κώλο και
αέρινα μουστάκια..