Ζακ Πρεβέρ- 9 ποιήματα

Τα θαύματα της ελευθερίας
Ανάμεσα στα δόντια της παγίδας
Πόδι άσπρης αλεπούς
Κι αίμα στο χιόνι
Το αίμα της άσπρης αλεπούς
Ίχνη στο χιόνι
Ίχνη της άσπρης αλεπούς
Που φεύγει με τα τρία της πόδια
Ενώ ο ήλιος βασιλεύει
Κι η αλεπού
Ένα λαγό στα δόντια της βαστάει
Ακόμα ζωντανό.






Η σαύρα
Η σαύρα της αγάπης
Πάλι τό' σκασε
Αφήνοντας στα δάχτυλά μου
Την ουρά της
Όμως αυτήν κι εγώ
Ήθελα να κρατήσω.







Ο Γάμος
Μια γυναίκα πέφτει σ΄ένα ποτάμι
Και το ποτάμι χύνεται σ΄έναν μεγάλο ποταμό
Ένας άντρας πέφτει σ' αυτόν τον ποταμό
Κι ο ποταμός πέφτει στη θάλασσα
Κι η θάλασσα με τη σειρά της στέλνει στη στεριά
Ένα σιρίτι αφρού
Και η λευκή δαντέλα των κυμάτων
Που λάμπει κάτω από του φεγγαριού το φως
Κι είν΄η δαντέλα αυτή το φόρεμα της νύφης-
Απλό γαμήλιο δώρο της μεγάλης θάλασσας.







Αίμα και φτερά
Κορυδαλέ της θύμησης
Το αίμα σου είναι που κυλά
Κι όχι το αίμα μου
Κορυδαλέ της θύμησης
Ωραίο νεκρό πουλί
Δεν έπρεπε να' ρθεις
Από το χέρι μου να φας
Σπόρους της λήθης.





Το υψηλό πρόσωπο και ο φύλακας άγγελος
Φρουρέ
Μείνε εδώ
Έξω απ' την πόρτα του οίκου
Και περιφρούρησε
Την υπόληψή μου
Εγώ ανεβαίνω επάνω
Με τις κυρίες
Πρέπει κανείς να διασκεδάζει και λιγάκι!







Ο λογαριασμός
Ο ΠΕΛΑΤΗΣ
Γκαρσόν, το λογαριασμό!

ΤΟ ΓΚΑΡΣΟΝΙ
Μάλιστα. (βγάζει μολύβι και σημειώνει.) Έχετε... δυο αυγά σφιχτά, ένα μοσχάρι, αρακά, σπαράγγια, μια μερίδα τυρί με βούτυρο, αμύγδαλα, καφέ κι ένα τηλεφώνημα.

Ο ΠΕΛΑΤΗΣ
Και τα τσιγάρα!

ΤΟ ΓΚΑΡΣΟΝΙ
(Αρχίζει να λογαριάζει.) Μάλιστα... Και τα τσιγάρα... Όλ' αυτά μας κάνουν...

Ο ΠΕΛΑΤΗΣ
Μην επιμένεις, φίλε μου, είναι ανώφελο, δεν πρόκειται να το καταφέρεις.

ΤΟ ΓΚΑΡΣΟΝΙ
!!!

Ο ΠΕΛΑΤΗΣ
Δεν σου μάθανε στο σχολείο πως είναι μα-θη-μα-τι-κώς αδύνατο να προσθέσεις ανόμοια...πράγματα!

ΤΟ ΓΚΑΡΣΟΝΙ
!!!

Ο ΠΕΛΑΤΗΣ
(Υψώνει τη φωνή του.) Τελοσπάνων, ποιον νομίζουν πως κοροϊδεύουν; Πραγματικά πρέπει κανείς νά' ναι εντελώς ηλίθιος για να τολμήσει καν να προσπαθήσει να προσθέσει ένα μοσχάρι με τσιγάρα, τσιγάρα με καφέ, καφέ με αμύγδαλα, σφιχτά αυγά με αρακά και αρακά μ' ένα τηλεφώνημα... Και γιατί όχι τον αρακά μ' έναν αξιωματικό της Λεγεώνος της Τιμής; (Σηκώνεται.) Όχι, φίλε μου, πίστεψέ με και μην επιμένεις και μην κουράζεσαι, δεν οδηγείσαι πουθενά, καταλαβαίνεις, πουθενά, δε φτάνεις ούτε καν σ' ένα πουρμπουάρ!
(Και βγαίνει παίρνοντας μαζί του την πετσετοθήκη χωρίς να πληρώσει τίποτε.)









Η σοφία των εθνών
Η Αθηνά κλαίει
Το δόντι τής σοφίας της μεγαλώνει
Κι ο πόλεμος ξαναρχίζει
Πάλι και πάλι

Ο μετεωρίτης
Ανάμεσα απ' τα κάγκελα της φυλακής
Περνάει σαν αστραπή
Ένα πορτοκάλι
Και πέφτει στο αποχωρητήριο
Σαν πέτρα.
Κι ο φυλακισμένος
Που ξαφνικά ραντίζεται από τις βρομιές
Φωτίζεται
Λάμπει από ευτυχία:
Νάτην που δε με ξέχασε
Πάντα με σκέφτεται
Εκείνη.






Η αποστολή
Ένας άνθρωπος μ' ένα κουτί
Μπαίνει στο μουσείο του Λούβρου
Κάθεται σ'έναν πάγκο
Εξετάζει το κουτί
Προσεκτικά
Το ανοίγει
Μ΄ένα ανοιχτήρι
Και βάζει
Επίσης προσεκτικά

Σίγουρος για τον εαυτό του

Το ανοιχτήρι
Πάνω στα βάτα
Μέσα στο κουτί
Το κλείνει
Μ' ένα ειδικό εργαλείο
Το ακουμπάει απαλά
Πάνω στον πάγκο
Και φεύγει
Ήρεμος και χαμογελαστός
Κουτσαίνοντας
Φτάνει στον Σηκουάνα
Εκεί
Τον περιμένα
Ένα πλοίο φορτηγό
Κάτασπρο
Ανεβαίνει τις σιδερένιες σκάλες
Της γέφυρας του πλοιάρχου
Κουτσαίνοντας
Κι ενώ ανεβαίνει
Εξετάζει το ειδικό εργαλείο
Χαμογελάει
Και το ρίχνει στον Σηκουάνα

Την ίδια στιγμή
Ακαριαία
Το πλοίο εξαφανίζεται.


μτφ: Γιάννης Βαρβέρης

το σωστό είναι γκαυλωμένος-η-ο
όχι με βήτα, όχι!! ποτέ!








:)

Μαρσέλ Ντυσάν

Νέα Ανάρτηση. Θέλω να κάνω μια Νέα Ανάρτηση.
Σκέφτομαι τον Ντυσάν, ή Ντυσάμπ αν προτιμάτε.

Ο Ντυσάν αρνήθηκε να ορίσει την τέχνη.
Αρνήθηκε το γούστο.
Αρνήθηκε να ορίσει γενικώς.
Βρήκε στο "είναι" μια ανθρώπινη επινόηση,
η "πίστη", η "κρίση", λαθεμένα δεδομένα του ανθρώπινου νου.

Πέταξε ένα ουρητήριο στα μούτρα τους, και ούτε καν
μπορούσε να υποπτευθεί την σπουδαιότητα της ενέργειάς του.
Από κείνη τη στιγμή μια ιδέα θα μπορούσε να γίνει τέχνη.
Η τέχνη δεν είναι απλή απόλαυση του αμφιβληστροειδούς,
είναι ερώτηση.
Καλλιτέχνης είναι ο δημιουργός ιδεών.

"Θα ήθελα να δουλέψω, αλλά κατά βάθος ήμουν τρομερά τεμπέλης. Προτιμώ να ζω,
να αναπνέω παρά να δουλεύω. Δεν θεωρώ ότι η δουλειά που έκανα θα έχει μια
οποιαδήποτε σημασία από κοινωνική άποψη στο μέλλον. Επομένως, αν θέλετε,
η τέχνη μου είναι να ζω. Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε ανάσα είναι ένα έργο που δεν
γράφεται πουθενά, που δεν είναι ορατό ούτε εγκεφαλικό.
Είναι ένα είδος μόνιμης ευφορίας".

Βαυβώ

Μ' αρέσει που σε όποιο φόρουμ
γίνει θέμα για την Βαυβώ,
δίπλα στα αγαλματίδια
βρίσκεται και το ποίημά μου ''Βαυβώ''!

Μην ξεχνάτε:
ο ποιητής είναι εν ζωή!

:)

Αρχέλαος ο Χερσονησίτης

εις υμάς κροκόδειλον αποφθίμενον διαλύει
σκορπίοι, ή πάντα ζωοθετούσα φύσις.

εκ νέκυος ταύτην ίππου γράψασθε γενέθλην,
σφήκας. ίδ' εξ οίων οία τίθησι φύσις.



πάντα δι' αλλήλων ο πολύς σφραγίζεται αιών
ανδρός γαρ κοίλης εκ μυελού ράχεως
δεινός γίνετ' όφις, νέκυος δειλοίο σαπέντος,
ός νέον εκ τούτου πνεύμα λάβη τέραος,
τεθνεότος ζωήν έλκων φύσιν. ει δε τόδ' εστίν,
ου θαύμα βλαστείν τον διφυή Κέκροπα.

Marcel Duchamp- In his own words

Νικόλαος Κάλας- Οδός Νικήτα Ράντου, Συλλογή Β'

"Το τριακόσια τριάντα τρία δεν απαντά".
Πλάι στον αριθμό το "οδός Κριεζώτου 2".
Η εν Ισσώ μάχη!
"Δεσποινίς Πυθία, δοκιμάσατε πάλι".
"Νικήτα Ράντο, δεν μ' ακούς;
το Τριάντα τρία η πρώτη σου ποιητική δοκιμασία"
το Είκοσι δύο επέστρεψαν οι Έλληνες απ' την Μικράν Ασία.
Επέστρεφε, ω Ιστορία!
Η Τροία του Ομήρου, η Τροία του ονείρου
τριαδικά συστήματα πρωτοϊστορικά, μεταχριστιανικά
υπολογισμένα καβαλιστικά.
"Νικήτα Ράντο, γιατί δεν απαντάς;"
Τριάντα τρία χρόνια κι ύστερα επέστρεψεν η εν ηχώ μάχη:
"Δεν μ' αναγνωρίζεις; Είμαι Πλακιώτης Μανχατανάς,
και βροντοφωνούνε μέσα μου
της ταραγμένης σου ψυχής φλογερά οράματα".

Βροχή- Γιώργος Πατιός

Είναι απάνθρωπη η ένταση της απουσίας της με τη
Βροχή να στάζει στα μάτια της με τη
Βροχή να γίνεται ποταμός στο μέσα μέρος των τελευταίων
Συνόρων του κορμιού μου
Αυτή η τιμωρία δεν αντέχεται
Να μας χωρίζουν πέντε εκατοστά υγρασίας και η
Απόσταση να γίνεται ωκεανός κι
Όλο να βρέχει
Πράγμα συνηθισμένο βέβαια εδώ στα
Μέρη των Σαξόνων και των Κελτών
Όλα αποκτούν το ψεύδισμα του υγρού βαλσάτη των
Χειλιών της με τα νερά να πλημμυρίζουν κάθε μου
Σκέψη τα
Δόντια της συνεχίζουν να τρίζουν στο σκοτάδι ο
Φόβος η οργή ενίοτε κι ο
Πόθος την παρασύρουν σε γλιστερά σοκάκια με τους
Δρυίδες να θυσιάζουν τα παιδιά τους τα
Σταυροδρόμια να κρύβουν τους νεκρούς το φθηνό
Οινόπνευμα και το λιμάνι πάντα στο ίδιο μέρος το
Τέλος η αρχή η μέση και ο διάβολος με τη φιλοσοφία να γίνεται δεκανίκι τα αυτοκίνητα σταμάτησαν να κορνάρουν συνεχίζει να φοράει κοντές φούστες παρά το κρύο οι μπότες της ψηλές ως το γόνατο εγώ πάντα αμίλητος και τι να πω που η βροχή να μην το έχει ήδη μαρτυρήσει μόνο εκείνη δεν το ξέρει ή κάνει πως και η εκδίκηση αναβάλλεται για μια πιο ηλιόλουστη μέρα για μια πιο ήσυχη ώρα τώρα τίποτε δεν απομακρύνεται εκτός από μας τους δύο με τη βροχή να δυναμώνει τα ουρλιαχτά της υγρασίας κατάντησαν μονότονα το μπλε της βλέμμα σγούρυνε έγινε ακόμη ένα σημάδι στο κορμί μου με τα μαλλιά της να μακραίνουν κι άλλο τη φωνή της να ακούγεται πιο ξέγνοιαστη
Κάποιο ποδήλατο ξεχάστηκε έξω τα
Λάστιχα γίνονται νερό εγώ
Γίνομαι νερό
Αυτή γίνεται νερό μία
Κοσμογονία απ’την ανάποδη στο
Τέλος ή θα πνιγώ μες στις λακκούβες και τις
Λάσπες ή που θα μάθω
Επιτέλους να γίνομαι φονιάς κάθε
Χρωματιστής στιγμής και τα νερά εισχώρησαν στα
Σπλάχνα μου

Ορφέας και Ευριδίκη

Ο Ορφέας έγινε κυρίως γνωστός από το ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο.

Για τον Ορφέα έλεγαν πως πάνω από το κεφάλι του τριγύριζαν σμήνη πουλιών και πως από τη θάλασσα πηδούσαν μπροστά του ψάρια, τόση ήταν η δύναμη του τραγουδιού του.

Οι διηγήσεις λένε πως ήταν γιος κάποιας Μούσας, μάλλον της Καλλιόπης και πως ο πατέρας του λεγόταν Οίαγρος.

Η, παντρεμένη με τον Ορφέα, Ευριδίκη κάποτε, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τον Αρισταίο, έναν μελισσοκόμο που την είχε βάλει στο μάτι, σκόνταψε και έπεσε. Τότε τη δάγκωσε ένα φίδι στον αστράγαλο. Όταν ο Ορφέας έφτασε εκεί ο Άδης είχε ήδη αρπάξει την γυναίκα του. Ο Ορφέας αποφάσισε να κατέβει τον μαύρο δρόμο για το βασίλειο των νεκρών. Η δύναμη της λύρας του μάγεψε τον Χάροντα ο οποίος παράτησε τις δουλειές του και ακολούθησε τον τραγουδιστή. Όσο ο Ορφέας έπαιζε την λύρα του ο Κέρβερος δεν γάυγισε, ο τροχός του Ιξίονα σταμάτησε, οι κόρες του Δαναού διέκοψαν το αιώνιο κουβαλητό του νερού, ο Σίσυφος κάθησε στον βράχο του, ο Τάνταλος ξεδίψασε και ξέχασε την πείνα του, οι δικαστές των νεκρών έκλαιγαν, πλήθος ψυχών ξέσπασε σε κλάματα.

Σύμφωνα με τον Νόμο του Άδη κανένα βλέμα δεν επιτρεπόταν στον Κάτω Κόσμο, μόνο φωνές.

Η συμφωνία ήταν να πάρει ο Ορφέας μαζί του την Ευριδίκη μόνο που δεν επιτρεπόταν να την κοιτάξει κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Κάτι τον ώθησε να την κοιτάξει και εκείνη την στιγμή, σχεδόν αμέσως, ο ψυχοπομπός Ερμής την τράβηξε απ'το χέρι.
Μετά από αυτό ο Ορφέας έμεινε 7 μήνες κάτω από έναν γερό βράχο στην εκβολή του μακεδονικού ποταμού Στρυμόνος, σε μια σπηλιά.

Από τότε ο Ορφέας στεκόταν μακριά απ'τις γυναίκες, δεν ήθελε άλλον γάμο.
Ο μύθος λέει πως οι Θρακιώτισσες του είχαν θυμώσει επειδή για 3 χρόνια στερήθηκε τον έρωτα των γυναικών. Έτσι ο Ορφέας έκανε συντροφιά μόνο με νέους και λέγανε ότι αυτός έμαθε στους Θράκες τον έρωτα για τα αγόρια.

Ο Ορφέας περιπλανήθηκε σε όλη τη Θράκη έως ότου οι μεθυσμένες Θρακιώτισσες ρίχτηκαν πάνω του με κοντάρια και πέτρες. Τα κομμάτια του σώματός του σκορπίστηκαν παντού. Οι φόνισσες κόψαν το κεφάλι του Ορφέα και το κάρφωσαν πάνω στη λύρα και το πετάξανε στον Έβρο, όπου τραγουδώντας κολυμπούσε και συνέχιζε να παίζει λύρα.

Η λύρα του τοποθετήθηκε από τον Δία σαν λύρα ανάμεσα στους αστερισμούς.

Η κοινωνική προσφορά των διανοούμενων

Γνωστή ΄διανοούμενος' σε παραλήρημα:


"Εμείς οι Έλληνες τους δώσαμε την τέχνη και τον πολιτισμό και αυτοί οι ξεδιάντροποι οι Γερμαναράδες οι ναζιστές, οι φασίστες, ρεζιλεύουν με αυτόν τον αισχρό τρόπο την Αφροδίτη της Μήλου.''



Ούτε λόγος για τα αίτια και το νόημα του δημοσιεύματος. Όλος της ο καημός είναι η αστεία χειρονομία..


Τσίου Τσίου Τσίου

ετοιμάζεται.... ;)

Ποιηματάκια!

σκόνταψα σε στίχους του ελύτη
κάτσε λέω μη σκάσει τώρα μύτη
κανείς από κείνους τους σοβαρούς
και μου φωνάξει ''ρε κοπρίτη''

άνοιξα βιβλίο του σεφέρη
αχ απόψε τί θα φέρει;
πάλι τα ίδια και τα ίδια;
γάμα τους ρε συ, μου είπε,
και ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ, είν' αρχίδια.

Walt Whitman- Το τραγούδι του εαυτού μου- Αποσπάσματα

''Και δεν λέω την χελώνα ανάξια γιατί δεν είναι κάτι άλλο,
και η κίσσα στο δάσος ποτέ δεν διάβασε τις κλίμακες, και όμως τερετίζει μια
χαρά για μένα,
και η ματιά της κοκκινωπής φοράδας με κάνει να ντρέπομαι για τη μωρότητά μου.''



''Αποκαλύψου! Δεν είσαι ένοχος σε μένα, ούτε ξεπεσμένος ούτε απόβλητος,
βλέπω μέσα από το μάλλινο υφάδι και το βαμβακερό εάν είσαι ή όχι,
και είμαι ολόγυρα, ανένδοτος, άπληστος, άοκνος, και δεν υποχωρώ.''


''Η γη αγαθή και τα αστέρια αγαθά, και τα παρεπόμενά τους άπαντα αγαθά.''



''Ορμή και ορμή και ορμή,
διαρκώς η γεννητική ορμή του κόσμου.''



''Η ατμόσφαιρα δεν είναι άρωμα, δεν έχει τη γεύση από το απόσταγμα, είναι άοσμη, είναι για το στόμα μου για πάντα, είμαι ερωτευμένος μαζί της, θα πάω στην όχθη δίπλα στο δάσος και θα μείνω ανυπόκριτος και γυμνός, τρελαίνομαι να επικοινωνεί μαζί μου.''


μτφ: Ζ. Νικολοπούλου

Πυρετός- Πέννυ Μηλιά

το λουλούδι του ξένου ο λωτός
το φεγγάρι του πόνου ο λυτός
αξεδιάλυτος γρίφος ο χρόνος
τα πέταλα πέπλα το φως


πυρετός

Το Σύνταγμα της Hδονής- Κ.Π. Καβάφης

Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.
Όλοι οι νόμοι της ηθικής - κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι - είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξη. Mη πιστεύης ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδης, να ενδίδης πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθής πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγης, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη απατηθής από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσης εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάση η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως

Εκόμισα εις την Τέχνη- Κ.Π. Καβάφης

Κάθομαι και ρεμβάζω. Επιθυμίες κ’ αισθήσεις
εκόμισα εις την Τέχνην— κάτι μισοειδωμένα,
πρόσωπα ή γραμμές· ερώτων ατελών
κάτι αβέβαιες μνήμες. Aς αφεθώ σ’ αυτήν.
Ξέρει να σχηματίσει Μορφήν της Καλλονής·
σχεδόν ανεπαισθήτως τον βίον συμπληρούσα,
συνδυάζουσα εντυπώσεις, συνδυάζουσα τες μέρες.

Η γύμνια δεν ερεθίζει πια- Νίκος Ερηνάκης

Αν από όλο αυτό γύρω μας
ξεγυμνώνουμε τα πάντα
τι θα φανερωθεί;

Ένα γιγάντιο μουνί
μια πελώρια μήτρα
που θα ξερνάει
χρωματιστή ενέργεια.
Θά' ναι στολισμένη θεά
μόνη της στην τελειότητα
χωρίς μέσα ή έξω
δε θα είναι πηγή
ούτε τέλος.
Θα είναι το Τίποτα
αισθησιακά ντυμένο
μήπως και συγκινήσει τον Θεό.

Σχόλιο: Η οικονομία δεν μας κάνει, ποίηση θέλουμε!

Σύγχυσις- Κ.Π. Καβάφης

Είν’ η ψυχή μου εν τω μέσω της νυκτός
συγκεχυμένη και παράλυτος. Εκτός,
εκτός αυτής γίνεται η ζωή της.

Και περιμένει την απίθανον ηώ.
Και περιμένω, φθείρομαι, και ανιώ
κ’ εγώ εντός της ή μαζί της.

Αιωνιότης- Κ.Π. Καβάφης

Ο Ινδός Aρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πράος,
μισούσε τες σφαγές. Ποτέ δεν έκαμνε πολέμους.
Πλην του πολέμου ο φοβερός θεός δυσηρεστήθη —
(λιγόστεψεν η δόξα του, άδειασαν οι ναοί του) —
και μπήκε με θυμό πολύ στου Aρσούνα το παλάτι.
Ο βασιλεύς φοβήθηκε και λέει· «Θεέ μεγάλε,
συγχώρεσέ με αν δεν μπορώ ζωή να πάρω ανθρώπου».
Με περιφρόνησι ο θεός απήντησε· «Aπό μένα
νομίζεσαι πιο δίκαιος; Με λέξεις μη γελιέσαι.
Καμιά ζωή δεν παίρνεται. Γνώριζε πως ποτέ του
μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει».

Δεν απεργεί.- Γιώργος Πρίμπας

Όταν πρόσκαιρα
Ο λόγος ποίηση
Πηγάζει άμπωτη,

Λιόγερμα φλοίσβος θάμπει
Τη θάλασσα ψυχή,

Γυναίκα έρως θάλπει
Το σώμα νους.

Ενίοτε πάλι
Τον κόσμο που αιμάσσει
Συλλέγει καταγής
Να τον ξεβράσει έγερση.

Η ποίηση, αγάπη μου,
Δεν απεργεί.

Δεν είναι επιβίωση!

...John Coltrane- Γιώργος Πρίμπας

...
Τη νύχτα φως
Χέρια ντραμς
Σε κοντραμπάσο κλίνη
Ψαύουνε πιάνο έρωτα
Κι ένα κορμί σαξόφωνο
Coltrane ανασαίνει jazz
...

Πέννυ Μηλιά- Ρομαντισμός

Ζω

για την στιγμή

που ο βοσκός

θα νιώσει στο σκληρό πετσί του μονομιάς

όλη την ποίηση

απ'το «Κεφάλαιο» του Μαρξ

κι ο σπουδαγμένος στην Οξφόρδη

θα γονατίσει κλαίγοντας

μπροστά στη μεταφυσική

του εκδορέα Βαμβακάρη

Αριθμητήρι- J. Seifert

Το βυζάκι σου είναι σαν μήλο από την Αυστραλία.

Τα βυζάκια σου είναι σαν δυο μήλα από την Αυστραλία.

Πόσο αγαπώ το αριθμητήρι αυτό του έρωτα!

Ντεσνός- τί είναι η ποίηση

(με αφορμή το σχόλιο του Βάιου- κάποια αποσπάσματα του Ντεσνός)


''Η μεγάλη ποίηση μπορεί να είναι κατ' ανάγκην σύγχρονη, περιστασιακή.. δηλαδή πρόσκαιρη''.

''Η ποίηση μπορεί να είναι ετούτο ή εκείνο. Δεν πρέπει να είναι αναγκαστικά αυτό ή τ΄άλλο.. αλλά μόνο παραληρούσα και διαυγής''.

''Αλλά ποίηση σημαίνει να κλάνεις με λεπτότητα''.

τί είναι η ποίηση;
για πείτε!