Γιώργος Μίχος

Χτυπούσε απ’ το πρωί το μαστοράκι το μαδέρι του το τά-
λαντο το τάλαντο η αλλιώς κελαηδίστε ωραία μου πουλάκια κελαη-
δήστε...κι ήταν παρέλαση χτυπούσαν τύμπανα παράταιρα δοκιμαστικές
κι ύστερα η πομπή όλες τους μία η τελευταία κι ωστόσο κάθε μια ξε-
χωριστή, η με τα μικρά στήθη, η φωνάζουσα, η γρηγορόσμιχτη σαν
περιστέρα, η σπερματοδιψής, η αγοράκι, η με το μεγάλο μύδι, η βρί-
ζοντας στο σπασμό, η οργαζομένη μόνο στο σκοτάδι, η ουρλιάζουσα,
η πάντα αποπάνω, η με τα στενά μεριά, η οπισθοποροσεγγίζουσα, η με
το πυκνό εφηβαίο, η αποτιλμένη, η πουτανάκι και η το κάνω για σένα,
η ας τους να μας βλέπουν, η πεθαίνω, η με ξέσκισες, η με τα λεπτά
σφυρά, η σφύζουσα, η σιωπηλώς αναστενάζουσα, η καυλώνω, η πιο
βαθιά, η τι μου κάνεις, η με πονάς, η είσαι τέρας, η φτάνω άντρα μου
όλες τους μία η τελευταία και κάθε μια μοναδική. Της μιας φοράς και
των πολλών της μίας νύχτας και της αιωνιότητας όλες χαιρέτωσαν...


Μικροκείμενα