Σύντομα αφιερώματα σε Αρτώ, Μπατάιγ και η συνέχεια της Μανσούρ.

Θα φορέσω λίγη ύβρη- Νίκος Ερηνάκης

ο χρόνος με συνθλίβει

επιβιώνω λόγω άχαρων συμβιβασμών

θυμίζω τη δημοκρατία




έχω βαρεθεί να πιάνω με το χέρι μου

τον ήλιο και το φεγγάρι




ο κόσμος των σχημάτων

πρέπει να γίνει

κόσμος χωρίς σχήμα




μου τελειώνουν οι ελπίδες

ξεμένω από λέξεις

αν δεν ερωτευτώ

είμαι χαμένος




οπότε θα φορέσω λίγη ύβρη

και θα ‘ρθω

ίσως αργότερα όμως

τώρα σκάβω τον ουρανό





ελπίζω στην συνενοχή του
http://nickerinakis.blogspot.com/

Joyce Mansour- Αποσπάσματα από τα ''Σπαράγματα'' (1955)

Συνεχίζω το αφιέρωμα στην σπουδαία ποιήτρια με αποσπάσματα από
τα Σπαράγματα. Όπως καταλαβαίνετε η επόμενη ανάρτηση θα αφορά τα 'Όρνια' του 1960.
Όλα αυτά από την γνωστή έκδοση της Άγρας, απόδοση Έκτωρα Κακναβάτου.




Υπάρχει αίμα στο κροκάδι του αυγού
Υπάρχει νερό πάνω στην πληγή του φεγγαριού
Υπάρχει σπέρμα πάνω στον ύπερο του ρόδου
Υπάρχει ένας θεός μες στην εκκλησία
που τραγουδά και πλήττει.


**


Δεν υπάρχουν λέξεις
τρίχες μόνο
μέσα στον δίχως πρασινάδα κόσμο
όπου τα στήθια μου είναι βασιλιάδες.
δεν υπάρχουν χειρονομίες
το πετσί μου μόνο και τα μερμήγκια
που ανάμεσα στις αλειμμένες κνήμες μου γαυριάζουν
της σιωπής φορούν τις μάσκες και δουλεύουν.
Έρχεται η νύχτα και η έκστασή σου.
Και το βαθύ μου σώμα, αυτό το δίχως
νόηση χταπόδι
χάφτει το πέος σου που σείεται
πάνω στη γέννησή του.




**

Είμαι η νύχτα
αυτή η νύχτα η παγωμένη από του φεγγαριού την ηλίθια
ψύχρα
Είμαι το χρήμα
το χρήμα που γεννά το χρήμα χωρίς να ξέρει το γιατί
Είμαι ο άνθρωπος
ο άνθρωπος που πιέζει τη σκανδάλη και σκοτώνει τη συγκίνηση
για να ζήσει καλύτερα.



**



Τρεις χοντρογυναίκες κ' ένας άντρας
Το σπίτι τους είναι μια ποντικοπαγίδα
παράθυρα κλειστά για να συντηρηθούν καλύτερα οι σάρκες
τους
τρώνε έμβρυα σε χοντρά λουκάνικα
ηδονικά γυμνοί κάτω από το δέρμα τους από κουρέλια
τσαλαβουτάνε μέσα σε μπάνια γάλακτος
με αγκομαχητά παραμονεύοντας την αρρώστια που τραγανίζει
Γηρατειά τι μαγεία




**




Τα 8 σχεδιάζονται
γύρω απ'τα βυζιά μου
τ'αυγά σπάνε
όταν καθίζω
τ'άσπρο μπαμπάκι μούσκεμα στο αίμα
που είναι το μυστικό μου
ανθίζει και κλαίει
ανθίζει και πεθαίνει
ενώ οι ίσκιοι κιτρινίζουν κάτω απ'τα δέντρα
και τα χρόνια πνίγονται μέσα στη νύχτα




***



Πόδια γυμνά ως τον λαιμό
πρόσωπο πιτσιλισμένο με αίμα
Το αίμα σου νωπό ακόμη
νέγρε
Απ΄τα μαλλιά σου κρέμεται
το μικρό γατί που αιωρείται
Όρθιος στο ηφαίστειό μου επάνω
εσύ η αλήθεια μου





**


Θέλω να φύγω δίχως αποσκευές για τα ουράνια
Η αηδία μου με πνίγει γιατί η γλώσσα μου είναι καθαρή
Θέλω να φύγω μακριά απ'τις γυναίκες με τα λιγδωμένα χέρια
που χαϊδεύουν τα γυμνά βυζιά μου
και που φτύνουνε το ούρο τους
μέσα στη σούπα μου
Θέλω να φύγω αθόρυβα μέσα στη νύχτα
Πάω να ξεχειμωνιάσω μέσα στις ομίχλες της λήθης
Κόμμωσή μου ένας αρουραίος
χαστουκισμένη απ'τον αγέρα
προσπαθώντας να πιστέψω τις ψευτιές του εραστή μου


**


Χτυπά το τηλέφωνο
κι απαντά το πέος σου
βραχνιασμένου κανταδόρου η φωνή του
κάνει τις ανίες μου να φρίσσουν
και το σφιχτό αυγό που είναι η καρδιά μου
τηγανίζει



**


Πέταξες τα μάτια μου στη θάλασσα
ξερίζωσες από τα χέρια μου τα όνειρά μου
ξέσκισες τον μελανιασμένον αφαλό μου
και μες στα πράσινα των μαλλιών μου φύκια π'ανεμίζουν
το έμβρυο έχεις πνίξει



**



Θέλω να κοιμηθώ πλάι πλάι μαζί σου
μαλλιά μπερδεμένα
αιδοία γαντζωμένα
με το στόμα σου για προσκεφάλι
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου ράχη ράχη
δίχως να μας χωρίζει ανάσα
δίχως λέξεις να μας περισπούνε
δίχως μάτια να μας διαψεύδουν
δίχως ρούχα
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου στήθος στήθος
συσπασμένη και ιδρωμένη
λαμπυρίζοντας με χίλια σύγκρυα
απ'την τρελή της έκστασης αδράνεια φαγωμένη
πάνω στον ίσκιο σου διαμελισμένη
σφυροκοπημένη από τη γλώσσα σου
για να πεθάνω ανάμεσα στα δόντια σου λαγού
τα σάπια
ευτυχισμένη


**





Ένα ποντίκι
τίποτα πάρεξ ένα ποντίκι
λιγότερο από τίποτα
ακριβώς ένα ποντίκι
έσπρωχνε μπροστά του ένα πέος
τίποτα πάρεξ ένα πέος
λιγότερο από ποντίκι
ακριβώς το πέος ενός μιγάδα
λιγότερο από άσπρου
στην καρδιά μαύρου
λιγότερο από ανθρώπου
περισσότερο από ποντίκι
τίποτα πάρεξ ένα τίποτα.
Θεέ μου έλεος
για το ποντίκι.




**


Θυμάμαι της μάνας μου τη μήτρα
ήταν απαλή τριανταφυλλένια
και τα τοιχώματά της νιώθανε το φόβο
Πάλεψα όρθια
δόντια μιρκά σφιγμένα
με τη γάτα με τις ραβδωτές ουρές
και τον εχθρό της τον πατέρα μου
Το παιδί μου γεννήθηκε μες στην κοιλιά της μάνας μου
τα γαλανά του μάτια ανταβακλούνε τ'όνομά μου
μες στην αδιάφανη βλακεία τους
και μοιάζει με μικρά ποντίκια
που στοιχειώνουνε του πλάγιους δρόμους
και χώνουνε τις ραβδωτές ουρές τους
μες στις άδειες τσέπες των παλτών τους

Ο Γραμματικός μας Σπόνδυλος- Θανάσης Αθανάσιος

Όταν άφηναν κανέναν γραμματικό σπόνδυλο να αναπνεύσει
μέσα στις δεξιόστροφες
ωμοπλάτες των ροδακινιών και των μπαξέδων τότε φαίνεται
πως όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί
των σαρκικών μας εκλάμψεων δίνονταν αυθόρμητα στους εθνι-
κούς βοστρύχους
που βαστούν τα μάτια μας σαν τους τελεολογικούς φιλοσοφι-
σμούς των παρθένων ξυραφιών,
σαν τις αδιάλειπτες οπτασίες των γυναικών που γλύφουν τις
χούφτες μας.

Χαριτίνη Ξύδη- 5 ποίηματα

ΤΟΤΕΜ
Έστησα τοτέμ προς τέρψη κι εξομολόγηση
Στη γεωμετρικότερη δόμηση των ονείρων μου
Αρχικά εμψυχώθηκα
Έπειτα, έτριξαν μεταλλικά μποφόρ, σάρωσαν το τοτέμ
Έτριξαν θριλερικά και οι αυλόπορτες του διανοητικού συνειδητού
Τώρα, θα έδινα πολλά,
Να παρακμάσω ομαλά
Χωρίς εξομολογήσεις
Χωρίς παραμυθίες...

ΨΕΜΑ

Δεν ήθελα να μείνω αταξίδευτη. Ούτε αθώα.

Έτσι, μια μέρα πήρα χαρτί και μολύβι και ξεκίνησα,

το μακρύτερο, το τρομακτικότερο ταξίδι της γραφής.

Τα μάτια μου πάγωσαν, καθώς αντίκρυζαν

πυκνόκαννες αλήθειες

στραμμένες καταπάνω της.

Ακόμα διασχίζω το κατασκότεινο τούνελ της κάννης...

ΣΠΑΘΙ
Είμαι ένα σπαθί που μπαινοβγαίνει στην αλήθεια

Έχοντας διανύσει μοίρες -360- θανάτων τραγικών

Γόρδιους δεσμούς και κύκλους κόβω από συνήθεια

Αυτοβιογραφώντας την πομπή παραπομπών.

ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Το λευκό χρώμα

Δε με κάνει θεό

Θα ήθελε όμως

Κάποιος θεός

Να με υιοθετήσει;

ΤΑ ΘΕΛΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΙΧΝΗ

Ο ήλιος επικρέμαται ειρωνικά

Ως είλωτας ενστίκτου φωσφόρου

Πάνω από τον Νείλο κήπος από νούφαρα

Ανυπόληπτου εραστή ανυδρίτης υαλογραφήματος

Με τις αλχημικές του μεθέξεις μάς καλεί

Σε τροχιά υδραργύρου μικροκλίματος

Εμείς οι απόηχοι λάτρεις της σάρκας και της σκλαβιάς

Χρήζουμε επειγούσης ενισχύσεως άφατης μνήμης

Μονομερή κορμιά εμπιστεύονται

Θαύματα παρωχημένα

Αντίθετα με τους ψιθύρους των ναμάτων

Ραντίσματος μαύρου μύρου

Κραδαίνοντας απόκρυφες αιτίες απολαύσεων

Αντιλάλους άσπιλων σπερμάτων

Κατόπιν στη συσκότιση των παιγνιωδών ωρών

Όπου υφιστάμεθα την πνευματική παράλυση

Δεν μ' ενοχλούν οι αντιφάσεις σου

Ιδίως εκείνες που αμβλώνουν το ζην ακινδύνως

Και επιβεβαιώνουν τη φρενίτιδια

Στην τροπική βλάστηση του υπογαστρίου κοιτώνος

Όταν ταυτόχρονα παίρνεις εκείνη την όψη

Που μόνο ένας ληθαργικός τρελός σαν εμένα

Μπορεί να εννοήσει απαλλαγμένος

από το βιομηχανικό ιδεώδες και

Γιατί μπορώ να λάβω την ίδια ακριβώς μορφή

Λιώνοντας ποίηση και σάρκα

Με μεσολαβητή μια αφυπνισμένη μοίρα

Που είτε το θες είτε όχι μέσα και μόνο

Από τη συνεύρεσή μας θα δικαιώνεται

Ως αιώνια Ημισέληνος

Για να αγκαλιαζόμαστε ακριβώς

στην κόψη της.

Joyce Mansour- Αποσπάσματα από τις ''Κραυγές'' (1953)

Εγωιστικά μ'αγαπάει εκείνη,
της αρέσει που πίνω τα νυχτερινά της σάλια
της αρέσει που περπατώ τ'αλατισμένα χείλια μου
πάνω στις άσεμνες γάμπες της, πάνω στα πεσμένα στήθια της
της αρέσει που θρηνώ της νιότης μου τις νύχτες
ενώ αυτή στερεύει τα μούσκλα
που απ'τις άνομες επιθυμίες της αγανακτούνε
Δεν είναι από λάθος μου αν τα νύχια σου μακραίνουν
Δεν είναι από λάθος μου αν τα μαλλιά σου μεγαλώνουν
Δεν είναι από λάθος μου αν κανείς δεν σ'έκλαψε
Δεν είναι από λάθος μου αν πάγωσες αγαπημένε
Δεν προσδόκησα το θάνατό σου


**

Ναι έχω δικαιώματα πάνω σου
Σε είδα να στραγγαλίζεις τον κόκορα
Σε είδα να ξεπλένεις τα μαλλιά σου μέσα στο βρωμόνερο
των υπονόμων
Σε είδα μεθυσμένο από την μπόχα των σφαγείων
το στόμα γεμάτο κρέας
τα μάτια πλημμυρισμένα μ' όνειρα
να βαδίζεις κάτω από το βλέμμα ανθρώπων ξεπνοϊσμένων
Μ'αρέσει να παίζω με τα μικροπράγματα
Τ'αγέννητα πράγματα ρόδινα στα μάτια μου της τρέλας
ξύνω, σουβλίζω, σκοτώνω, γελώ.
Νεκρά τα πράγματα δεν σαλεύουν πια
κι'εγώ νοσταλγώ τον πυρετό μου της τρέλας
λυπάμαι τα εκφυλισμένα γονικά μου
θα'θελα ν'αφανίσω των ονείρων μου το αίμα
καταργώντας έτσι τη μητρότητα.

***
Αφού σε προκαλούν τα στήθια μου
θέλω τη λύσσα σου
θέλω να δω τα μάτια σου να βαραίνουν
τα μάγουλά σου να ρουφιούνται να χλωμιάζουν
θέλω τ' ανατριχιάσματά σου
θέλω ανάμεσα στα σκέλια μου να γενείς κομμάτια
πάνω στο καρπερό του κορμιού σου χώμα
οι πόθοι μου χωρίς ντροπή να εισακουστούνε
Τα βίτσια των αντρών
είναι η επικράτειά μου
οι πληγές τους τα γλυκίσματά μου
αγαπάω να μασώ τις χαμερπείς τους σκέψεις
γιατί η ασκήμια τους κάνει την ομορφιά μου.

**
Το μπηγμένο καρφί στον ουράνιο μάγουλό μου
τα κέρατα που βλασταίνουν πίσω απ'τ'αυτιά μου
οι πληγές μου που δεν γιατρεύονται ποτές
το αίμα μου που γίνεται νερό που διαλύεται που ευωδιάζει
τα παιδιά μου που στραγγαλίζω εισακούοντας τις ευχές τους
όλα ετούτα με κάνουν Κύριό σας και Θεό σας

**

Άσε με να σ'αγαπώ
αγαπώ τη γεύση απ'το παχύ σου αίμα
το κρατώ καιρό μέσα στο δίχως δόντια στόμα μου
η πυράδα του μου καίει το λαρύγγι
αγαπώ τον ιδρώτα σου
μ'αρέσει να χαϊδεύω τις μασχάλες σου
περίρρυτες από χαρά
άσε με να σ'αγαπώ
άσε με να γλείφω τα κλειστά σου μάτια
άσε με να τα τρυπήσω με τη σουβλερή μου γλώσσα
και τη γούβα τους να γεμίσω με το θριαμβευτικό μου
σάλιο
άσε με να σε τυφλώσω.



Απόδοση: Έκτωρ Κακναβάτος

Αυτογκόλ- Πέννυ Μηλιά

Μια Κυριακή απόγευμα-τ’αποφάσισα-

αφού σκάψω όλο το τούνελ μόνη μου,

κλάψω ένα ποτάμι μπλούζ,

κλέψω απλωμένα εσώρουχα,

χτυπήσω «εν βρασμώ»,


και κεράσω-άφραγκη-όλο το μαγαζί


θα πάω τις αρχές μου ως το τέρμα σου




"τώρα σκοτώνω κάθε περαστικό"

Ανδρέας Εμπειρίκος- Αποσπάσματα από τον Μέγα Ανατολικό!

« Ααααα!... Ααααα!... Ωωωωω!... Ωωωωω!... Ααααα!... » έκαμνε συνεχώς η
Έθελ και έσπρωχνε με δύναμιν τό ερωτικόν της κογχύλιον προς τό στόμα τού
θαυμαστού της, τού οποίου η γοργοκίνητος και λίαν εξησκημένη ως
χαμαιλέοντος γλώσσα, έπληττε αόκνως τό φουσκωτόν μουνέττον, κεντρίζουσα
και γλείφουσα τάς νύμφας, τήν ουρήθραν και τήν μικράν μουνότρυπαν, διά να
επιδοθή εν τέλει εις τό γλωσσοκοπάνισμα τής εκ νέου υπερσφυζούσης εν
ακροτάτη στύσει κλειτορίδος τού φιληδόνου κορασίου.

ΠΕΟΥΣ ΠΡΙΑΠΙΔΟΥ- Από την Ψωλιάδα

Νέοι και νέες μαθετε
πως έχουνε αξία
δυο μοναχές θεότητες:
ο Βάκχος κ΄η Παφία
τα άλλα κουραφέξαλα
γερόντων παραμύθια!

Εις το γαμήσι στο κρασί
βρίσκεται η αλήθεια.
Γαμείτε και γαμιόσαστε
τρώγετε και μεθάτε
γιατί όταν θα γεράσετε
μακρυάθε θα κοιτάτε.

- ΠΕΟΥΣ ΠΡΙΑΠΙΔΟΥ, από την ΨΩΛΙΑΔΑ.

Είναι
με ποιον δάσκαλο θα μπλέξεις
(με τον Ευσέβιο ή με τον Μαρδόνιο;)
τέτοια γράμματα θα μάθεις..







Γιώργο Μίχο,
αν αφήσω μαλλιά (ξανά)
θα επανεκδόσουμε τον Υαλοκαμβά;...
:)

Σκέψεις..

Η σπουδαία τέχνη είναι πρόσκαιρη.
Πρέπει η ποίηση να είναι μες στην εποχή της
χωρίς βέβαια να υποκύπτει στα καπρίτσια της.
Ίσως η σπουδαία ποίηση να ναι αυτή που λησμονείται.
Ίσως η σπουδαία ποίηση γράφεται γρήγορα
διαβάζεται με απληστία μέσα σε μια νύχτα,
και ξεχνιέται.

Έχω την εντύπωση πως αν σε αποδεχτούν,
εσένα και το έργο σου,
κάτι δεν πάει καλά.
Είναι ευτύχημα να μην σε αποδεχτούν ποτέ.
Άμα όμως σε αποδεχτούν
να λογαριάζεις τον εαυτό σου για αποτυχημένο.
Να σχίσεις σε όσα κομμάτια θες τα γραπτά σου
και να πιάσεις απ'την αρχή το πράγμα.


Τί είναι καλή ποίηση δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα.
Όχι γιατί χρειάζεται κουβέντα και χρόνο
αλλά επειδή δεν μπορεί να υπάρξει μία απάντηση και μόνο.
Αυτό δεν είναι πρόβλημα!
Κάθε σπουδαίο πράγμα είναι ατομικό.
Όσα αρέσουν στους πολλούς είναι ύποπτα.
Ας έχει ο καθένας την γνώμη του.
Και ας μην με αναγκάζει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,
να διαβάζω κακή ποίηση.
Ποίηση γεμάτη πνεύμα (εδώ είναι για γέλια), κακομοιριά, χριστιανοσύνη
και γνώση.

Η παιχνιδιάρικη ποίηση, αυτή που σου ξεφεύγει απ΄τα χέρια,
θεωρείται αφελής.
Αυτό προυποθέτει πόνο, δυστυχία, απαισιόδοξη θεώρηση του Κόσμου.
Αυτό συνεπάγεται απέχθεια για την χαρά, την ηδονή, το παιχνίδι, το χιούμορ,
την ζωή.
Αυτό είναι αναπηρία.
Και είμαστε στο σημείο που η αναπηρία θεωρείται φυσιολογική.
(Φυσιολογικό=μέσα στις νόρμες, μέσα στον μέσο όρο του πληθυσμού
με μικρή τυπική απόκλιση, με ελάχιστες ελπίδες για τους υπολοίπους).

Θα ρθει κάποια στιγμή που θα τυπώνουμε μόνοι μας τα βιβλία μας.
Οι εκδότες θα παρακαλάνε να μας εκδώσουν.
Θα τριγυρνάνε στις λεωφόρους και στους παράδρομους του κέντρου
πεινασμένοι και με θολά μάτια θα προσπαθούν να διακρίνουν τα πρόσωπα
που θα προσπερνούν. Μεθυσμένοι και μόνοι θα κραυγάζουν ανάμεσα σε σκουπίδια
και σε λωτούς. Λοιπόν, θα ρθει η στιγμή που όλοι θα εκδίδουν όποτε θέλουν.
Φτηνά, άμεσα.

Θα μου πεις πως τότε θα γεμίσει βιβλία η Ελλάδα..
Θα σου απαντήσω πως θα ναι σίγουρα λιγότερα απ'όσα εκδίδονται σήμερα.
Λίγα βιβλία, σε αντίτυπα, θα μοιράζονται χέρι με χέρι.
Η ποίηση θα προχωρά.
Οι αναγνώστες βέβαια δεν θα γεννηθούν ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα.
Όχι, αναγνώστες δεν θα υπάρχουν.
Θα γράφουμε και θα δοκιμάζουμε ο ένας τον άλλον.

Πρόσφατα γνώρισα γύρω στα 4 νεαρά παιδιά που γράφουν ποίηση, ίσως 5.
Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Και μιλώ ως συνομήλικός τους!
Να δούμε ποιος θα τους φάει τα λεφτά! Πως θα διαθέσουν χρόνο,
διάνοια και χρήμα.

Η ποίηση είναι έτοιμη για μεγάλες αλλαγές.
Οι ποιητές όχι.
Ελπίζω η ποίηση να τους προλάβει.

o tempora o mores!

Πηγή:http://sfrang2.blogspot.com/

Αποσπάσματα απ'την Κλειτορίδα- Θανάσης Αθανάσιος

Η ελπίδα είναι μέγγενη. Κι εσύ, σε προειδοποιώ, μη τεμαχίζεις τα εντερικά φυλλάδια των γυναικών. Αυτές, Αυτές, Αχ, αυτές είναι πλίνθινες σαίτες, φθίνουσες καμήλες που τσαλαπατούν τις σκιές τους. Αφρόντιστο και βρώμικο αφήνουν το καβαλέτο που ψαρέψαμε.


**
αναρωτιέμαι.. (κάτι σιγοψιθυρίζει και συνεχίζει) αναρωτιέμαι, λέω, τί είναι αυτό που κρέμεται ανάμεσα στα πόδια μας. Αν είναι ευήλιος προστάτης του Κυρίλοφ ή μια αιθέρια μυλόπετρα στα μαλλιά ενός ζαρκαδιού!


**
Η μπουρζουαζία γονατίζει. Με το να μάτι διυλισμένο και τ'άλλο εγκλωβισμένο στην θηριωδία της τέχνης πώς εμείς θα απαλλαχτούμε από τον ζυγό της συνήθειας;

Η ΠΑΡΕΓΚΕΦΑΛΙΔΑ- Θανάσης Αθανάσιος

Τρέχουν οι ώρες
Τρέχουν οι ώρες

οι πόρνες
ήταν
σαν
συστρεφόμενα
φωνήματα
μόλο
που
οι
καμήλες
ήταν
παφλασμοί
εντός δακρύων.

ΜΟΥΝΙ

http://moynaki.blogspot.com/

Ολοκληρωμένο εγχείρημα-φόρος τιμής στο ΜΟΥΝΙ-σε 24 κεφάλαια.

Θηριοδαμαστής από Συνήθεια- Θανάσης Αθανάσιος

Αποδοκιμάζοντας τους ευήλιους τιμητές της εκατονταρχίας
υπογράφουμε άφωνοι ,κάτω απ' την αμετάκλητη ροπή των αν-
θρωπίνων πόρων,
τις καταφατικές δοξασίες των σωφρονισμένων κώλων. Υπάρχει
εδώ ένα ιδιότυπο τηγάνι, υπάρχει εδώ ένας θάμνος που φαρμα-
κώνει τα κλαδιά του
ενώ μυρίζει ένα παπούτσι. Υπάρχει εδώ μια κλήση δυνητικής
παθογένειας που τεντώνει τους δικτυακούς ποταμούς των επιθέ-
των μέσα στον ένσκοπο χάρτη των μελλοντικών ψιθύρων.
Υπάρχει ακόμα ένας μοχλός με τον οποίον τα άστρα γίνονται
προβατίνες
και οι αξιώσεις μας σημεία.

Δεν μάχομαι υπέρ της πατρίδας, του θεού σας, του κράτους και των ανθρώπων.
Δε μάχομαι για την ηθική σας και τις παραδόσεις σας. Μάχομαι να κρατήσω ζωντανή την σπουδή της ύλης. Μάχομαι να στήσω το μοριακό επίτευγμα των σωμάτων μας!!

(απ'τον Υαλοκαμβά, σελ 23).


Επαναλαμβάνω: οι ενδιαφερόμενοι να έχουν το νου τους για να παραλάβουν
εγκαίρως τον Υαλοκαμβά.. Είναι στον δρόμο ο Υαλοκαμβάς και καταφθάνει.
Σε λίγες μέρες κατευθύνεται προς νέους προορισμούς!

http://e-bibliothiki.blogspot.com/2009/12/blog-post_01.html

Κατεβάστε το!

Το ιστορικό, σατιρικό, σεξουαλικού περιεχομένου

έπος "ΨΩΛΙΑΔΑ" γραμμένο πριν το 1880

σε έκδοση του 1984 (αυτοέκδοση - ΠΡΙΑΠΟΣ)

Σήμερα ο Υαλοκαμβάς έφυγε προς 5 κατευθύνσεις.
Οι παραλήπτες να έχουν τον νου τους.

Η Κλίμακα του Λίθου 18- Έκτωρ Κακναβάτος

Αν αυτό που από το κάθε σχήμα είναι
ήχος κι από τον ήχο ρώτημα
αν αυτό το ρώτημα που μες στα ηλιοστάσια
αυτόχθονο υλακτεί σαν τύμπανο νυκτόβιο
με ωχρές βαμμένο και όπια κίτρινο
μαβί άσπρο και πονεί
πονεί ατέλειωτα μες στα λιθόστρωτα του λόγου
αν αυτό που ακόμη ανθίσταται
ανυποχώρητο
αυτό το στερνό λέγω από πανάρχαιη καστανιά
κι από σχιστόλιθο ανθρωπολύτη κατακόρυφο
προεκταθεί ως την αγέρωχη σιωπή
αν μείνει κατάμονο
σ'αυτή την ερημιά της γνώσης
έτσι που να'χει μέτρο
που να'χει όγκο το μηδέν
αν πιει τον ίσκιο του από έξαρση
ή στον αγέρα αφανιστεί από αυτάρκεια
κι αν το ικρίωμα που έστηνες σού ανατρέψει