ΧΟΡΟΣ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΩΝ- Θανάσης Αθανάσιος

Γαμάτε
Γρηγορείτε!
Γρηγορείτε, έλεγε ο Λόρκα
Και έβαζε τον πούτσο του όπου μπορούσε
Γαμάτε
Γρηγορείτε
Γρηγορείτε δεν έλεγε ο Σαλβαντόρ
Και άφηνε την Γκαλά να γαμιέται εδώ κι εκεί

Στα χνάρια της Κακής Ποίησης.

Η Κακή Ποίηση έχει ένδοξο παρελθόν.
Υπάρχουν πολλοί εύκολοι τρόποι για να γίνει κανείς γνωστός
μέσα στους στενούς κύκλους της Ποίησης, αλλά και έξω απ'αυτούς.



1) Κλαψομουνίασις
Ο ποιητής κλαίει τη μοίρα του, κλαίει για τη ζωή του, για την άδικη, καταραμένη
κοινωνία, για την ''κακή τέχνη'', για την εποχή, για όλα τα στραβά.
Ρόλος του να γεννά τα στραβά ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν.
Σκοπός του να πιάσει τα ανθρωπάκια απ'τη μύτη,
λόγω ίσως κάποιου υπολανθάνοντος χριστιανικού
μαζοχισμού, για να θρηνήσουν παρέα.
Κοινή μοίρα. Κοινή κατεύθυνση : λόγοι ένωσης
και ''αλληλεγγύης''.
Αν δεν κλαις δεν είσαι σοβαρός. Αν γελάς είσαι αφελής.
Χριστιανική απαισιοδοξία.

Πουλάει. Προτείνεται.





2) Ανθρωπισμός
Δεν πρόκειται για υπερβολή: ο Ανθρωπισμός είναι κρησφύγετο του Ατάλαντου.
Λέει τα ίδια και τα ίδια, χιλιοειπωμένες ασυναρτησίες που τις βαφτίζει Πνέμα!






3) Υψηλή, Καθαρή Ποίηση
Μεθυσμένος από τον Υψηλό Αυνανισμό που δοκιμάζει κατ΄ιδίαν,
με λίγο σπέρμα κάτω απ'τα δάχτυλα
γλιστρά η πένα στο λευκό χαρτί.
Ποιος ξέρει! Ίσως εκφράζει το Υπερβατικό, το Θείο, μιαν Ιδέα Έξω απ'τα δικά μας.









Το χιούμορ είναι σοβαρή υπόθεση.
Έχω την εντύπωση πως είναι ένα είδος τέχνης από μόνο του.
Γι'αυτό η άκαμπτη και ψόφια ποίηση είναι
γελοία.

Έτοιμος ο Υαλοκαμβάς!

Έτοιμος ο Υαλοκαμβάς.
81 σελίδες.
Εξώφυλλο Στράτος Φουντούλης.
Εκδόσεις Ενδυμίων.

Στείλτε μου ένα μέιλ με την διεύθυνσή σας
και θα σας το στείλω!

Γκρίζα διαφήμιση

Μετά πέντε συλλαβάς
να κι ο "Υαλοκαμβάς"

Της ποιήσεως βιβλίον
το εξώφυλλόν του λείον

κι έναν πίνακα μικρούλη
απ' το Στράτο το Φουντούλη

με ωραία μυστικά
άκρως σουρεαλιστικά

Το γραψε κάποιος Θανάσης
γιος κι αυτός κάποιας ανάσσης

μα χωρίς κανένα μείον
στις εκδόσεις Ενδυμίων

Ξέρετε που θα το βρώ;
Κάνει μόνο πέντε ευρώ.



του Γιώργου Μίχου.



-ενα μήΧο την ημέρα
τον γιατρό τον κάνει πέρα.

Ανδρέας Εμπειρίκος- Δέλεαρ (ανέκδοτο ποίημα)

δεν πρόκειται για το γνωστό Δέλεαρ

παρά για άλλο ποίημα με την ίδια ονομασία.

Ανδρέας Εμπειρίκος- Άτιτλο (ανέκδοτο ποίημα)

Ανδρέας Εμπειρίκος- Ο Ανδρέας Μπρετόν ή ο αστερόεις ουρανός (ανέκδοτο ποίημα)

Εἰς τὰ θεμέλια τοῦ φρενοκομείου- Γεώργιος Σουρής

Ὢ Ἑορτὴ τῶν Ἑορτῶν... Ὢ εὐτυχὴς ἡμέρα!
Ὤ! τώρα πρέπει ὁ καθεὶς τοῦ Ἄστεως πολίτης
νὰ βάλει στὸ μπαλκόνι τοῦ μιὰ κόκκινη παντιέρα
μὲ μιὰ χρυσὴν ἐπιγραφὴ «Ζωρζὴς Δρομοκαΐτης».
Ναί! τώρα πρέπει στολισμὸς μὲ δάφνες καὶ μυρσίνες,
ναί! τώρα πρέπουν κανονιές, φανάρια καὶ ρετσίνες.

Φρενοκομεῖο κτίζεται καὶ στὴ σοφὴν Ἑλλάδα!
ἄ! ὁ Θεὸς ἐφώτισε τὸν Χιώτη τὸν Ζωρζὴ
καὶ τώρα μέσα στοῦ Δαφνιοῦ τὴ τόση πρασινάδα
θὰ βρίσκουμε παρηγοριὰ κι ἡ μνήμη του θὰ ζεῖ.
Ὢ μέγα εὐεργέτημα τῶν εὐεργετημάτων!
Ὢ μόνον οἰκοδόμημα τῶν οἰκοδομημάτων!

Θέλει λαμπρὸν Μαυσώλειον αὐτὸς ὁ κληροδότης,
παιάνας κι ἀποθέωσιν εἰς τρίτους οὐρανούς!...
Εὑρέθη μὲς στοὺς Χιώτηδες, μὲ γνώση κι ἕνας Χιώτης,
κι ἐσκέφθη ὁ μεγάλος του καὶ πρακτικός του νοῦς
πῶς μέσα στὴν Ἑλλάδα μας ποὺ πλημμυροῦν τὰ φῶτα,
Φρενοκομεῖον ἔπρεπε νὰ γίνει πρῶτα-πρῶτα.

Τεμπελιά- Γεώργιος Σουρής

Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά,
πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ
καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα...
Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ
καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ
κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα.

Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ
καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ
καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω...
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω.

Τὸ παραπαῖον γῆρας-Γεώργιος Σουρής

Τὰς τρίχας ἄσπρης κεφαλῆς
σκοπὸν τὰς ἔχουν προσβολῆς
κι εἰν᾿ ἐμπαιγμὸς τῆς μοίρας
τὸ παραπαῖον γῆρας.

Ὅπου τὸ πόδι μου σταθεῖ
καὶ ὅπου περπατήσω
σιγὰ-σιγὰ μ᾿ ἀκολουθεῖ
ὁ χάρος ἀπὸ πίσω.

Αὐτὸ τὸ ἔρημο κορμὶ
τὸ τριγυρίζουν σκύλοι
καὶ «χόρτασες κι ἐσὺ ψωμί»
μοῦ λὲν ἐχθροὶ καὶ φίλοι.

Ὡς φάσμα τρέχω τῆς νυκτὸς
μακράν του δρῶντος κόσμου
καὶ ὅπου τάφος ἀνοικτὸς
μοῦ φαίνεται δικός μου.

Βασίλης Λαλιώτης- Η μνηστή της Κορίνθου-22

Στη Μούσα

Η καύλα το χυδαίο εξευγενίζει
υψώνει το μουνί ώς το αιδοίο
κι η πούτσα μου ένα κάνει το δύο
κάθε υποδοχή σου όταν ξεσκίζει.

Από το θα σε χύσω ώς το χύνω
μεσολαβεί διάστημα με μέλι
κι ας έρθει να το γλείψει όποιος θέλει
εγώ μ’ όλους τους τρόπους θα σ’ το δίνω.

Είσαι γαμιόλα κι είμαι ο γαμιάς σου
και να το λες σε όποια γλώσσα θέλεις
μα όταν μες στην καύλα σου ανατέλλεις
ή πίσω σου θα μ’ έχεις ή μπροστά σου. . .


Και να μη σ’ είχα γκόμενα και μούσα
έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμούσα.

Το νέο Τεφλόν, τεύχος 2ο.

Τεφλόν ποιητικό-σκεύος-ηδονής.


Σήμερα έσπευσα να το προμηθευτώ.
Ελπίδα για έναν ακραίο, άνευ όρων, λόγο.

http://www.facebook.com/#/group.php?gid=187282436804&ref=nf

ένα group στο facebook δημιουργημένο από μένα

για τον Κακναβάτο!

Οι Ωχρές- Έκτωρ Κακναβάτος

Ανασκαφή- Έκτωρ Κακναβάτος

Perfecta- Έκτωρ Κακναβάτος

Έκτωρ Κακναβάτος

Quantum-Έκτωρ Κακναβάτος

Από μια χειρονομία σου ένα ράκος προαιώνιο
έμεινε να καίεται πέρα από τη γνώση
δικό σου είναι αυτό που αναζητώ
που ούτε σχήμα έγινε ούτε καν νόημα
μα εντός σαλεύει .


Κάθε βήμα προς τα εσένα
μου στοιχίζει την απογύμνωση
και την ατίμητη
συγκομιδή του φόβο μου εκποίησα
και το ξερό δέρμα της πρώτης πρώτης μέρας
την πρώτη θάλασσα τον πρώτο θάνατο
ίνα την ίνα την πρώτη σκέψη
κάθε βήμα προς εσένα μια κατάρρευση .


Για το αν υπάρχουν ανάμεσα μας σύνορα
και τι δεν έδωσα
εσύλησα το περήφανο λοφείο του προπάτορα
την πανάρχαιη νομοθεσία του θεού
και την αισθητική μου την ταναγραία
μια μοναδική συλλογή χειροκροτήματα
όλα σε πρώτη βλάστηση
έδωσα και το πιο εμπιστευτικό μου σχέδιο
για τη δομή των κρυστάλλων
απόσταγμα χιλιετηρίδων
λάφυρα και λάφυρα
οι νίκες οι κοίτες οι προεκτάσεις
όλη τη γενιά της βαρύτητας .


Ακόμη και την ένδοξη σήψη μου έδωσα
που γενεές γενεών οδήγησε το γνωρίζεις
σε οδό σοφίας
απ’ τη φυτεία της φωνής μου όμως
τίποτα δε σε τρέφει
από τη φωταψία του νου μου
τίποτα πια δεν ανακλάς
και μόνο το βήμα μένει κατά σένα
η μελλούμενη πορεία
αξία έσχατη
το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω
όχι να σε βρω .

Άτιτλο- Έκτωρ Κακναβάτος

"Και βέβαια ναι... δε λέω!

Οι ομιχλώδεις εσοχές του αλαχίστου, ναι!

Και που μοιχεύεται ανευλαβώς

η Απολλώνεια συνάρτηση

Θες κι η ανεπίδοτη θηλύτητα του χρόνου;

Βεβαίως ναι!

Κι ο πόνος τοκετού της ανεμώνας

Ναι, όλα ετούτα ναι!

Ωραία που είναι!



Μα εκείνο το Χαρμίδειο

το ανοιχτό μπλουζάκι της

τι ολοκλήρωμα σαρωτικό

τι τανυστής, τι ρίγος!"

Φωνές- Έκτωρ Κακναβάτος

Από πάχνη κοριτσιού είναι το σύννεφο

και μη σκιαχτείς που ακούς φωνές

θα'ναι της ρώγας του σταφυλιού

που τη βατεύει ο ήλιος

Κι από το μπλάβο σύκο θα'ναι που

-λόγω ο τζίτζικας κι άι οι τρίλιες του-

λιγώθηκε και στάζει μέλι




Κι από της σαύρας θα'ναι τ'ανασήκωμα

στα μπροστινά της

λόγω που όρθιο πάνω σε ύφαλο το πέλαγο

απ'ανοιχτά κάνει σινιάλο στο λιοπύρι

Κι από το φιλιατρό κι από το άνεργο μαγκάνι θα'ναι

κι απ'το στεγνό σκοινί

που τρελαμένες για σταλιά νερό

γυροπετούν οι σφήκες

Κι από το σάλτο ρετσινιού που'δωσε μια και να

πήρε φωτιάν ο πεύκος




Κι όι όι από ηδύ χειλόφωνο ανάμεσα μηρών

κι από την κάψα κοριτσιού είναι

που κίνησε το σύννεφο και πάει σορόκο λεβάντε."

σφαγμένη εντός σου μιαν ερώτηση δε λέει να σωπάσει- Έκτωρ Κακναβάτος

Αφότου ξώκειλε το ζαφειρί αστέρι ξέρα ο νους η ουλή βυθός

μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις

μεσ από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο.

Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις

χαράδρα η μνήμη, μάγμα απέραντο η οργή.

Κι αν το νόημα είναι του βυθού;

Η μελλούμενη πορεία αξία εσχάτη είναι

ή το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω όχι να σε βρω;

Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου μεινε φυσίγγι

δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου

που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο

σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει

ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής

με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες

όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη

κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ

για το αν υπάρχουν ανάμεσά μας σύνορα...

Φωνή μου ράτσα υψικάμινου-Έκτωρ Κακναβάτος

Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς
κι ύστερα καλή μ' αυτούς φιλεναδίτσα
τρυφερή
υποσχετική
οι αχρείοι.

Φωνή μου ράτσα υψικάμινου από πλευρό
ανοιχτό του αίλουρου, της ανηφόρας
απ' τα εννιά σκοινιά του βούρδουλα
κι ο ήλιος φίδι μες στο σύρμα.
Μην ξεχάσεις~ φτύσ' τους.

Ας περιμένουν να σε σβήσω με νερό
ή κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων
ας περιμένουν οι αχρείοι.

Λέγοντας πέτρες-Έκτωρ Κακναβάτος

Αλλιώς δε γίνονταν ως φαίνεται.
Αρχή αρχή ακέραιος και βόνασος
ύστερα χίλια κομμάτια με την άρνηση
κλασματικός ακόμα υπήρχες
συνεχίστηκες σημάδι από πουλιά
ή τρία δάχτυλα
σμιχτά του μόσχου χαράζοντας γητειές
κʼ ευθείες κάθετες, ώσπου χαμήλωνες
τσακίδια και μαδάρες καταμεσί των αριθμών
ώσπου μετριόσουνα
μετριόσουνα που δεν έλεε να σωπάσεις…
… χαρτογραφούσες τον πηλό αυτόν το δαίμονα
τη φτερούγα μέσα σου που έτρεμε κʼ εμίλειε
λέγοντας πέτρα περπατώντας θάματα
φωνάζοντας: σώστε το παράλογο
το άλλο σας εντόσθιο που άρπαξε το σκυλί
και χάθηκε προς τα οινόφυτα του γαλαξία…

Όλην τη νύχτα τουφεκούσες ένα φεγγάρι
κόκκινο•
το πρωί σε βρήκανε μες στʼ αποτσίγαρα.

Τροχιά-Έκτωρ Κακναβάτος

Τώρα μεσʼ απʼ το στήθος μου περνάς
με ανοίγματα ερημιάς
αφήνοντας χρυσά νομίσματα
σαν ήλιος μεσʼ από κοφίνια
που τα ξεπάτωσε η σιωπή,
αμνημόνευτη αλλιώς σʼ αυτούς τους τόπους.

Για κείνο το άσπρο ανάμεσα του τρία
και του τέσσερα χρεώθηκα βροχές
το αίμα δυο ασβών πίσω από σκοίνα
και μια γονυκλισία μέρες του Ακαθίστου,
να μην είναι θάνατος ούτε ενωμοτία
του Σεπτέμβρη
ούτε η μπόλια του μεσημεριού
απλωμένη ανάμεσα του ύπνου των αλόγων.

Έτσι θα περιμένεις Μάη Ιούλιο
ίσως και Αύγουστο
κάνε δυο δεκαετίες με κολεόπτερα και βάλε
μπορεί και αιώνα
μήγαρις βγω από νερά αλλοιωμένος
και γίνει φως και γίνει σκότος
ημέρα πρώτη της δημιουργίας.

Η φυλή μου εμένα με το ανέφικτο- Έκτωρ Κακναβάτος

Η φυλή μου εμένα με το ανέφικτο

Ο στόμφος εκούρασε• σύμφωνοι.
Το θάμπος δυνάστεψε, του λόγου,
ως την παραμόρφωση•
και πάλι σύμφωνοι.
Άσχετο που με του αστούς μακάρια πια
παρακμάζει• σωστά.
Λένε σε τόνο χαμηλό εξομολόγησης
– συγγνώμη• ποιος τάχα δεν πρέπει νʼ ακούει τώρα;
Μη διακόπτεις• λοιπόν είπαμε σε τόνο χαμηλό
για τη βαθιά πληγή να λέμε,
αν πρέπει σώνει και καλά να λες για δαύτην,
κι ας είναι άβυσσο
κι ας είναι από σκοτάδι πιο άρρητη.
Χα…

Μα η φυλή μου εμένα
που νύχτα μονομαχεί και μέρα με το ανέφικτο;
και που ανηφορίζει;
Κι ακόμα του κρανίου τόπο ανήφορο κι ακόμα;
Σε τόνο χαμηλό τι θʼ ακουστεί;
Ποιος τάχα δεν πρέπει νʼ ακούει τώρα;

Αφήνω που, αυτό μας έλλειπε,
θʼ ακούγεται ωσάν ευχαριστώ
στον εξοχότατο κανάγια.

ΑΙΘΑΛΟΜΑΖΑ- Έκτωρ Κακναβάτος

Πέφτανε μπαμπάκια ματωμένα απ' το φεγγάρι

Μπηγμένες μπαντερίγιες στα μηλίγγια του ο τορέρο

ανέβαινε ψηλά με τα ποδήλατα του αγέρα



Λάμπες φθορίου κατέβαζε ο Ρίο Έμπρο

οι μπαταρίες σβήνανε στο sanyo

δεν σ’ άκουα πια

που τραβούσες ανατολικά με τις ομίχλες

Παρμενίωνα γεροπεισματάρη…



έτσι κάτω απ’ τις μαρκίζες

σάπιζεν ο αύγουστος.

ΠΕΡΙ ΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΥΣΕΩΣ-Έκτωρ Κακναβάτος

Κάποτε το σκαθάρι βαριεστά

σου γυρνά τις πλάτες κι αλαργεύει

ότι δεν του πάει η μεταφυσική

μόνο η κιθάρα του κι ένας σβώλος κοκκινόχωμα

ίσα να κλείσει η εμπατή

να κλειστεί βαθιά εκεί κάτω

να μη μαθαίνει

και μόνο σαν έρθει ο καιρός

απάνω να διαβαίνουν τα νερά

και στην ευλογημένη λάσπη να βουλιάζουνε τα κάρα

ν' ακούει να θυμάται.

ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΑΛΛΟΘΙ- Έκτωρ Κακναβάτος

Το σκυλί μου κόπια του όγδοου αιώνα

κομμένο στα τέσσερα

μ' άλλους σακατεμένους κώδικες

λέω να το πουλήσω για πατατόσπορο



έχω παιδιά να θρέψω

θέλει πισσόχαρτο η στέγη μου

θέλει καλαμπόκι το κοτέτσι

θέλουν τα ποντίκια μου τυρί

την Πτολεμαία Κλεοπάτρα θέλω στο στρώμα μου



και βρέχει

ΑΥΛΙΔΑ - ΣΧΟΛΙΟ- Έκτωρ Κακναβάτος

Εστί ουν τραγωδία μίμησις πράξεως

σπουδαίας και τελείας...

Αριστοτέλης

Σου 'λαχε να δεις τέτοια απανεμιά πριν το χαμό

όπως η γόμωση οβίδας;

Κάποιος ρωτούσε για πού θα κινούσανε τα πλοία

Γιατί κατάπεσε ο άνεμος

Γιατί σα χύμηξε ο χαλκός ίσα στο λαιμό της

τον είπαν πετεινό

πού τη σφάξανε;



...κι οι θάμνοι γύρω σαστισμένοι

βουβαμένο κόλυβο ύπνωνε τη χούφτα

το σκυλί απόμακρο αυτοπυρπολήθηκε



στο γιαλό ακούστηκαν πατούσες·

είπαν, η ψυχή της που έφευγε

Και τότες — χίλιοι ταύροι —

από τον ανοιγμένο της λαιμό σηκώθηκε

ούριος άνεμος

—Αχαιοί, στα πλοία...



Αν όχι τίποτ' άλλο

κι αν σακατεύτηκαν κι αν δεν έμεινε σανίδα

απ' τα καράβια

κι αν η Τροία

«και Πρίαμος και λαός ευμελίοιο Πριάμοιο»

αν όλα πήγαν κατ' ανέμου

τουλάχιστον αυτό: η σφαγή χρησίμεψε

να είναι αλάθητος ο λόγος σου

να 'σαι κι ελόγου σου για Νόμπελ Σταγειρίτη.



Κάποιος ρωτούσε αν προβλέπεται

ποινική παρακαμπτήριος

για αθλιότητες δεδοξασμένων.

Εντός Εναλλάξ- Έκτωρ Κακναβάτος

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο-Έκτως Κακναβάτος

Η φλόγα κόρωσε μόλις αγγίξανε δυο σύμφωνα

ο δρόμος στένευε με λέξεις ψόφιες

που μυρίζανε.

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο.



Τοίχοι, αφίσες, η πρώτη τού μονόπρακτου:

ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ.

Σκεφτόμουνα πλάι σε ρουμπινέτα

το πρόβλημα του Αίγισθου:

διαβήτες, Κληταιμήστρες, τρίγωνα

τα τσιγάρα που μου τέλειωσαν

το πρόβλημα της αποχέτευσης

σε διαμερίσματα Ερινύων

το δυσκίνητο λεωφορείο

ΑΝΩ ΛΟΙΣΑ-ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

το κοφτερό τσεκούρι

η μόνη λύση σε Μυκήνες.



Κόφτο λοιπόν να τελειώνουμε.

Αρχίλοχος, αποσπάσματα

Πολλά δ' εἰς πόρνης γυναικὸς ἐρρυΐσκετ' ἔντερον
τὰ χρόνῳ μακρῷ πόνῳ τε συλλεγέντα χρήματα.
-Ὁ χρόνος, ἡ σκληρὴ δουλειὰ καὶ ἡ ὑπομονὴ
ὁλόκληρες περιουσίες καταθέτουν
στῆς πουτάνας τὸ μουνί.



Ὄχος γἀρ οὐδὲ τοῖσιν εὐόργοις ἔπος.
-Ἡ γλώσσα δὲ φτάνει πουθενὰ μὲ ἁβρότητες.




Ἀλλ' ἀπερρώγασί μοι
μύκεω τένοντες.
-Σπάσανε τὰ νεῦρα τῆς ψωλῆς μου.



Ὑφ' ἡδονῆς σαλευομένη κορώνη.
-Κουρούνα ποὺ φτερουγίζει ὀργασμό.




Ἓν δ' ἐπίσταμαι μέγα,
τὸν κακῶς με δρῶντα δέννοις ἀνταμείβεσθαι κακοῖς.
-Ἕνα πράγμα ξέρω καλά: νὰ ἐπιστρέφω ἀνοιχτὲς
τὶς πληγὲς ποὺ μοῦ ἀνοίγουν.



Θυμέ, θύμ᾽ ἀμηχάνοισι κήδεσιν κυκώμενε
ἀνάδυ, δυσμενῶν δ' ἀλέξευ προσβαλῶν ἐναντίον
στέρνον ἐνδόκοισιν, ἐχθρῶν πλησίον κατασταθεὶς
ἀσφαλέως· καὶ μήτε νικῶν ἀμφαδὴν ἀγάλλεο
μήτε νικηθεὶς ἐν οἴκῳ καταπεσῶν ὀδύρεο·
ἀλλὰ χαρτοῖσίν τε χαῖρε καὶ κακαῖσιν ἀσχάλα
μὴ λίην· γίγνωσκε δ' οἷος ῥυσμὸς ἀνθρώπους ἔχει.
-Καρδιά μου, ἀμήχανη καρδιά, πῶς μπερδεύτηκες ἔτσι;
Περίπλοκη ὑπόθεση ἡ δυστυχία. Συγκροτήσου.
Ἀποφάσισε τὴν αἰχμή σου, ἰσχυρίσου τὴν ὁρμή σου,
τρέξε τὴν ἐτοιμότητά σου, στάσου τὴν ἀντοχή σου.
Ὅταν νικᾶς, μὴν ἀνοίγεσαι πολὺ στὴν ἰκανοποίηση.
Ὅταν νικιέσαι, μὴν κλείνεσαι τελείως στὴν ἀπελπισία.
Συγκρατημένα. Συγκροτημένα.
Δυὸ τρεῖς κινήσεις εἶναι ἡ ζωή. Μάθε τις ἐπιτέλους.




Ὡς Διωνύσοι᾽ ἄνακτος καλὸν ἐξάρξαι μέλος
οἶδα διθύραμβον οἴνῳ συγκεραυννθεὶς φρένας.
-Ὅταν ξεσπάει μέσα μου ἡ μπόρα τοῦ κρασιοῦ,
ξέρω νὰ εἰσβάλλω πρῶτος στὸ χορὸ τοῦ κύριου Διονύσου.





Εἰμὶ δ' ἐγὼ θεράπων μὲν Ἐνυαλίοιο ἄνακτος,
καὶ Μουσέων ἐρατὸν δῶρον ἐπιστάμενος.
-Δουλειά μου: ὁ πόλεμος
καὶ ἡ ποίηση ἐπίσης.



μετάφραση: Γ. Μπλάνας.

Το νέο Τεφλόν!

Απ'το οπισθόφυλλο του 2ου τεύχους που κυκλοφορεί
σε λίγες μέρες.




















http://www.teflon.wordpress.com/

Σύντομα και κάποια ποιήματα
του Καρλ Μαρξ.
έτσι, για να γελάσουμε..

Rene Char- Ρενέ Σαρ

32.
Ένας άνθρωπος χωρίς ελάττωμα είναι ένα βουνό χωρίς χαράδρες.
Δεν μ' ενδιαφέρει.

32.
Un homme sans defauts est une montagne sans crevasses. Il ne m' interesse pas.

46.
Η πράξη είναι αγνή, ακόμα κι αν την επαναλάβεις.

46.
L'act est vierge, meme repete.

62.
Καμμιά διαθήκη δεν προηγήθηκε της κληρονομιάς μας.

62.
Notre heritage n'est precede d'aucum testament.

78.
Το σημαντικότερο σε ορισμένες καταστάσεις είναι να ελέγχεις έγκαιρα
την ευεξία σου.

78.
Ce qui importe le plus dans certaines situations c'est de maitriser
a temps l'euphorie.

81.
Η συγκατάθεση φωτίζει το πρόσωπο.
Η άρνηση του δίνει κάλλος.

81.
L'aquiescement eclaire le visage. Le refus
lui donne la beaute.

104.
Μόνο τα μάτια μπορούν ακόμα να βγάλουν κραυγή.

104.
Les yeux seuls sont encore capables de pousser un cri.

110.
Η αιωνιότητα δεν έχει απαραιτήτως μεγαλύτερη διάρκεια
από τη ζωή.

110.
L'eternite n'est guere plus longe que la vie.

165.
Ο καρπός είναι τυφλός. Το δέντρο είναι που βλέπει.

165.
Le fruit est aveugle. C'est l'arbre qui voit.

169.
Η διαύγεια είναι η πληγή η πιο κοντινή στον ήλιο.

169.
La lucidite est la blessure la plus rapprochee du soleil.

193.
Πρέπει άλλη μια φορά, να αγαπήσουμε πολύ τον εαυτό μας,
να αναπνεύσουμε πιο δυνατά από τα πνευμόνια του δήμιου.

193.
Il faut beaucoup nous aimer, cette fois encore, respirer plus
fort que le poumon du bourreau.

197.
Να επιζητείς το άλμα.
Όχι ό,τι ακολουθεί, το ξεφάντωμα.

197.
Etre du bond. N'etre pas du festin, son epilogue.

198.
Ας μπορούσε η ζωή να είναι μονάχα
αποκαρδιωτικός ύπνος.

198.
Si la vie pouvait n'etre que du sommeil desppointe.

224.
Άλλοτε, τη στιγμή που έπεφτα στο κρεββάτι,
με παρηγορούσε στη μέση του ύπνου
η ιδέα ενός προσωρινού θανάτου,
σήμερα αποκοιμιέμαι για να ζήσω
έστω κάποιες ώρες.

224.
Autrefois au moment de me mettre au lit,
l'idee d'une mort temporaire au sein du
sommeil me rasserenait, aujourd'hui je m'endors
pour vivre quelques heures.

227.
Ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει αυτό
που είναι ανίκανος να φανταστεί.
Ο νους του διασχίζει τους γαλαξίες
του παράλογου.

227.
L'homme est capable de faire ce qu'il est capable d'imaginer.
Sa tete sillone la galaxie de l'absurde.


μετάφραση: Κ. Τρακάκη, Σ. Γουνελάς

e.e. cummings- Αποσπάσματα από τα Θραύσματα

Αποσπάσματα από τα Θραύσματα του e.e. cummings

2.
η γνώση είναι μια καθωσπρέπει λέξη για τη νεκρή αλλά όχι ενταφιασμένη φαντασία

3.
το κάθετί δίπλα στο νερό φαντάζει ωραιότερο

4.
χρειάζονται τρεις για να γίνει ένα παιδί


9.
το τέλος είναι η αρχή με καπέλο

10.
μην αναβάλλεις για σήμερα ό,τι μπορείς να κάνεις εχθές

12.
τίποτα δεν οπισθοχωρεί όσο η πρόοδος

26.
σκέψου ξανά προτού σκεφτείς

28.
ισότητα είναι αυτό που δεν υπάρχει ανάμεσα σε ίσους



μετάφραση Χάρης Βλαβιανός

Για την 17η

Εδώ κωλοχανείο
Εδώ κωλοχανείο

Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς- Ανακούφιση

Έχω έναν διαολεμένο πονοκέφαλο!

Παίρνεις μια ιδέα πως θα' ναι
στον άλλο κόσμο.

Υποστηρίζουν ότι ζούμε ξανά ή
κάτι τέτοιο.

Να, πάρε αυτές τις δύο ασπιρίνες.


μετ: Γιάννης Λειβαδάς

Υαλοκαμβάς!

Το νέο βιβλίο ετοιμάζεται...

Πάσο-Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

(Τραγοῦδι ποὺ λέει ἕνας πιστὸς στὴν εἰκόνα
τὴν ὥρα ποὺ περνάει ἡ λιτανεία)

Παναγιὰ μὲ τὰ πλουμίδια
Παναγιὰ τῆς μοναξιᾶς
ὁλάνθιστη θεόρατη
τουλίπα
μεσ' στὸ καράβι ἀπὸ φῶς
περνᾶς
πάνω ἀπὸ τῆς πολιτείας
τὴν παλίρροια
ἀνάμεσα σὲ τραγούδια θαμπὰ
κι' ἀστέρια κρυσταλλένια
Παναγιὰ μὲ τὰ πλουμίδια
ἐσὺ περνᾶς
ἀπὸ τῆς στράτας τὸ ποτάμι
στὴ θάλασσα νὰ φτάσεις!



Ἀπόδοση : ΙΟΥΛΙΑΣ ΙΑΤΡΙΔΗ

Η απόσταση της ύλης- Θανάσης Αθανάσιος

Το καθήκον του αποστολέα είναι να φυλλομετρήσει
την πλαστική μεμβράνη των χρυσορυχείων τόσο αποτελεσματικά
που τα ψάρια να γεννιούνται απ'τα ζυγιασμένα κατάλοιπα της μανίας.

Κάτω απ'τον ευθυτενή παρουσιαστή της αμαξοστοιχίας,
το τρένο
ευθυγραμμίζει τις κορασίδες που γυμνές απολαμβάνουν
τα χύσια του ήλιου.

Το μυστήριο εξαπλώνεται ενόσω λύνεται.

Το κιτάπι που σκαρφαλώνει
στους κήπους τη φαρφάλας είναι μια κλωστή που αναμασά τους παράγοντες.

Οι λέξεις πληθαίνουν σαν τους σπόρους της Αμαλίας.

Ο πυροτεχνουργός ανακαλύπτει το πλήκτρο
της διαπόμπευσης.

Εμπρός λοιπόν για μια νέα σφυρήχτρα!!



Θανάσης Αθανάσιος.

Εις την Οδόν των Φιλελλήνων- Ανδρέας Εμπειρίκος

και συνεχίζω
με το φοβερό ποίημα '' Εις την Οδόν των Φιλελλήνων''
από τον Εμπειρίκο.

Ανδρέας Εμπειρίκος- Ως έργον ατελεύτητον.

Μόλις το ανέβασα στο youtube, θα ακολουθήσουν κι άλλα!

http://video.google.com/videoplay?docid=6204510157774150308#

δείτε!!!!!!!!!!

Ανδρέας Εμπειρίκος-Απόσπασμα από τη Μανταλένια.

Τί ωραία, συλλογιζόμουν, που θα ήτο, αν τύχαινε να περάση μια τρυφερά παιδίσκη απ' εκεί, ή μια τραγανή νεάνις, και να τις έπιανα, και, είτε το ήθελαν ή όχι, να τις διεκόρευα στην αμμουδιά, υπό το φως της Αφροδίτης, ή, σ' έναν μπαξέ, κοντά στον δρόμο, έτσι, με το ''άστε ντούα ου'', διαρρηγνύων τους υμένας των και εισδύων μέσα των βαθειά, σε άψογους και πλήρεις βιασμούς, ενώ στους φράχτες θα λαλούσαν οι κοκόροι, και στις συκιές θα έχυναν ο γάλα των τα σύκα...

Ανδρέας Παγουλάτος- Πόροι

<

http://www.ert-archives.gr/wpasV2/public/p02-view.aspx?titleid=4852&action=mView&mst=00:00:00:00

Απ'το οπτικοακουστικό υλικό της ΕΡΤ ο Νάνος Βαλαωρίτης.