Ο σπουδαιότερος υπερρεαλιστής: Peret!!

James Emanuel-Για μια περίλυπη γυναίκα

I
Οι φίλοι μου δε ξέρουν.
Αλλά τί είναι αυτό που θα μπορούσαν οι φίλοι μου να μην γνωρίζουν;
Για ποιο πράγμα; Ποιοι φίλοι;

II
Κοιμάται αργά κάθε βράδυ,
Πνίγοντας τη λογική
Χαμένη κάτω απ’ τα σκεπάσματα

III
‘’Ποτέ δε θα βρω δουλειά’’
Καταπίνει αυτήν τη σκέψη μαζί με τα χάπια της
Αφήνοντας μόνο δάκρυα στο ποτήρι.


Μετ: Θανάσης Αθανάσιος

85ο ΧΟΡΙΚΟ- Τζακ Κέρουακ

85ο ΧΟΡΙΚΟ


Χρειάζεσαι στ' αλήθεια
την σωστή λέξη
Στ' αλήθεια χρειάζεσαι
Όλα βεβαίως είναι βλακείες
Μορφές της βλακείας
Μια κι έξω


Κύριε Ουίλλιαμ Κάρλος
Ουίλλιαμς


Τέλος πάντων,
Μία μορφή βλακείας
που θα πάψει
την βλακεία όλη
απ'αυτήν τη στιγμή

Αυτό είναι ένα ποίημα
Το ποίημα
Θα πάψει
Τη Βλακεία



μετ Γιάννης Λειβαδάς

Τελικά το ποίημα θα σταματήσει τη Βλακεία;

Τί θέλει να πει ο Κέρουακ;



Ας τον ακούσουμε...

http://www.world-poets.blogspot.com/

Ο Θανάσης Αθανάσιος στην Παγκόσμια Εταιρία Ποιητών του κ. Κρανιώτη.

http://www.contemporarypoetry.freeforums.org/

Ένα νέο διαδικτυακό εγχείρημα αφιερωμένο στη σύγχρονη ελληνική ποίηση.
Ελεύθερο φόρουμ για Έλληνες δημιουργούς.

Kenneth Patchen- Το καθήκον του καλλιτέχνη

Το καθήκον του καλλιτέχνη

Λοιπόν,
καθήκον του καλλιτέχνη είναι να αποθαρρύνει όλα τα ίχνη της καταισχύνης
Να επιμηκύνει όλα τα σύνορα
Να σκοτώνει μόνο ό,τι είναι γελοίο
Να εγκαθιστά το πρόβλημα
Να αγνοεί τις λύσεις
Να μην ακούει κανέναν
Να μην παραλείπει τίποτα
Να αντικρούει τα πάντα
Να γενικεύει τον ελεύθερο εγκέφαλο
Να μην κουβαλά σταυρό
Να μην λαμβάνει μέρος σε σταυρώσεις
Να προειδοποιεί όταν η ανθρωπότητα ξεστρατίζει
Να εκρήγνυται απέναντι σε όλα τις φατρίες
Να πληγώνεται βαθύτερα από τον στρατιώτη
Να γιατρεύει την καημένη πεισματάρικη μαϊμού μια για πάντα


Να εξακριβώνει το παράλογο
Να υπερβάλλει
Να τους εμποδίζει όλους
Να λαδώνει τη συμμετρία
Να βιώνει μόνο την εμπειρία

Να βάζει φωτιά στον αέρα
Να κραυγάζει μόνο στις κοινοτοπίες
Να ανοίγει τα κλειστά μάτια


Να εκτιμάει το εξωφρενικό
Να φυτέψει μια συμπτωματική δυσωδία στις λεωφόρους της αλήθειας και της ομορφιάς
Να επιθυμεί την ηλεκτρίσιμη δοσοληψία με έναν θηλυκό αλλιγάτορα
Να σηκώσει τη σάρκα ψηλά, πάνω από τον πόνο
Να λησμονεί την ομορφιά, την απελπισμένη απάτη της


Να φωτίζει με την εκδικητική του κονκάρδα κάθε άβυσσο


ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Είναι καθήκον του καλλιτέχνη να υπάρχει
Να σπρώχνει τους ανθρώπους σε στιλπνές ασχολίες
Να κοκκινίζει αενάως από ντροπή από την εμβρόντητη αθωότητα
Να παρασύρεται με χαρά μέσα απ'την παρακμάζουσα νοημοσύνη του είδους
Να σκάβει πιο κάτω απ'το υποσυνείδητο
Να υπερασπίζεται το μη πραγματικό
Να θέτει την παρέα του σε όλες τις ηδονές!



Μετάφραση: Θανάσης Αθανάσιος

Kenneth Patchen-Η δολοφονία δύο ανδρών από ένα νεαρό παιδί που φορά γάντια στο χρώμα του λεμονιού

Περίμενε.

Περίμενε.


Περίμενε.



Περίμενε.
Περίμενε.






Περίμενε.

Περίμενε. Περίμενε. Περίμενε. Περίμενε.

Περίμενε.



Περίμενε.

Τώρα.



μετάφραση: Θανάσης Αθανάσιος.

Kenneth Patchen- Αφήστε μας στη τρέλα μας

Αφήστε μας στη τρέλα απροκάλυπτα
Άνθρωποι Της γενιάς μου
Ας ακολουθήσουμε
τα βήματα αυτής της σφαγιασμένης εποχής:
να δούμε τα ίχνη διαμέσου της σκοτεινής χώρας του Χρόνου
Μέσα στο κλεισμένο σπίτι της αιωνιότητας
Με τον κρότο του θανάτου,
Με το πρόσωπο που φορούν τα πράγματα που πεθαίνουν..
------
Θέλαμε ολοένα και πιο πολλά!
Ψάξαμε να βρούμε μια ανοικτή πόρτα,
ένα τόλμημα ακραίο, του έρωτα
Μετουσιώνοντας τις διαβολικές σκιές της μέρας.
Αλλά
στη γη βρήκαμε τη κόλαση και την ομίχλη
και στο εσωτερικό του κεφαλιού
το σαπίζον τέλμα τάφων σφριγηλών.


μετάφραση: Θανάσης Αθανάσιος.

Salvador Dali του David Gascoyne

Μετάφραση-Θανάσης Αθανάσιος


Το πρόσωπο της αβύσσου είναι μαύρο για χάρη των εραστών.
Ο ήλιος από πάνω τους είναι μια τσάντα με σαλιγκάρια.
Οι πρώτοι ποταμοί της άνοιξης κρύβονται ανάμεσα στα μαλλιά τους.
Ο Γολιάθ βουτά το χέρι του στο πηγάδι με το δηλητήριο
Και σκύβει το κεφάλι
Και νιώθει τα πόδια μου να περιδιαβαίνουν τον εγκέφαλό του.
Τα παιδιά ,που κυνηγούσαν πεταλούδες,
Γυρνούν και τον βλέπουν να στέκεται,
Με το χέρι του χωμένο μες στο πηγάδι και το σώμα μου να βλασταίνει από τον
Εγκέφαλό του. Τρομάζουν.
Ρίχνουν στη γη τα δίχτυα τους και χύνονται μέσα στον τοίχο σαν καπνός.
Η λεία επιφάνεια ,μαζί με τους καθρέφτες της, αφουγκράζεται τον γκρεμό
Σαν μια σαύρα που καταβροχθίζει λουλούδια. Και τα παιδιά, χαμένα στις σκιές των κατακομβών,
Καλούν τους καθρέφτες σε βοήθεια:
‘‘Ρωμαλέο τόξο φτιαγμένο από αλάτι, μαχαίρι της μνήμης
Γράψτε στον χάρτη μου το όνομα κάθε ποταμού!’’

Ένα σμήνος από πανό παλεύει μέσα στο αναπτυσσόμενο δάσος
Και πετά μακριά -σαν τα πουλιά- κατευθείαν προς τον ήχο του ψητού κρέατος.
Μέσα από τα στόματα των τηλεσκοπίων
Η άμμος ρίχνεται σε ποταμούς που βράζουν
Και σχηματίζει ,με τα πέταλα μιας στροβιλιζόμενης φλόγας, αμιγείς σταγόνες οξέως.
Ζώα-κήρυκες τσαλαβουτούν μες στην ασφυξία των πλανητών.
Οι πεταλούδες ξεπηδούν μέσα από τις σάρκες τους και καλλιεργούν μακριές γλώσσες
που μοιάζουν με φυτά.
Τα φυτά δοκιμάζουν παιχνίδια με την στολή του ταχυδρομείου
που είναι όμοια με σύννεφο.
Οι καθρέφτες χαράζουν το όνομα του Γολιάθ στο πρόσωπό μου
Ενώ τα παιδιά σκοτώνονται μες στους καπνούς των κατακομβών
Και ενώ οι εραστές κυλούν απ’ τους γκρεμούςΣαν βροχή…

Σύντομα νέα συλλογή, από νέες εκδόσεις.
συλλογή από γυαλί......