Χαριτίνη Ξύδη- 5 ποίηματα

ΤΟΤΕΜ
Έστησα τοτέμ προς τέρψη κι εξομολόγηση
Στη γεωμετρικότερη δόμηση των ονείρων μου
Αρχικά εμψυχώθηκα
Έπειτα, έτριξαν μεταλλικά μποφόρ, σάρωσαν το τοτέμ
Έτριξαν θριλερικά και οι αυλόπορτες του διανοητικού συνειδητού
Τώρα, θα έδινα πολλά,
Να παρακμάσω ομαλά
Χωρίς εξομολογήσεις
Χωρίς παραμυθίες...

ΨΕΜΑ

Δεν ήθελα να μείνω αταξίδευτη. Ούτε αθώα.

Έτσι, μια μέρα πήρα χαρτί και μολύβι και ξεκίνησα,

το μακρύτερο, το τρομακτικότερο ταξίδι της γραφής.

Τα μάτια μου πάγωσαν, καθώς αντίκρυζαν

πυκνόκαννες αλήθειες

στραμμένες καταπάνω της.

Ακόμα διασχίζω το κατασκότεινο τούνελ της κάννης...

ΣΠΑΘΙ
Είμαι ένα σπαθί που μπαινοβγαίνει στην αλήθεια

Έχοντας διανύσει μοίρες -360- θανάτων τραγικών

Γόρδιους δεσμούς και κύκλους κόβω από συνήθεια

Αυτοβιογραφώντας την πομπή παραπομπών.

ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Το λευκό χρώμα

Δε με κάνει θεό

Θα ήθελε όμως

Κάποιος θεός

Να με υιοθετήσει;

ΤΑ ΘΕΛΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΙΧΝΗ

Ο ήλιος επικρέμαται ειρωνικά

Ως είλωτας ενστίκτου φωσφόρου

Πάνω από τον Νείλο κήπος από νούφαρα

Ανυπόληπτου εραστή ανυδρίτης υαλογραφήματος

Με τις αλχημικές του μεθέξεις μάς καλεί

Σε τροχιά υδραργύρου μικροκλίματος

Εμείς οι απόηχοι λάτρεις της σάρκας και της σκλαβιάς

Χρήζουμε επειγούσης ενισχύσεως άφατης μνήμης

Μονομερή κορμιά εμπιστεύονται

Θαύματα παρωχημένα

Αντίθετα με τους ψιθύρους των ναμάτων

Ραντίσματος μαύρου μύρου

Κραδαίνοντας απόκρυφες αιτίες απολαύσεων

Αντιλάλους άσπιλων σπερμάτων

Κατόπιν στη συσκότιση των παιγνιωδών ωρών

Όπου υφιστάμεθα την πνευματική παράλυση

Δεν μ' ενοχλούν οι αντιφάσεις σου

Ιδίως εκείνες που αμβλώνουν το ζην ακινδύνως

Και επιβεβαιώνουν τη φρενίτιδια

Στην τροπική βλάστηση του υπογαστρίου κοιτώνος

Όταν ταυτόχρονα παίρνεις εκείνη την όψη

Που μόνο ένας ληθαργικός τρελός σαν εμένα

Μπορεί να εννοήσει απαλλαγμένος

από το βιομηχανικό ιδεώδες και

Γιατί μπορώ να λάβω την ίδια ακριβώς μορφή

Λιώνοντας ποίηση και σάρκα

Με μεσολαβητή μια αφυπνισμένη μοίρα

Που είτε το θες είτε όχι μέσα και μόνο

Από τη συνεύρεσή μας θα δικαιώνεται

Ως αιώνια Ημισέληνος

Για να αγκαλιαζόμαστε ακριβώς

στην κόψη της.