Στα χνάρια της Κακής Ποίησης.

Η Κακή Ποίηση έχει ένδοξο παρελθόν.
Υπάρχουν πολλοί εύκολοι τρόποι για να γίνει κανείς γνωστός
μέσα στους στενούς κύκλους της Ποίησης, αλλά και έξω απ'αυτούς.



1) Κλαψομουνίασις
Ο ποιητής κλαίει τη μοίρα του, κλαίει για τη ζωή του, για την άδικη, καταραμένη
κοινωνία, για την ''κακή τέχνη'', για την εποχή, για όλα τα στραβά.
Ρόλος του να γεννά τα στραβά ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν.
Σκοπός του να πιάσει τα ανθρωπάκια απ'τη μύτη,
λόγω ίσως κάποιου υπολανθάνοντος χριστιανικού
μαζοχισμού, για να θρηνήσουν παρέα.
Κοινή μοίρα. Κοινή κατεύθυνση : λόγοι ένωσης
και ''αλληλεγγύης''.
Αν δεν κλαις δεν είσαι σοβαρός. Αν γελάς είσαι αφελής.
Χριστιανική απαισιοδοξία.

Πουλάει. Προτείνεται.





2) Ανθρωπισμός
Δεν πρόκειται για υπερβολή: ο Ανθρωπισμός είναι κρησφύγετο του Ατάλαντου.
Λέει τα ίδια και τα ίδια, χιλιοειπωμένες ασυναρτησίες που τις βαφτίζει Πνέμα!






3) Υψηλή, Καθαρή Ποίηση
Μεθυσμένος από τον Υψηλό Αυνανισμό που δοκιμάζει κατ΄ιδίαν,
με λίγο σπέρμα κάτω απ'τα δάχτυλα
γλιστρά η πένα στο λευκό χαρτί.
Ποιος ξέρει! Ίσως εκφράζει το Υπερβατικό, το Θείο, μιαν Ιδέα Έξω απ'τα δικά μας.









Το χιούμορ είναι σοβαρή υπόθεση.
Έχω την εντύπωση πως είναι ένα είδος τέχνης από μόνο του.
Γι'αυτό η άκαμπτη και ψόφια ποίηση είναι
γελοία.