Ανδρέας Μπρετόν!!

''Αυτό το δαντελωτό χόρτο είναι καμωμένο από χίλιες αξεδιάλυτες αόρατες συνδέσεις,
που βρέθηκαν να συνενώνουν το νευρικό σου σύστημα με το δικό μου
μέσα στη βαθειά νύχτα της γνώσης''...





''Επειδή είσαι μοναδική για μένα δεν μπορείς να πάψεις να είσαι πάντα μια άλλη,
μια άλλη συ η ίδια.
Μέσα από την ποικιλία αυτών των ασύλληπτων λουλουδιών, εκεί κάτω, εσένα που μεταβάλλεσαι
εσένα αγαπώ με κόκκινο πουκάμισο, γυμνή, με γκρίζο πουκάμισο''.



''Σ' αγαπώ ώσπου χάνομαι μες στην ψευδαίσθηση ότι ένα παράθυρο πολύ θαμπό
ή πολύ διαφανές λειτουργεί σ'ένα πέταλο της τάτουλας,
ότι είμαι μόνος εδώ κάτω από το δέντρο και ότι σ'ένα νεύμα που περιμένω εξαίρετα θα έρθω να σε συναντήσω μέσα στο μοιραίο και γοητευτικό λουλούδι''.


''Μαύρη άμμος, άμμος της νύχτας που διαρρέεις τόσο πολύ πιο γρήγορα
από το φέγγος, δεν μπόρεσα να εμποδίσω τον εαυτό μου να τρέμει όταν μου εμπιστεύθηκαν
τη μυστηριώδη δυνατότητα να σε κάνω να γλιστράς ανάμεσα από τα δάχτυλά μου''.



''Οι αρραβωνιαστικές λάμπαν στα παράθυρα, φωτισμένες από ένα μόνο αδιάκριτο κλαδί,και οι φωνές τους, όπως εναλλάσσονταν με τις φωνές των παλληκαριών που τάκαιγε κάτω ο πόθος για κείνες, ανακάτευαν στα ξέφρενα αρώματα της νύχτας του Μάη
έναν ανησυχητικό ψίθυρο, ιλιγγιώδη σαν κι αυτόν που μπορεί να φανερώσει το πλησίασμα της Σφίγγας πάνω στο μετάξι των ερήμων''.


''..Τα μαλλιά της, βροχή φωτεινή πάνω σ΄ανθισμένες καστανιές....''